Έκπτωτη η ηχώ..

..απ τη σιωπή 

όχι εκείνου που συνετρίβη

αλλα αυτού που  άντεξε 

 να αναγεννηθεί

Ξέρεις τι είναι..

..να βρεθείς ξαφνικά 

σε ενα έρημο σταθμό της ζωής 

χωρίς να περιμένεις τίποτε 

και χωρίς να σε περιμένει κανείς;

Κανείς δε γνωρίζει το δάκρυ 

της σιωπής στη ζωή του 

τυχαία τελικά.

Σε ένα απο τα Ωραιότερα όνειρα 

της ζωής μου πάντα θα βρέχει..

και πάντα θα τσαλαβουτώ ξυπόλητη 

με πείσμα παιδικό στο βαθύ μου θέλω 

όχι για να φτάσω κάπου

 αλλά για να ξεδιψά η ψυχή μου 

μέσα σ αυτή τη βροχή...

του αυτονόητου

Η Ψυχή μας είναι το πάν...

«Ομπρός βαράτε τα κουπιά 

και για πού 

ας μην αναρωτιέται 

ο νούς σας»

Oδύσσεια  

Νίκος Καζαντζάκης 

 Ραψ. Γ 265

 Ζωή ..μια πάλη χωρίς 

τον κρυφό πόθο της αργυραμοιβής 

σ' έναν αγώνα καθημερινά δύσκολο, 

που είναι πηγαίο απαύγασμα

της ψυχής του ανθρώπου. 

Αξία διαχρονική είναι να στηρίζει

το είναι σου ο πειρατής πόθος 

και να μοιράζεσαι τα λάφυρα

στιγμές με ταπεινόφρονη 

ευγνωμοσύνη στο δώρο της ύπαρξης 

που ούτως ή άλλως βρίσκει νόημα 

στης συνύπαρξης το ταξίδι

Ποιός Καίγεται Απόψε και Μύρισε η πόλη Αγάπη..

To να παραμένεις ταπεινό στιχάκι 

σε χρησμό πεπρωμένο θέλει ψυχή απλά.

Αύριο γιορτάζει η ποίηση ...

σήμερα 

και 525.960 στιγμές του χρόνου 

τα στιχάκια.

~Aeriko.~

"Μαράθηκαν οι πετσέτες 

στο παλιό πλυσταριό 

ενώ εμείς τρέχαμε γυμνοί και ιδρωμένοι 

από τα διλήμματα της εποχής. 

Στο τέλος του διαδρόμου 

μας περίμενε ο άρρωστος γέρος 

με την κάλπη στα χέρια. 

«Εμπρός» φώναζε, 

«ότι έχετε ευχαρίστηση, 

για το μέλλον σας πρόκειται». 

Όμως εμείς παιδιά της Πυθίας,

 είχαμε ερμηνεύσει το αίνιγμα 

και ξέραμε. Ο γέρος μάλιστα, 

θα πέθαινε την επομένη μέρα 

με ένα χαμόγελο αμηχανίας στα μάτια. 

Έτσι λοιπόν μοιράζαμε κουλούρια 

στους ρακένδυτους 

κατοίκους της παραγκούπολης,

 για να δικαστούμε χρόνια αργότερα 

ως -γενιά του μηδενισμού-."

 ~DanisK.~

Κύρβα ~ Νίκος Μαστοράκης

Συγκινημένα περήφανη 

που η ευαίσθητη ανθρωπιά 

και της ψυχής η αξιοσύνη 

βρήκε ξανα το μελωδικό μονοπάτι 

για την καρδιά του κόσμου.

Οι λέξεις του Νικόλα Ευαντινού

δεν είναι εύκολο 

να χωρέσουν σε εικόνες..

και η μουσική του Νίκου Μαστοράκη

μόνο τη βαθειά απλότητα

της  πρώτης ουσίας της Αρχής

μπορούν να χωρέσουν.

Και οι δυό τους φίλοι αγαπημένοι

και στίχος δυσεύρετος  

στο ποίημα της αληθινής ζωής

Όπως και να έχει..συνειδητά

πρόσφυγας εντός 

είναι τιμή και καμάρι 

να είσαι.!!

* Κύρβα...αρχαία ονομασία της Ιεράπετρας...

Δεύτερη Ζωή..δεν έχει.

Περιστατικό κατεπείγον...

Στο χειρουργείο της Αλήθειας

Επέμβαση Ανοιχτής Καρδιάς

με το νυστέρι της σιγής

για να αποκατασταθεί 

η ψυχοπνευματική μας

ανεπάρκεια.

Διότι Άνθρωπε  είμαστε ναι

Α ν ε π  α ρ κ ή  όντα όταν 

 άγουμε και φέρουμε σαν κόσμημα

το κακοήθες μελάνωμα του φαίνεσθαι

απαξιώνοντας ακόμη και τώρα τη δύναμη

του είναι.

Θανάσιμη επιπλοκή 

άνευ συμπτωμάτων

η μη παραδοχή πως 

είναι ο μόνος καθαρός παλμός 

που η ζωή μας δώρισε.

Δεύτερη ζωή σαν εδώ αυτήν 

που ανασαίνουμε

αναμφίβολα δεν έχει..

γι'αυτό σε αυτή τη διαδρομή

Η Αλήθεια του Ονείρου αλλα και 

Η Αξία της Πραγματικότητας 

κάθε Ανθρωπου Ιερή είναι.

Και αν δεν φτάσαμε ακόμη εκεί 

που βαθειά επιθυμήσαμε

δεν φταίει ουτε η τύχη 

ούτε οι Άνθρωποι μας

αλλά οι προσδοκίες μας..

πάντα ενα χνάρι πιο μπροστά

απ'της ζωής τα θέλω.. 

Τα λέω καλά Γιατρέ μου..;

Παράπονο ουδέν 

Ποιητή της Ψυχής μου..

Σοφά  εμίλησες..:

«Aλλά πρώτα  θα δεις την ερημιά 

και θα της δώσεις το δικό σου νόημα..

Πριν από την Καρδιά σου .. 

θα 'ναι αυτή και μετά πάλι αυτή 

θ' ακολουθήσει.

Τούτο μόνο να ξέρεις: 

Ό,τι σώσεις μες στην αστραπή 

καθαρό στον αιώνα θα διαρκέσει».

Koριτσάκι...

Να η αλήθεια μπροστά μου! 

Γιατί κάνω πως δεν τη βλέπω; 

Μου γνέφει με τα τρελοκοτσιδάκια της!

- Κοριτσάκι; Έλα! Έλα να παίξουμε!

Κι εγώ κρύβομαι... Αγκαλιάζω σφιχτά 

το δέντρο μου και τρέμω από φόβο. 

Αχ Θεέ μου κάνε να μη μιλάει σε μένα! 

Κάνε να μη με βλέπει...

- Έλα! Μη μου κρύβεσαι! Σε βλέπω... 

μου λέει τραγουδιστά! Ξέρω ποιος είσαι! 

Σε ξέρω! Είσαι το Θάρρος!

- Εγώ; Εγώ το Θάρρος; Θα με μπερδεύεις 

με κάποιον άλλο! Δε βλέπεις; Δε βλέπεις 

που είμαι κορίτσι; Η Δειλία είμαι.. . 

Αν ήμουν το Θάρρος , θα σου κρυβόμουν; 

Όχι βέβαια! Θα σε αγκάλιαζα... Θα σε φιλούσα! 

Όμως δες; Δες; Τα πόδια μου τρέμουν. 

Φοβάμαι να σε κοιτάξω στα μάτια. 

Σκύβω υποτακτικά το κεφάλι 

και θέλω να το βάλω στα πόδια!

- Μα γιατί... Γιατί! Τι σου έχω κάνει; 

Σε πείραξα ποτέ; Σου έκανα κάτι; 

Γιατί με φοβάσαι;

- Πάντα σε φοβόμουν. 

Από μικρό παιδί που η μάνα μου μου έλεγε 

πως η ζωή μου δε με ήθελε. Φοβόμουν να πιστέψω 

την Αλήθεια. Και μετά; Και μετά το ίδιο...

 Όταν συνάντησα τον Έρωτα; Εσύ τι έκανες; 

Μου κρύφτηκες...

Η Αλήθεια έσκυψε ντροπιασμένη το κεφάλι...

- Δεν ήμουν εγώ... Σου το ορκίζομαι! 

Δε θα σου κρυβόμουν ποτέ... Ο αδερφός μου θα ήταν... 

Ο δίδυμος αδερφός μου... Το Ψέμα... 

Θα ήταν τη μέρα που μου έκλεψε τα ρούχα ... 

Τη θυμάμαι εκείνη τη μέρα! Ο κόσμος όλος 

αναστατώθηκε. Ξεγέλασε την Αγάπη. 

Της είπε πως οι άνθρωποι δεν τη θέλουν πια. 

Πως διάλεξαν τον Έρωτα, αντί γι' αυτή. 

Θυμάμαι ακόμη πως πικράθηκε τόσο πολύ, 

που αποφάσισε να εγκαταλείψει τον κόσμο. 

Να φύγει στη χώρα της Αυταπάτης. 

Εκεί κανείς δε θα την έβρισκε. 

Τότε φαίνεται. Εκείνη τη μέρα 

θα συνάντησες τον Έρωτα. 

Χαρούμενος αυτός, έγινε ο καλύτερος φίλος 

του αδερφού μου. Τώρα τίποτα δε θα τον εμπόδιζε 

να παίρνει το μυαλό των ανθρώπων. 

Να τους κάνει δούλους του. Υποτακτικούς του. 

Τρελούς... Συγνώμη Δειλία μου, μα δεν ήμουν εγώ!

Η Δειλία χαμήλωσε κι άλλο το κεφάλι. 

Ένιωσε να μεγαλώνει. Να θεριεύει 

με τα λόγια της Αλήθειας.

- Ό, τι και να λες, δε θέλεις το καλό μου. 

Με πρόδωσες. Και συ, και ο Έρωτας και η Αγάπη. 

Εσύ άφησες αφύλαχτα τα ρούχα σου. Εξαιτίας σου 

το Ψέμα μεταμφιεσμένο πλάνεψε τον κόσμο. 

Ό Έρωτας βρήκε ευκαιρία να παίξει τα παιχνίδια του, 

να υποτάξει τη Λογική και να πληγώσει τους ανθρώπους, 

μαζί κι εμένα. Και η Αγάπη, χειρότερη αυτή απ' όλους.

 Με την πρώτη δυσκολία μας παράτησε. Μας εγκατέλειψε, 

γιατί πίστεψε το Ψέμα.

Η Αλήθεια σώπασε. Χάιδεψε τα σγουρά μαλλιά της Δειλίας 

και την κοίταξε στα μάτια. Την έπιασε από το πηγούνι 

και την ανάγκασε να την κοιτάξει κι αυτή. 

Όμορφα μάτια είχε η Αλήθεια. 

Γαλαζοπράσινα και ταξιδιάρικα.

- Με βλέπεις; Με βλέπεις πραγματικά; 

Μη διστάζεις. Κοίτα με. Γυμνώνομαι μπροστά σου. 

Μην κατηγορείς άλλους. Επέλεξες να ζεις στο Ψέμα. 

Εσύ το αγκάλιασες. Εσύ το έγλειψες. Εσύ το ανάθρεψες. 

Δειλία... Βγάλε πια αυτά τα ρούχα. Σε ασχημαίνουν τόσο... 

Δες στον καθρέφτη. Τι βλέπεις;

- Δε θέλω! Δε θα με αναγκάσεις εσύ να κάνω αυτό 

που χρόνια φοβάμαι!

- Τι Δειλία; Τι; Τι φοβάσαι;

- Να σε κοιτάξω. Να σε δεχτώ. Να σ' αγκαλιάσω...

- Μα αν τα κάνεις όλα αυτά, θα δεις την Αλήθεια. 

Θα δεις τον εαυτό σου, όπως πραγματικά είναι. 

Όμορφος! Αγέρωχος! Ελεύθερος! Κοίτα με! 

Η Δειλία άρχισε να κλαίει. Για πρώτη φορά στη ζωή της

 σήκωσε το κεφάλι ψηλά και με βλέμμα θολό είδε στον καθρέφτη. 

Κι ενώ έκλαιγε, το είδωλο της γελούσε. Κι ενώ πόναγε, το είδωλο, 

της έκλεισε το μάτι. Άπλωσε το χέρι της και άγγιξε το κρύο γυαλί. 

Κι αυτό έσπασε σε χίλια κομμάτια...

- Βλέπεις; της είπε η Αλήθεια. Δεν υπάρχεις πια. 

Δεν είσαι εσύ η Δειλία που νόμιζες. 

Κι εσένα σε ξεγέλασε το Ψέμα. Είσαι το Θάρρος. 

Κανείς δε φταίει για τα παθήματα σου. Μόνο Εσύ! 

Ψάξε να βρεις τη δύναμη σου και μην αφήσεις ποτέ ξανά 

κανένα να σε πείσει πως είσαι κάποιος άλλος. 

Αποδέξου με και όλα θα γίνουν όπως πρέπει! Πήγαινε...

Το Θάρρος ξεμάκρυνε. Έπρεπε να βιαστεί... 

Την περίμενε

αληθινά

Eυχαριστώ θερμά την Ελένη

και την Ιωάννα 

για τη συνδημιουργία.

Απο την ψυχή

μόνο απο την ψυχή

αναγνωρίζονται

οι Άνθρωποι.

O παλμός του δικού σου λυγμού

Τι περιμένεις απο τη ζωή όταν σε  εκ  μηδενίζεις;

Όταν  δεν είσαι ο εαυτός σου

όταν δεν μάχεσαι για το είναι σου

εισπράττεις το Τίποτα.

Moναδικό μου Καταφύγιο

αλλά και παράθυρο στο Φως

η δική σου Ψυχή.

PS: O παλμός του δικού σου λυγμού

με έκανε στιχάκι

στα αληθινότερα.

Θέλω.....

Bιαστικες μέρες

ανήσυχες νύχτες

εξουσία της μνήμης

απουσία και παρουσία

ουσία

μετασχηματισμος

έμπνευση

σκέψη

αίσθηση...

http://artsibourtzi.blogspot.com

Να εμπιστεύεσαι τον άνθρωπο  

που μπορεί να δει 4 πράγματα 

     σε σένα: 

Τη ΘΛΙΨΗ πίσω από το χαμόγελο σου.

την ΑΓΑΠΗ πίσω από το θυμό σου.

το ΝΟΗΜΑ πίσω από τη σιωπή σου.

και την ΠΙΚΡΑ πισω απο το δίκιο σου.

Σημαίνει οτι είναι αληθινά Φίλος σου.

Καπετάνιε..

ένα Τεράστιο Ευχαριστώ

για σένα.!!!

♫ ✿⊱╮♫

O Δύων Ανατέλλων και η Πανσέληνος Βροχή....

Να που οι πέτρες μιλούν 

για λογαριασμό των ανθρώπων.

Να που τα σύννεφα περιθάλπουν 

τα όνειρά μας.

Είναι τα κυπαρίσσια 

που ταξιδεύουν σε τούτον 

τον τόπο ή τα νέφη 

που φέρνουν κοιμισμένα όνειρα;

Δεν μπορώ άλλο να καταπιώ 

τα λόγια που ήθελα να πω, 

όμως, να που είναι

στεγνά είναι ξερά 

και σπάνε στα χείλη μου. 

Yφαίνοντας την πλάνη

στα ύψιστα επίπεδα της αληθοφάνειας

διασχίζουμε ερημικήν τινα χώρα

      γεμάτη υψίπεδα 

          βαθύπεδα

ανωφέρειες και κατωφέρειες

Πολλαπλώς επαναλαμβανόμενα φαινόμενα

μονίμως εναγκαλισμένα απο σκόνη

υπεριπτάμενη του εδάφους

καθιστούσα αδύνατη την αναγνώριση

ορισμένων σχημάτων όπως αυτά του έρωτος

του πάθους,της νύχτας, της μέρας.

Καθιστούσα βεβαίως δυνατή

την απόλυτη επικράτηση 

μιας απέραντης νύστας

της νύστας των ημερών μας.

"Ως πότε, Παλικάρια;"

Γιώργος  Πήτ τας

Υπέρβαση....

Είναι διγαμία 

ν' αγαπάς 

και να ονειρεύεσαι.;

Έχω κάτι να πω διάφανο και ακατάληπτο 

Σαν κελαηδητό σε ώρα πολέμου

Κι είναι ανάγκη να πάμε μπροστά

να γεμίσουμε όλα τα Κενά

εάν όχι και ν' αυτοκαταστραφούμε 

αντλώντας δύναμη

 από τα περασμένα.

Ένας καιρός θα' ρθει 

να κελαηδήσουμε όρθιοι

και στην ομορφιά γενναίοι.

Αργά-γρήγορα

τα πουλιά θα μας εξημερώσουν

Ίτε παίδες...