Τρίτη, 31 Δεκεμβρίου 2019

Η Βαθύτερη Γνώση..




..ονομάζεται επίγνωση.


Και πώς να αθωώσεις το είναι σου όταν
έχεις φτάσει 30 χρόνια νωρίτερα στο πεδίο
που φτάναν κάποτε στα 70 και άνω;

Και πώς να επι~ κοινωνήσεις εαυτό..
Και πως να προσαρμοστείς σε μια τόσο άχρωμη
και φτηνή πραγματικότητα όπως η σημερινή; 

Και πως να εξηγήσεις πως ο χρόνος είναι ανίκητος 
και σταθερά ακίνητος κι εμείς τόσο δειλοί να τον διασχίσουμε 
σκανταλιάρικα σεβόμενοι τα απλά του με πίστη καρδιακή στο αυτονόητο;

Και πώς αξίζει να παραμένεις αυθεντικά παράτολμος κόντρα σε υποθέσεις
προβλέψεις και κανόνες ανθρώπινους;

Kαι πόσο αξίζει ότι κι αν κοστίζει να χωράς το θραύσμα της εξαίρεσης;

Και πως να εξηγήσεις πως απο τότε που γεννήθηκες σπάς κανόνες
και υπηρετείς Κώδικες;





Και πως να εξηγήσεις πως πιστεύεις ακόμη εν έτει 2020
" στον ανθρωπάκο, στη γωνιά του δρόμου, που βγάζει το καπέλο του και χαιρετάει ταπεινά, την ώρα που οι άλλοι τον σκουντάν και τον χλευάζουν.
Και δοξάζεσαι κι εσυ μαζί του.";

Kαι πώς να βάλεις σε λέξεις απλές πως η επίγνωση δεν είναι όρος ψυχολογίας
αλλά βίωμα αληθινής ζωής; 

Eπίγνωση είναι το μεταπτυχιακό που σου δίνει ο πόνος του θρανίου της Ζωής
το παιδικό σου πείσμα να μην ξεμακρύνεις απο το μονοπάτι που ορίζει η ψυχή σου
και οι απόλυτα κατ'επιλογή πάντα δημιουργικά μοναχικές στιγμές σου.

Φάσεις,καταφάσεις κι αντιφάσεις εδω δε χωρούν.

"Που να εξηγώ τι καταβάθος είμαι εγώ;"



Σιγά μην εξηγήσω..πόση αξία έχει μέσα απο μια φλέβα στιγμή αυτός που ερωτεύεται σαν καμικάζι να φτάσει να αγαπά του κόσμου την πληγή
σαν ουρανός.






Δευτέρα, 25 Μαρτίου 2019

H Διάθεση της μέρας : Πάντα Χαίνηδες ποτέ Ραγιάδες.!!



Kαποτε η Λευτεριά....με τα μάτια θολωμένα και  τα ρούχα της να στάζουν Αίμα Ελληνικό ,ζητούσε βοήθεια απο παντού.Γύρναγε στους ξένους τόπους , μόνη κι έρημη, χτύπαγε τις πόρτες, αλλά καμία απάντηση ..καμιά. Μερικοί υποσχέθηκαν βοήθεια, αλλά ήταν ψεύτικα τα λόγια τους .Άλλοι χαίρονταν με τα δεινά της και της φέρονταν ακόμα πιο σκληρά.Κι έτσι η Λευτεριά γύριζε πάντα μόνη, χωρίς αποτέλεσμα και με περισσότερη πίκρα στην καρδιά.Να όμως που τα παιδιά της βρήκαν τη βοήθεια μέσα τους και ξεσηκωμένα πάλεψαν γυρεύοντας :
ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ ή ΘΑΝΑΤΟ.


Η Ιστορία έτσι κι αλλοιώς επαναλαμβάνεται.Τωρα η Ελλάδα είναι σκλαβωμένη βαθιά.Τωρα ο πόλεμος είναι για την ψυχή πρωτίστως.Τώρα ξεχάστηκαν τα όσια τα άξια και τα ιερά.Τώρα καλωδιωμένοι στενάζουμε για την τσέπη μας,για την πάρτη μας ο καθενας μας τελικά.Σαν έθνος είμαστε ήδη νεκροί αν δεν σηκωσουμε το λάβαρο της αρχοντιάς της ενότητας και του δίκιου ,της αξιοπρέπειας και της ανθρωπιάς που καθορίζει το DNA μας .Άν δεν σταματησουμε τα τρωγόμαστε μεταξύ μας δεν θα νιώσουμε τι σημαίνει αληθινά Λευτεριά.. 

Παραμένουμε η χώρα των αξιοποιημένων αναξιοτήτων και των αναξιοποίητων αξιών.

ΩΣ  ΠΟΤΕ;





Παρασκευή, 15 Φεβρουαρίου 2019

Το νόημα της απλότητας..


..του χρόνου, του δρόμου,


 της χαράς,της λύπης, 
της αξίας και της ουσίας της Ζωής



στο χωριό της Καρδιάς μου



Η εκπομπή Δια...κρητικά υποδέχεται ένα γνήσιο εκφραστή της μουσικής της Ανατολικής Κρήτης, τον Βαγγέλη Βαρδάκη. Τον Ιεραπετρίτη βιολάτορα με τον αδιάπτωτο μουσικό χαρακτήρα που συγκινεί με το ύφος και την τεχνική του λεπτότητα στο βιολί αλλά και τη χρωματική του εκφραστικότητα στις μαντινάδες.Με την Βούλα Νεονάκη συναντήθηκαν στο χωριό Ανατολή, το χωριό της γιαγιάς του της Δέσποινας που τον όπλισε από παιδάκι με την αγάπη για τις παραδόσεις του τόπου του. Ο ίδιος θυμάται στιγμές που έζησε στο χωριό πλάι στους μεγάλους καλλιτέχνες του τόπου του και μιλάει για το πάθος του να αναζητά τις γνώσεις της μουσική τους. Κάπως έτσι άνθισε και η δική του μουσική επιδεξιότητα. Κατόρθωσε με τα χρόνια να διασώσει σκοπούς, μελωδίες μα και να καλλιεργήσει μια ιδιαίτερη καλλιτεχνική φυσιογνωμία που χαίρει ιδιαίτερης εκτίμησης όχι μόνο στην Ιεράπετρα αλλά σ ολόκληρη την Κρήτη. Στη μουσική του παρέα για τα Δια...κρητικά ήταν ένας σπουδαίος μουσικός και συνεργάτης του Βαγγέλη Βαρδάκη, ο Κωστής Αβυσσινός ενώ με την κιθάρα του, τους συνόδεψε ο Νίκος Μαστοράκης.





Πέμπτη, 5 Απριλίου 2018

Mε του Καρούζου τη μιλιά..

..Νικόλας Ευαντινός, 
Διάλογος με του Καρούζου τη μιλιά.



Δυο μεσήλικες άνδρες, όμοιοι σαν δυο σταγόνες νερό μα όχι ίδιοι, κάθονται στο παγκάκι κάποιου πάρκου. Είναι πρωί και οι διαβάτες που τους προσπερνούν δεν είναι λιγοστοί. Οι άνδρες δεν κοιτιούνται. Έχουν το βλέμμα στραμμένο εμπρός. Ο ένας ρίχνει πού και πού λίγο ψωμί στα περιστέρια. Ο άλλος κρατά μιαν αδειανή μπουκάλα. Ξαφνικά μετά από ώρα σιωπής, ξεκινά μια στιχομυθία σχεδόν ακατάπαυστη. 
Η εξής:

-Ξένος είμαι στο σπίτι μου ξένος 
στους δρόμους με λένε Γιάννη 
δεν έχω τίποτα δικό μου
-Σαν βγεις στον πηγαιμό για το ρυάκι να μην εύχεσαι τίποτα μόνο το νεράκι να  ξαναδοξάζεις.
-Τι είν’ η τόση λογική; 
-Ο ήλιος είναι τ’ ουρανού κι η σκέψη του ανθρώπου
 -Δεν είναι μια πετυχημένη παραφροσύνη;
- Καταλήγω πως η μια αλήθεια είναι το χιούμορ της άλλης.
-Να ιδούμε αν η Άνοιξη θα συνδράμει τα όνειρά μας.
-Είμαι ένα ερείπιο που διαρκώς λουλουδίζει
-Η Ιστορία τελικά συναναστρέφεται αγάλματα. Έτσι δεν είναι;
-Εννοείται! Η ιστορία δεν μας περιμένει στη στάση του τρόλεϊ.
-Η εξουσία είναι της Ιστορίας η ευκοιλιότητα.
 -Στο χωριό μου τη λένε γλεντοκώλα.
-Μπορείς όμως να κόψεις ένα τριαντάφυλλο απ’ τη λέξη τριανταφυλλιά;
-Τι αφλογιστία να γράφουμε ποιήματα!
-Κι ο ποιητής τι κάνει θα μου πεις;
-Αυτός κοιτάζει να στερέψει τις πηγές της τρέλας.
-Ο Ποιητής γυμνάζει τη σκέψη σε απογύμνωση.
-Ας είχα λίγες λέξεις αλλιώτικες να άλλαζα τα επώνυμα της αγωνίας να πήγαινα πιο πέρα 
κι απ’ του σκύλου την απλότητα 
για να ’χτιζα κι αλλιώς το πεπρωμένο
-Να φύγου να φύγου απ’ τη γλώσσα.
 -Εβγάτε όξω ρε μανάρια από τις λέξεις, 
εβγάτε όξω δίχως πουκάμισα, 
στους μεγάλους αγώνες της ορατότητας.
 -Να φύγου να φύγου απ’ τη γλώσσα
-Τραυλίζοντας οικουμένη καθώς η πραγματικότητα χωλαίνει.
-Είμαστε ακόμη στην προϊστορία του χιούμορ
-Η ζωή μας προτρέπει σταθερά να το ρίξουμε στα ανέκδοτα
-Είμαστε όμως τυχερά απελπισμένοι
-Έχουμε γαλάζιο αντικλείδι
-Μες στην ορμή της ερημιάς γινόμαστε διάφανοι
-Μη συναρμόζεις πια φωνήεντα και σύμφωνα, έβγα στη βρύση της λαλιάς με ένα τίποτα....
-........με το ευρύχωρο βλέμμα σου νοικιασμένο στο θάνατο



(με μια φωνή)
          Η γραπτή ποίηση σωριάστηκε στο στήθος μου σαν ένα τίποτα!

-Η αγωνία μου υψώνεται ως τα εδελβάις άνθη
-Τραγουδώ τους πεσμένους προπάτορες
-Είμαι των άστρων ο σκύλος
-Με τα μάτια κοιτάζω ψηλά
-Με τα χέρια γιορτάζω τη λάσπη

(με μία φωνή)
         Έγραψα ποίηση – με άλλα λόγια Συνεργάστηκα με το μηδέν.

Η στιχομυθία αυτή δεν ακούστηκε παρά μονάχα στις ανάσες και τις σιωπές των δυο αντρών. 
Μάλιστα διήρκεσε, όσο χρόνο χρειάστηκε να ειπωθούν τα παρακάτω λόγια, 
τα μόνα που ακούστηκαν από τους δυο άντρες:

-Δε σε βλέπω απόψε καλά. Τι έχεις;
 -Έχω ύπαρξη. Εσύ;