Η Πόρτα του Χρόνου και της Ιστορίας..

 Η «Πόρτα του Χρόνου» είναι η πόρτα της γνώσης 

και η «Πόρτα της Ιστορίας» είναι η πόρτα της Φυλής.

 Είναι μέσα μας. Την κουβαλάμε όλοι στην ψυχή μας. 

Μα, μόνο λίγοι τη βρίσκουν και την ανοίγουν. 

Γιατί είναι λίγοι και εκλεκτοί εκείνοι που την αναζητούν.

Θεοδώρα  Λουφα -Τζοάννου

Μια φορά κι έναν καιρό κι ας μην είναι παραμύθι..

 ..Τώρα θα σας πω κι εγώ ένα παραμύθι

που δεν θα έχει μέσα του κουκί, ούτε ρεβύθι

Τώρα θα σας πω  δικό μου παραμύθι

να’ χει βελόνα και κλωστή να  σου τρυπάει τη μύτη

Τα όνειρα μου μπλέξατε σε κόκκινη ανέμη

και τη ζωή μου δέσατε σε νόμους τυλιγμένη 

Είχαν κάποτε μια χώρα να χωρίσουν

και τα παιδιά ελεύθερα να μη μπορούν να ζήσουν

Ζήσαν αυτοί καλά μα τώρα να σωπάσουν

μία φορά κι ένα καιρό παιδιά να μην πεινάσουν

Κώστας Καλδάρας

Μάνα μου ..

 ..είναι η Κρήτη. Ψυχομάνα μου. 

Αυτή με ανάθρεψε δίνοντάς μου να βυζάξω τους χυμούς της από τις ρίζες της ξυνήθρας, το μέλι του χαρουπιού, το άρωμα του κίτρου, τη στάκα του γαλάτου και τη γλύκα της μουσταλευριάς. 

Αυτή με κοίμησε στον ασκιανό της ελιάς, στην πρινόριζα, στην κουφάλα του πλατάνου και στους σπήλιους του Αγοφάραγγου. Αυτή με δασκάλεψε στην ανάγκη, στην ευθύνη, στην τιμή και στο μέγα χρέος. 

Αυτή σφούγγιξε τα πρώτα δάκρυά μου και τον πρώτο ιδρώτα μου και μου 'πε πως στον άντρα δεν είναι πρεπό να μη κλαίει και να μην ιδρώνει. 

Αυτή άκουσε την πρώτη εξομολόγησή μου για κείνη τη φωτιά που κατέκαιγε τα σωθικά μου και μου εξήγησε πως αυτή η φωτιά έρωτας λεγότανε και μου 'πε πως έπρεπε να συνηθίσω τις φωτιές του έρωτα, για να μπορώ να αντέξω τις φωτιές της κόλασης. 

Αυτή μ' έμαθε να αγαπώ το ίδιο και τις δυό κορφές του φαραγγιού, λέγοντάς μου πως θα 'ρθει η μέρα που ο Θεός που τσι χώρισε, θα κάμει ένα σεισμό και θα τσι ξανασμίξει πάλι.

Αυτή μ’ έμαθε ν’ αγαπώ τον ξένο, τον ξεσπιτωμένο, τον πεινασμένο, τον απελπισμένο, τον αδικημένο, ορμηνεύοντας με πως όλα τα μπαρουτοβάρελα όλων των επαναστάσεων, φωτιά επήρανε από ψυχές τέτοιων αθρώπων.

Αυτή μ’ έμαθε την κουζουλάδα και τη βλοημένη τέχνη να μπουμπουρίζω το «αχ» και να το κάνω «χα». 

Αυτή με κανάκεψε μιλώντας μου για τις άγιες ρίζες και το άγιο χώμα που τις αγκαλιάζει. 

Αυτή μου 'πε και τον πόνο της για τα μυριάδες κοπέλια της που δεν επρόκαμαν, όπως εγώ, να ζήσουν τη θαλπωρή της αγκαλιάς της, επειδή το μέγα χρέος αλλιώς τα πρόσταξε.

Αυτή με δασκάλεψε, πως σε τέθιους δαιμονικούς καιρούς σαν κι αυτούς που ζούμε, άμα οι διαόλοι μου πετούνε πέτρες, να τση μαζώνω και να χτίζω πολεμίστρες, για να ‘μαι έτοιμος όταν θα σημάνουν οι καμπάνες. 

Μάνα μου είναι η Κρήτη. Ψυχομάνα μου. 

Γι'αυτό δε μπορώ αλλιώς να πράξω, παρά στην αγκαλιά της να ψιθυρίσω τη στερνή μου λέξη. 

Που το άγιο όνομά της θα 'ναι

Υπάρχουν άνθρωποι...

.. που όταν πεθαίνεις κοντά τους, στην αγκαλιά τους, 

δεν πεθαίνεις ποτέ και άλλοι που ζεις μαζί τους 

πεθαίνοντας κάθε μέρα, κάθε ώρα, 

          κάθε στιγμή, κάθε λεπτό.

Οι πρώτοι είναι αυτοί 

που και στο τηλέφωνο να τους ακούσεις, 

ανοίγουν οι ουρανοί, έρχονται 

τα γράμματα τα εικοσιτέσσερα, 

σε βρίσκουνε αδειανό και ορθάνοιχτο, 

σε παίρνουν, σε σηκώνουν, σε γεμίζουν, 

σε γράφουν, σε σκάβουν, σε μουσκεύουν, 

σε κάνουν λέξη. Λέξη μυστική, ανάλαφρη, 

ξερή και φτερωτή για να ξεφύγεις, 

να  πετάξεις μακριά.

 Στίχος. Γραφή ανεξίτηλη. 

Φέρνουν τα άνθη, το περίπτερο, 

τον δρόμο ολόκληρο με όλο το χώμα 

και τη σκόνη του, τον βράχο που έχεις. 

Την πέτρα την ασφαλή, τη σταθερή, 

την άκαμπτη που πάνω της 

συντρίβεται οτιδήποτε απειλεί 

την ανεξαρτησία σου.

Αυτοί που γίνονται τραγούδι και χορός, 

δρόμος και μοίρα σου.

Οι άλλοι τρίζουνε, κολλάνε, 

δε γυρνάει το κλειδί, δεν ξεκινάνε, 

ζητάνε όλη την ώρα λάδι απ’ το καντήλι σου, 

το φως, τη φλόγα, τη λαμπάδα της Λαμπρής, 

σε σπάνε και σε σβήνουνε. Σε δίνουνε. 

Στους πέντε δρόμους σε αφήνουνε. 

Φανάρι τσακισμένο.

Ό,τι έχεις και δεν έχεις κι αυτά ακόμα 

τα της ψυχής σου τα άδυτα

 και εκείνα να στα πάρουνε, να σε φουντάρουνε.

Θοδωρής Γκόνης

PS: Μα δεν τα καταφέρνουν.Διότι

οτι κατέκτησες επώδυνα

δεν είναι απλά βήμα αλλά 

το χαμόγελο του χρόνου 

στο χνάρι του είναι σου.

Πως να αγαπήσω ..

..μια πραγματικότητα 

που δεν αγκαλιάζει 

τα θελω της Καρδιάς;

Πως να αγαπήσω

 που δεν είμαι στην αγκαλιά σου ; 

Εκτός Τροχιάς...

Είμαι ένας δραπέτης φως μου, 

από την ψευτιά του κόσμου

Καλύτερα εκτός

στo μονοπάτι της δοκιμασίας

στο φως μιας αστραπής

παρά υπό το φως 

της όποιας μαρκίζας 

στη λεωφόρο της πλάνης..

ο αγαπημένος 

Jack Kerouac

ειναι σαφης:

Aς πιούμε στην υγειά των τρελών, 

των απροσάρμοστων, 

των επαναστατών, 

των ταραχοποιών.

Σε αυτούς που βλέπουν 

τα πράγματα διαφορετικά, 

που δεν τιμούν τους κανόνες, 

που δεν σέβονται την τάξη

Μπορεί να τους επαινέσεις, 

να διαφωνήσεις, να τους τσιτάρεις, 

να δυσπιστήσεις, να τους δοξάσεις 

ή να τους κακολογήσεις. 

Αλλα δεν μπορείς να τους αγνοήσεις. 

Γιατί αλλάζουν πράγματα. 

Βρίσκουν, φαντάζονται, 

βοηθάνε, ερευνούν, φτιάχνουν, εμπνέουν. 

Σπρώχνουν μπροστά τα πάντα.

Ίσως, πρέπει να είναι τρελλοί. 

Πώς αλλιώς θα κοιτάξουν 

ένα άδειο καμβα και θα δουν έργο τέχνης; 

Ή θα καθίσουν στη σιωπή 

και θ’ ακούσουν τραγούδι που δεν έχει γραφτεί;

 Γιατί οι άνθρωποι 

που είναι αρκετά τρελοί 

για να πιστεύουν οτι μπορούν 

ν’αλλάξουν τον κόσμο, 

είναι αυτοί που στο τέλος το κάνουν.

Ψυχή μου Νύχτα...

Η λύπη θα κυμανθεί 

σε ασυνήθιστα 

για την εποχή επίπεδα

πέλαγος οφειλών 

θα καλύψει 

τις ακτές των ψυχών.

Και η λύτρωση 

ένας επαίτης τυφλός 

που έχασε το δρόμο του 

προς τον κόσμο

θα απλώνει το χέρι της 

στο «ου γαρ οίδασι» 

των καιρών

ψάχνοντας απεγνωσμένα

 την τροφή της.

χτες βράδυ άνοιξα το παράθυρο

για να τινάξω μαύρες σκέψεις μου

και μου τό'κλεισε κατάμουτρα

γεμάτη ως πάνω η νύχτα.

Γιώργος Ποταμίτης

Ξέρω ένα μέρος που δε μοιάζει με κανένα....

H Μονογαμία αποτελεί απλά μια κοινωνική σύμβαση 

και τίποτα παραπάνω....

To διαβάσαμε κι αυτό.Δηλαδή όποιος αγαπά και είναι

μονογαμικός συμβιβάζεται; 'Oποιος σέβεται το σώμα του

και στηρίζει τις αξίες του είναι περιθωριακός; 

Τι βλέπουν τα μάτια μου και τι ακουν τα αυτιά μου;

Xάσαμε το μέτρο χάσαμε τη μπάλα χάσαμε το μπούσουλα.

Ο γυαλός είναι αλφάδι εμείς αρμενίζουμε ολόστραβα.

Ισότητα και αηδίες...φύλα και ξερά ξεράδια.Φύλλο

και φτερό έγιναν τα πάντα.Ποτέ μου δεν κατάλαβα

τη σημερινή γιορτή και ούτε πρόκειται.

Ποιά και τι και γιατί γιορτάζει σήμερα κάτι που δεν

είναι ικανή να στηρίξει καμιά μέρα του χρόνου όλου;

Ποια ισότητα; Aυτην που ξεπουλά τα πάντα απο

τα εξώφυλλα των περιοδικών μέχρι τα ριάλιτυ της tv

ή αυτήν που δεν προλαβαίνεις να κάνεις τίποτε γιατί

πιστεύεις πως είσαι ικανή να κάνεις τα πάντα;

Τότε γιατί τα παιδιά του σήμερα είναι στερημένα

απο αγάπη και μεγαλώνουν με ένα σωρό ψυχολογικά

προβλήματα και απωθημένα;

Kαι μάνα και συντροφος και δουλειά και κυνηγός εκεί

έξω δεν γίνεται να τα φέρεις βόλτα όλα.

Η Γυναίκα γιορτάζει κάθε μέρα όταν έχει και δίνει

αγάπη.Όταν έχει και δίνει Ψυχή.Όταν έχει και δίνει

αρμονία.Η ζωή και η καθημερινότητα δεν είναι

ρόδινη.Η μαχητικότητα και η ανεξαρτησία δεν

στραγγαλίζει την ευαισθησία και την ανθρωπιά.

Γυναίκα σημαίνει πάθος και τρυφερότητα

και άντρας σιγουριά προστασία και δύναμη.

Η δουλειά σου και η δουλειά μου ναι.Αλλά

τα λεφτά σου και τα λεφτα μου ποτε δεν 

το καταλαβα ούτε αυτό.Τι σημαίνει Μου

σε μια σχέση; Που πήγε το κοινό ταμείο;

To Mας που πήγε; Η σχέση είναι ένα τζάκι

μέσα στο χειμώνα.Όσο ρίχνεις ξύλα τόσο

καίει.Πότε η φλόγα δυνατή πότε πιο ήπια

δεν σβήνει όμως.Η τρυφερότητα η εμπιστοσύνη

ο διάλογος και η προσπάθεια λείπει απο τις

σχέσεις σήμερα.Δεν γίνεται να προσπαθει

μόνο ο ένας ακούω συχνά. Εξαρτάται για

ποιό πράγμα και πως προσπαθεί.Αν δεν

προσπαθεί για το μας αλλα για το μου

το θέμα θεωρείται λήξαν.

Η μονογαμία είναι  αγάπη αξιοπρέπεια

και σεβασμός απέναντι στον εαυτό σου στο

σύντροφο σου μα και στη ζωή την ίδια.

Αληθινό ζευγάρι

είναι αυτό που κοιτά ο ένας τον άλλον

μέσα στα μάτια αλλα και οι δύο μαζί

στην ίδια κατεύθυνση.

H πίστη στη σχέση είναι επανάσταση.Σήμερα

οι επαναστάτες και οι ασυμβίβαστοι ανθρωποι

είναι πιστοί στις αξίες και στα συναισθήματα τους.

Μπορούν.... οι πειρασμοι  ποτέ δεν λείπουν 

αλλά δεν θέλουν γιατί αγαπούν.Οι

γοητευτικότεροι άντρες και γυναίκες παραμένουν

πιστοί στα συναισθήματα και στη σχέση τους.

Όσοι τώρα θέλουν αυτοεπιβεβαίωση μέσα 

απο μια ξεπέτα στην καθομιλουμένη 

το πρόβλημα είναι δικό τους.Γιατί όταν

επιστρέφουν στον κόσμο τους δεν πρέπει

να νοιωθουν στερημένοι ουτε να μιζεριάζουν

πως κανείς δεν τους καταλαβαίνει και δεν

τους νοιάζεται και δεν τους δίνει κλπ κλπ κλπ.

Ο κόσμος δεν χωρίζεται σε φυλές και φύλα

αλλά σε ανθρωπους  του εγώ και σε ανθρώπους

του εμείς.

Εμείς καθορίζουμε τη στιγμή το παρόν τη ζωη μας.

Το Μαζί δεν είναι εύκολο αξίζει όμως να το φροντίζουμε

γιατι είναι πια ένα σπανιο λουλούδι κι όταν ανθίζει 

στον κήπο της ψυχής μας γεμίζει με ομορφια και άρωμα

ζωής την κάθε στιγμή μας δίνοντας το αληθινό νόημα

στην ανθρώπινη υπόσταση μας.

Ξέρω λοιπόν ένα μέρος που δεν μοιάζει με κανένα

και εμφανίζεται μαζί με σένα.

Ένα μέρος που μπορώ να κλαψω να γελάσω να νιώσω

σιγουριά να νιωσω τρυφερότητα να νιώσω ελευθερη

να νιωσω ευάλωτη να νιώσω ζωντανή κι αυτό είναι

ενα και μόνο ένα.

Πατρίδα μου η ζεστή αγκαλιά σου.

Δεν την αλλάζω με όλο το Χρυσάφι του μάταιου

τούτου κόσμου.Έξω απο αυτήν δεν ανασαίνω καθαρά.

Υπάρχει πολυτιμότερο; Δεν υπάρχει.!!!!

Σιμούν

Η παιδική και η γεροντική ηλικία  μοιάζουν. 

Και στις δύο περιπτώσεις, 

για διαφορετικούς λόγους, 

είμαστε μάλλον άοπλοι, 

δεν είμαστε ακόμα - ή δεν είμαστε πια - 

μέτοχοι στην ενεργό ζωή 

κι αυτό μας επιτρέπει να ζούμε 

με μια ευαισθησία χωρίς πρότυπα, ανοιχτή. 

Στη διάρκεια της εφηβείας 

αρχίζει να σχηματίζεται 

γύρω από το σώμα μια αόρατη πανοπλία. 

Σχηματίζεται στην εφηβεία κι εξακολουθεί 

να πυκνώνει σε όλη την ωριμότητά μας. 

Η διεργασία της ανάπτυξής θυμίζει λίγο 

εκείνη των μαργαριταριών: 

όσο πιο βαθιά είναι η πληγή,

τόσο πιο δυνατή είναι η πανοπλία 

που αναπτύσσεται γύρω της. 

Ύστερα, όμως, όπως ένα ρούχο 

που το φοράμε πάρα πολύ καιρό,

αρχίζει με το πέρασμα του χρόνου 

να φθείρεται στα σημεία 

της μεγαλύτερης τριβής, 

αφήνει να φαίνεται η ύφανση και ξαφνικά,

σε μια απότομη κίνηση, σχίζεται. 

Στην αρχή δεν το αντιλαμβάνεσαι, 

είσαι σίγουρη πως η πανοπλία 

σε τυλίγει ακόμα ολόκληρη, 

ώσπου μια μέρα, αναπάντεχα, 

βρίσκεσαι να κλαις σαν παιδάκι 

για κάτι ασήμαντο, χωρίς να ξέρεις γιατί.

"Όπου σε πάει η καρδιά" 

Susanna Tamaro

Ο Σιμούν είναι θερμός άνεμος,
με θερμοκρασία μέχρι 

και 52 βαθμους κελσίου και πολύ ισχυρός.
To όνομά του σημαίνει δηλητηριώδης άνεμος.
Ο προάγγελός του είναι ένα μαύρο πυκνό σύννεφο
στον ορίζοντα που πλησιάζει με ταχύτητα.
Οι κάτοικοι των χωριών τότε κλείνουν τα παράθυρα
και τις πόρτες τους, όσο μπορούν καλύτερα,
αλλά αυτό δε φέρνει σχεδόν κανένα αποτελέσμα
αφού μόλις ο Σιμούν περάσει, τα πάντα είναι σκεπασμένα
από τη λεπτή του σκόνη που φέρνει από την έρημο.
ΣΙΜΟΥΝ είναι η στείρα ξεραίλα των καιρών που δυσκολεύει
τους ανθρώπινα ευαίσθητους να ανασάνουν..ΣΙΜΟΥΝ είναι
ο Άνεμος του Θανάτου και ΖΕΦΥΡΟΣ οι μελωδίες και τα
τραγούδια του Θανάση Παπακωνσταντίνου ενός Καλλιτέχνη
και Ανθρώπου που ζει εμπνέεται και μοιράζεται μαζί μας
τα απλά και τα πολύτιμα.Θανάση μην αλλάξεις. Είσαι
Δυναμη για όλους εμάς που παράτολμα αντιστεκόμαστε
στη Μαυρίλα των καιρών. :))  

23-2-2011

Ένα Καθ' Οδόν Αχαρτογράφητο....

Όταν έχεις προχωρήσει

τόσο μακριά

που νομίζεις οτι δεν μπορείς πια

να κάνεις ούτε βήμα,

τότε έχεις διανύσει

μόνο τη μισή απόσταση

από αυτή που είσαι ικανός να κάνεις.

Η πραγματικότητα κάποιων ανθρώπων είναι

η μεγαλύτερη αυταπάτη.Γιατί νομίζουν ότι

ζούν.Ζωή για μένα όμως σημαίνει να βλέπεις

καθαρό το πρόσωπο σου μέσα στα μάτια

αυτών που σε αγαπούν γι'αυτό ακριβώς

που είσαι.

Τότε ούτε προπορεύονται 

μα ούτε και ακολουθούν.

Είναι δίπλα σου ακριβώς.

Χωρίς υπεκφυγές,υπερβολές, 

αναστολές και υποκρισίες 

έτσι περπατώ εδώ και χρόνια.

Εδω και ένα χρόνο επιτέλους 

απομυθοποίησα σιωπές ανθρώπους

και γεγονότα και πήρα τη ζωή μου

απο το χέρι.Ένα πολύ δυνατό της

χαστούκι πάνω στης αποκαρδίωσης

την ώρα ήταν αρκετό για να συνέλθω.

Μαζί προχωρούμε πια κερδίζοντας 

και χάνοντας τι σημασία έχει; 

Αρκεί που οι επιθυμίες μου δεν χωρούν

σε λίστα..όπως τις νοιώθω έτσι και τις

ζώ.Η ψυχοσωματική υγεία δεν είναι

κάτι δεδομένο.Μάχεσαι καθημερινά

για να παραμείνεις ο καλός εαυτός σου.

Ουτοπία και αυταπάτη είναι όλο αυτό

που καθημερινά μου σερβίρουν απο παντού.

Ευχαριστώ δεν θα πάρω.!!!

Μ'αρέσει το άρωμα του φρέσκου 

η αλχημεία της κουζίνας του σπιτιού μου 

οι ελάχιστοι εναπομείναντες αλλά αυθεντικοί φίλοι μου ,

τα σπουργίτια , τα λαμπερά αθώα παιδικά μάτια,

και οι γελαστές σοφές και φευγάτες στιγμές

που μοιράζομαι με ανθρώπους που ζούν 

την αλήθεια τους με αξιοπρέπεια αντοχές και

ψυχή περίσσια.

http://www.youtube.com/watch?v=2fHdsI7H8EE

Επίσης αυτό εδώ το ιστολόγιο που για μένα

είναι κατάθεση μα και ξεκούραση ψυχής 

στο απόλυτο της μοναχικής χαρμοσύνης.

Αυτοσαρκάζομαι ακόμα σταθερά και ευγνωμονώ

τη Ζωή που είναι δίπλα μου σε ένα καθ'οδόν

αχαρτογράφητο.Η μεγαλύτερη και η ωραιότερη

επιθυμία μου είναι η ρευστή πραγματικότητα

που με δικαιώνει.

Και η ψυχή και η καρδιά μου γελά πια

γιατι ξέρω...

Η Στιγμή εκείνη...

Για της σιωπής το δάκρυ

ποτέ μη ρωτήσεις το γιατί

και μη προσφερθείς να το σκουπίσεις.

Σ'αυτή την αναπαράσταση

της αλήθειας του πραγματικού

την αυτοτελή κι ανεπηρέαστη

την αυτόνομη κι ανεξάρτητη

απο τη λογική και την ανθρώπινη νόηση

σ'αυτή και μόνο μιλάει ο άνθρωπος

σωπαίνοντας και σωπαίνει μιλώντας

ποτίζοντας με το δάκρυ αυτή την άφορη

στείρα ξεραίλα που χωρίζει τον κόσμο

της ενσυναίσθησης, απ'άυτόν της αναισθησίας

τη διαχωριστική  λωρίδα ανάμεσα

στο οντολογικά έμψυχο και το άψυχο

το ουσιαστικό απ'το ευτελές κι ασήμαντο

μέχρι ένα μικρούτσικο ριζίδιο,ασήμαντης ίσως,

αμελητέας φύτρας,ξεπεταχτεί απο το πουθενά

φέρνοντας το άγγελμα της συνέχειας,και

την κατάργηση των διαχωριστικών γραμμών.

Γι'αυτό και μόνο,μην τον διακόψετε

όταν με τη σιωπή μιλάει.Κι ούτε το δάκρυ

να του σκουπίσετε με τα γιατί σας,

αφήστε το να τρέξει,να πέσει,να ποτίσει

την ελπίδα,αυτό που νομοτελειακά θα υπάρξει.

Δεν έχει σημασία  πια  ποσα χρόνια πέρασαν

η στιγμή εκείνη της επιστροφής μου

θα μείνει χαραγμένη μέσα μου ανεξίτηλα..

Η κάθε ανάσα δώρο ακριβό..

καλώς  να πυρπολείσαι παρα να σαπίζεις

μα  και καλύτερα να καίγεσαι παρα να καίς..

Έτσι Αγαπάω εγώ....

Ρίξε μου ευθεία στην καρδιά
αν είναι να σε χάσω
κι εγώ ψηλά απ' τον ουρανό 
θα σου χαμογελάσω.

Έτσι Αγαπάω εγω.....
γι'αυτό σ' ελευθερώνω...
Η Ζωή ήρθε να μου πεί 
για άλλη μια φορά ότι
Δεν χάνεις τίποτε όταν
Αγαπάς Αληθινά..
Κερδίζεις την ψυχή σου
ακολουθώντας την καρδιά.


Και η δική μου η καρδιά 
δεν φυλακίζει όπως και δεν
φυλακίζεται.


Aυθεντικά ..Ελεύθερα...και ταπεινα
μπροστα  στο αναλλοίωτο της αλήθειας.




Αυτό είμαι...και δεν αλλάζει.