Παρασκευή 14 Μαΐου 2021

Μια φορά κι έναν καιρό κι ας μην είναι παραμύθι..

 ..Τώρα θα σας πω κι εγώ ένα παραμύθι

που δεν θα έχει μέσα του κουκί, ούτε ρεβύθι


Τώρα θα σας πω  δικό μου παραμύθι

να’ χει βελόνα και κλωστή να  σου τρυπάει τη μύτη


Τα όνειρα μου μπλέξατε σε κόκκινη ανέμη

και τη ζωή μου δέσατε σε νόμους τυλιγμένη 


Είχαν κάποτε μια χώρα να χωρίσουν

και τα παιδιά ελεύθερα να μη μπορούν να ζήσουν


Ζήσαν αυτοί καλά μα τώρα να σωπάσουν

μία φορά κι ένα καιρό παιδιά να μην πεινάσουν


Κώστας Καλδάρας



Παρασκευή 22 Ιανουαρίου 2021

Μάνα μου ..

 ..είναι η Κρήτη. Ψυχομάνα μου. 

Αυτή με ανάθρεψε δίνοντάς μου να βυζάξω τους χυμούς της από τις ρίζες της ξυνήθρας, το μέλι του χαρουπιού, το άρωμα του κίτρου, τη στάκα του γαλάτου και τη γλύκα της μουσταλευριάς. 

Αυτή με κοίμησε στον ασκιανό της ελιάς, στην πρινόριζα, στην κουφάλα του πλατάνου και στους σπήλιους του Αγοφάραγγου. Αυτή με δασκάλεψε στην ανάγκη, στην ευθύνη, στην τιμή και στο μέγα χρέος. 

Αυτή σφούγγιξε τα πρώτα δάκρυά μου και τον πρώτο ιδρώτα μου και μου 'πε πως στον άντρα δεν είναι πρεπό να μη κλαίει και να μην ιδρώνει. 

Αυτή άκουσε την πρώτη εξομολόγησή μου για κείνη τη φωτιά που κατέκαιγε τα σωθικά μου και μου εξήγησε πως αυτή η φωτιά έρωτας λεγότανε και μου 'πε πως έπρεπε να συνηθίσω τις φωτιές του έρωτα, για να μπορώ να αντέξω τις φωτιές της κόλασης. 

Αυτή μ' έμαθε να αγαπώ το ίδιο και τις δυό κορφές του φαραγγιού, λέγοντάς μου πως θα 'ρθει η μέρα που ο Θεός που τσι χώρισε, θα κάμει ένα σεισμό και θα τσι ξανασμίξει πάλι.


Αυτή μ’ έμαθε ν’ αγαπώ τον ξένο
, τον ξεσπιτωμένο, τον πεινασμένο, τον απελπισμένο, τον αδικημένο, ορμηνεύοντας με πως όλα τα μπαρουτοβάρελα όλων των επαναστάσεων, φωτιά επήρανε από ψυχές τέτοιων αθρώπων.

Αυτή μ’ έμαθε την κουζουλάδα και τη βλοημένη τέχνη να μπουμπουρίζω το «αχ» και να το κάνω «χα». 

Αυτή με κανάκεψε μιλώντας μου για τις άγιες ρίζες και το άγιο χώμα που τις αγκαλιάζει. 

Αυτή μου 'πε και τον πόνο της για τα μυριάδες κοπέλια της που δεν επρόκαμαν, όπως εγώ, να ζήσουν τη θαλπωρή της αγκαλιάς της, επειδή το μέγα χρέος αλλιώς τα πρόσταξε.

Αυτή με δασκάλεψε, πως σε τέθιους δαιμονικούς καιρούς σαν κι αυτούς που ζούμε, άμα οι διαόλοι μου πετούνε πέτρες, να τση μαζώνω και να χτίζω πολεμίστρες, για να ‘μαι έτοιμος όταν θα σημάνουν οι καμπάνες. 

Μάνα μου είναι η Κρήτη. Ψυχομάνα μου. 


Γι'αυτό δε μπορώ αλλιώς να πράξω, παρά στην αγκαλιά της να ψιθυρίσω τη στερνή μου λέξη. 

Που το άγιο όνομά της θα 'ναι



Παρασκευή 1 Ιανουαρίου 2021

Ενώπιος Ενωπίω..

 ..Δεν μπόρεσα να τελειώσω το γράμμα που άρχισα να γράφω σήμερα το πρωί. Το συνοψίζω σε τρεις γραμμές. Είσαι η ρίζα του δέντρου που δεν θα κοιμηθώ αλλά θα ξυπνήσω.


Ήμουνα στα ξένα. Είσαι η πατρίδα μου.




Ξαναγύρισα



Nικηφόρος Βρεττάκος


Τρίτη 31 Δεκεμβρίου 2019

Η Βαθύτερη Γνώση..




..ονομάζεται επίγνωση.


Και πώς να αθωώσεις το είναι σου όταν
έχεις φτάσει 30 χρόνια νωρίτερα στο πεδίο
που φτάναν κάποτε στα 70 και άνω;

Και πώς να επι~ κοινωνήσεις εαυτό..
Και πως να προσαρμοστείς σε μια τόσο άχρωμη
και φτηνή πραγματικότητα όπως η σημερινή; 

Και πως να εξηγήσεις πως ο χρόνος είναι ανίκητος 
και σταθερά ακίνητος κι εμείς τόσο δειλοί να τον διασχίσουμε 
σκανταλιάρικα σεβόμενοι τα απλά του με πίστη καρδιακή στο αυτονόητο;

Και πώς αξίζει να παραμένεις αυθεντικά παράτολμος κόντρα σε υποθέσεις
προβλέψεις και κανόνες ανθρώπινους;

Kαι πόσο αξίζει ότι κι αν κοστίζει να χωράς το θραύσμα της εξαίρεσης;

Και πως να εξηγήσεις πως απο τότε που γεννήθηκες σπάς κανόνες
και υπηρετείς Κώδικες;





Και πως να εξηγήσεις πως πιστεύεις ακόμη εν έτει 2020
" στον ανθρωπάκο, στη γωνιά του δρόμου, που βγάζει το καπέλο του και χαιρετάει ταπεινά, την ώρα που οι άλλοι τον σκουντάν και τον χλευάζουν.
Και δοξάζεσαι κι εσυ μαζί του.";

Kαι πώς να βάλεις σε λέξεις απλές πως η επίγνωση δεν είναι όρος ψυχολογίας
αλλά βίωμα αληθινής ζωής; 

Eπίγνωση είναι το μεταπτυχιακό που σου δίνει ο πόνος του θρανίου της Ζωής
το παιδικό σου πείσμα να μην ξεμακρύνεις απο το μονοπάτι που ορίζει η ψυχή σου
και οι απόλυτα κατ'επιλογή πάντα δημιουργικά μοναχικές στιγμές σου.

Φάσεις,καταφάσεις κι αντιφάσεις εδω δε χωρούν.

"Που να εξηγώ τι καταβάθος είμαι εγώ;"



Σιγά μην εξηγήσω..πόση αξία έχει μέσα απο μια φλέβα στιγμή αυτός που ερωτεύεται σαν καμικάζι να φτάσει να αγαπά του κόσμου την πληγή
σαν ουρανός.