Υπάρχουν στιγμές..

..που δε χωράνε σε λέξεις 

μα ούτε σε σιωπές

μόνο σε πράξεις.

κι όπως έλεγε κι ο δάσκαλος Καζαντζάκης

"Δεν υπάρχει πράμα πιο κοντά μας από τον ουρανό· 

η γης είναι κάτω από τα πόδια μας και την πατούμε·

 ο ουρανός είναι μέσα μας.

Έρωτα Θανάτου ..

..λένε την ενσυναίσθηση του μάταιου οι ξεχωριστοί καλοδεχούμενοι κάθε στιγμή καλή ή ζόρικη 

που έρχεται στη ζωή τους.

Όταν σανιδώνεις το συναίσθημα ρισκάρεις.. 

αλλά δε σε νοιάζει η συντριβή 

γιατί είναι άξιος ο άνθρωπος 

ανεξαρτήτου φύλου και φυλής 

που με ψυχή συνθέτει το παζλ της αγάπης

με τα κομμάτια της καρδιάς του.

To θέμα δεν είναι..

..να σπάς μόνο τους κανόνες 

αλλά να χωράς

το θραύσμα της εξαίρεσης.

Nα σταθώ στα πόδια μου

ΑΜΗΝ και Πότε.!!

 «Το πραγματικό ελληνικό θαύμα 

δεν ονομάζεται ομορφιά. 

Ονομάζεται ελευθερία»

Καζαντζάκης

Η ελευθερία είναι, για έναν άνθρωπο, 

η δυνατότητά του να δρα κατά βούληση.

Και το κυριότερο όλων

γουστάρει τους οπαδούς της

ε θ ε λ ο ν τ έ ς.

Στην άκρη του ντουνιά..

..αγγίζεις τον ορίζοντα της ψυχής σου.

Μέσα σε ένα ετερόκλητο πλήθος

που αγαπά το απλό

μέσα σε μια φύση που σε εξασκεί στο δύσκολο

αφήνεσαι στη στιγμή

χωρώντας όλα όσα σε οδήγησαν

στο κέντρο του είναι σου

Εκεί χωράς ότι σε μάγεψε..ότι σε πλήγωσε

ότι σε οδήγησε να ακολουθείς

το μονοπάτι της καρδιάς

εκεί δεν καυλαντίζεις με το θέλω σου

αφού στέκεται εμπόδιο ο νόμος της φθοράς.

Απλά αφήνεσαι

και συνειδητοποιείς πως

οι άνθρωποι που δε γουσταρουν παντομίμες 

και ρόλους κομπάρσου 

στης σημερινής πραγματικότητας το τσίρκο 

σκίζουνε το σενάριο 

και γράφουν το έργο της ζωής τους αυτοσχεδιάζοντας..

Αν το 'χεις απο μικρός 

δε σ' αφήνει 

να τ' αφήσεις 

μεγαλώνοντας.

PS: Γι'αυτό επιμένω

να προσέχεις το μικρό μου.

Τα έχει αυτά ..

.. η μεγάλη ομορφιά,

 τα θέλει όλα δικά της, 

ρίχνει βαριά σκιά.

Παντού. 

Φταις δεν φταις θα σε κάψει, 

είναι το φως της. 

Κι αυτή να μην το θέλει, 

έτσι είναι, έτσι θα γίνει, 

είναι η ευχή και η κατάρα της.

Θ.Γκόνης

PS:Αδιόρθωτη  η καρδια.

Φεγγάρι καλοκαιρινό, 

μοναχικά 

στον ίσκιο σου θα τριγυρνώ.

Μπούχτισα..

.. με την ηχορύπανση των ημερών

Η αλήθεια της ζωής ποτέ δε χάνεται 

στους ανεξερεύνητους δρόμους του δήθεν 

κι όλοι οι φευγάτοι απ΄τον κύκλο γαλαξίες 

αναστημένοι μου χαμογελάνε απόψε 

και για πάντα σε μια παράξενη 

συμπαντική απαλή ησυχία. 

Η αγκαλιά της σιωπής όταν ανοίγεται , 

οι στιγμές της καρδιακής απλότητας στην αγάπη ,

χάριτες γίνονται στον απέραντο ουρανό 

και στην εσωτερική προσφυγιά του καθενός αντίσκηνα, καταλύματα στήνονται. 

Στη μεγάλη σκηνή της παγκόσμιας ψυχής 

χωράνε όλα τα μικρά σημαντικά της ζωής 

και μένουν στην απέξω τα μεγάλα ασήμαντα. 

Όλοι οι καθημερινά αμετανόητοι πρόσφυγες εντός 

οι πιστότεροι στην αξιοπρεπή τους σιωπηλή αλήθεια, ταπεινόφρονα θα παραμένουν εσαεί ευγνώμονες 
στην ιερότερη της ζωής αλήθεια.

Ουδέν μονιμότερον του αυθεντικού

ψυχή μου.

Nα έχεις ή να είσαι;

Aυτο πρέπει να αποφασίσουμε 

στο επερχόμενο δημοψήφισμα

και σκέφτομαι..

..τι να μου πει εμενα η λέξη πτώχευση 

όταν ζω ήδη μεσα σε μια κοινωνία

 εγκεφαλικά νεκρή και ψυχικά στασιμη;

Νόμιζε οτι..

..η ζωή είναι σκληρή 

μέχρι που κοιτάχτηκε στον καθρέπτη,

αλλά νόμιζε επίσης ότι ο χρόνος είναι άκαρδος 

μέχρι που θυμήθηκε

οτι ζεί πολλά χρόνια 

είχε πλανευτεί

d.k

Μόνο αν έχεις μαζέψει τα κομμάτια σου ..

..ολομόναχος  νιώθεις

Tις σκόρπιες λέξεις , 

τις μάζεψε και τις πέταξε.

Τα ανάπηρα όνειρα 

τα κρέμασε στραβά στους τοίχους.

Αφησε πίσω το μικρό λεηλατημένο,

το βασανισμένο της είναι.

Δεν θυμόταν καιρό τώρα πρόσωπα και φωνές,  

περαστική ήταν.d.k.

Πες μου, τι ήτανε για σένα η Αιμιλία;

Όλη η Λαμπρή κλεισμένη σ' έναν άνθρωπο!

Και χρόνια τώρα όποτε της μιλούσα στο τηλ. 

κι άκουγα εκείνο το "τι κάνεις κόρην μου;"  

χαμογελούσε τρυφερά η ψυχή μου..

Πόσο πολύ μου θύμιζες τη γιαγιά μου Αιμιλία 

σε λόγια δε χωρά.

ΣΤΙΓΜΕΣ όμορφες..

 βάλσαμο στην ΨΥΧΗ ΜΟΥ.

Καλό Παράδεισο γλυκιά μου..

Ο Νίκος σου κι εγω και όλοι όσοι 

ξαπόστασαν στην απλότητα της ψυχής 

και στη γλυκύτητα του είναι σου 

θα σε κρατάμε  άγια μνημη 

στο εικονοστάσι της καρδιάς.

Διότι 

 "Εμείς που ανεβαίνουμε τον ανήφορο της Πίστης

το θάνατο τον λέμε Κοίμηση 

Και τους νεκρούς μας πιο ζωντανούς 

κι απ' τους ζωντανούς ακόμα τους νογάμε. "

Το σπουδαίο..

δεν είναι ν’ αλλάξουμε τη ζωή μας,

ονειροπολώντας μιαν άλλη πιο ενδιαφέρουσα,

αλλά να κάνουμε να λαλήσει τούτη η ζωή 

όπως μας δόθηκε

την καθημερινή, την ταπεινή, την ανθρώπινη,

όπου το καθετί που μπορούσε να γυρέψουμε

 πρέπει  μέσα μας να υπάρχει.

Γιώργος Σεφέρης  

Έκπτωτη η ηχώ..

..απ τη σιωπή 

όχι εκείνου που συνετρίβη

αλλα αυτού που  άντεξε 

 να αναγεννηθεί

Τα άλαλα καί τα μπάλαλα...

Θάρθη καιρός πού θα ζωσθή ο τόπος με μία κλωστή.

Κοσμάς ο Αιτωλός ( 1714-1797 , Ιερομόναχος, Άγιος & Προφήτης)


Καλωδιωθήκαμε το λοιπόν αυτή είναι η κλωστή
κι αντι να κοιτούμε μεσα μας
λιβανίζουμε το αυτοί κι εμείς
δηλαδή κανείς μας.

Συνάντησα τυχαία και πολύ πρόσφατα 
και τα δυο αυτα βιντεο
με θλίψη βαθύτατη.
Στο πρώτο ηθελημένα τρελλός
και κυνηγημένος ξεστομίζει ένα σωρό
αλήθειες πικρές ..πειραγμένος 
απο περηφάνεια ( προφήτης με το στανιό;)
αλλά μέσα στο παραλήρημα του
βρίσκεις την άναρχη ουσία
και στο δεύτερο η χειρότερη 
προπαγάνδα που εχω δεί ποτέ μου.

Ο παππούς του παππού μου σαφως

και δεν ήρθε απο τα σκόπια

και δυστυχώς είναι πικρό

να βλέπεις απο την ανθρώπινη σκοπιά

αυτο που συντελείται στις μέρες μας.

Εν Κατακλείδι : 

1.Ποιος κοιτά σημερα τη ζωη με παιδική ματιά;

    ας αναλογιστούμε η ψυχή μας τι είναι..

    αφεντικό ή υπηρέτης του είναι μας;

2. Άλλο συνάντηση,κι άλλο αφομοίωση.

Είμαστε Έλληνες..εκεί μας τραβούν πια στον αφανισμό της φυλής μας..και αφανισμός μιας φυλής γίνεται όταν προδίδουμε τις αξίες,το ήθος και την ιστορική μας μνήμη..

Ο Ελληνας είναι διαφορετικός και πάντα ήταν κάποτε για την ψυχή ,τη δημιουργικότητα ,τη γνώση και τα επιτεύγματα του..Τωρα..ελάχιστοι δε γλύφουν την καραμελίτσα της παγκόσμιας νέας τάξης πραγμάτων,γεγονότων,και σκοπιμοτήτων.

Κάθε στιγμή..

.. αυτής της ζωής , η ψυχή οφείλει να εφημερεύει.

Να αγαπά το απλό

 να επιλέγει το μοιρασμένο

να πιστεύει το ανθρωπίνως δυνατό 

και να υπηρετεί 

το αυτονόητο.

PS: Eπιστρέφω και δεν θα'μαι χιλιάδες

απλά ο έκπτωτος εαυτός μου.

..να αξιωθούμε μια μέρα

 να ζήσουμε σαν ελεύθεροι άνθρωποι, 

δηλαδή σαν άνθρωποι 

που αρνιούνται να ασκήσουν 

καθώς και να υποστούν τη φρίκη.

Αλμπέρ Καμύ

Ολιγόλογος, αλλά καίριος. 

Στοχαστικός, αλλά και παθιασμένος.

 Αρρενωπός, αλλά όχι χυδαίος. 

Και μόνος

Αν είχα λέει να γράψω ένα βιβλίο περί ηθικής

 θα είχε 100 σελίδες, οι 99 λευκές. 

Στην τελευταία θα έγραφα: 

Δεν γνωρίζω άλλο χρέος από την αγάπη

Selfie..

..Μόνες μένουν οι ψυχές που δεν αρνούνται 

στο απέραντο της στιγμής,

 του παλμού τους το πάντα.

Oλοι οι άνθρωποι που "η ψυχή τους 

είναι βαθύτερη απ την πληγή τους "

ξέρουν πως

αλλα και ο μονος δρομος για  το ξεφωτο

της καρδιάς

Aeriko..2015

Ενδελεχώς..

Λέω θα αποσυρθώ από τη δουλειά, 

θα φτιάξω την ψυχή μου. 

Θα πάω στη γλώσσα.

Να ησυχάσουν πρέπει πρώτα

 τα σκοτεινά νερά της καρδιάς

 και θα πάρω ξανά τους δρόμους

 να βρω τις λέξεις, τα ονόματα από την αρχή,

να ανέβω πάλι στο κλαδί για το κελάδημα.

Θα πάω στη συνάντηση άδεια,

 χωρίς σχέδιο, χωρίς μέθοδο, 

μόνο με το χαλίκι στο στόμα. 

Θα καθίσω στη γωνιά μου 

και θα την ακούω, 

σαν το θυμάρι του βουνού. 

Όταν διψάει θα τρέχω να της φέρνω το νερό, 

αυτό θα είναι το καθήκον μου, 

η υποχρέωσή μου η μεγάλη, 

να βγάζω το νερό από το πηγάδι.

 Θα μετράω τα χρόνια, τις μέρες, τις ώρες,

με τα αυλάκια που σκάβει, 

που ανοίγει, 

το σχοινί στο φιλιατρό του πηγαδιού.

Θα κάθομαι αμίλητα

 χωρίς ερωτήσεις και απορίες, 

βυθισμένη μέσα της, 

μήπως αξιωθώ τον ρυθμό. 

Τη λέξη.

Λέω θα αποσυρθώ από τη δουλειά,

 θα φτιάξω την ψυχή μου. 

Θα πάω στη γλώσσα.

Μακάρι να τη βρω να κάθεται 

στο ταρατσάκι το μικρό, όπως τότε στην αρχή, 

τον Γενάρη εκείνο, την πρώτη φορά, 

στη βάφτιση, στα νερά, 

στον ήλιο απλωμένη, σπυρί-σπυρί στάρι 

με το χέρι το προγονικό να ξεχορταριάζει, 

να διαλέγει, να τραγουδά.

Μακάρι.

Θα δεσμεύσω τη γλώσσα μου 

και θα πιάσω να ταιριάξω ένα σιωπηλό 

αλλά όλο πάθος τραγούδι για σένα. 

Θα το βαφτίσω με το όνομά σου 

και θα το ποντίσω στη θάλασσα.

Θοδωρής Γκόνης