Η Πόρτα του Χρόνου και της Ιστορίας..

 Η «Πόρτα του Χρόνου» είναι η πόρτα της γνώσης 

και η «Πόρτα της Ιστορίας» είναι η πόρτα της Φυλής.

 Είναι μέσα μας. Την κουβαλάμε όλοι στην ψυχή μας. 

Μα, μόνο λίγοι τη βρίσκουν και την ανοίγουν. 

Γιατί είναι λίγοι και εκλεκτοί εκείνοι που την αναζητούν.

Θεοδώρα  Λουφα -Τζοάννου

Το νόημα της απλότητας..

..του χρόνου, του δρόμου,

 της χαράς,της λύπης, 
της αξίας και της ουσίας της Ζωής

στο χωριό της Καρδιάς μου

Η εκπομπή Δια...κρητικά υποδέχεται ένα γνήσιο εκφραστή της μουσικής της Ανατολικής Κρήτης, τον Βαγγέλη Βαρδάκη. Τον Ιεραπετρίτη βιολάτορα με τον αδιάπτωτο μουσικό χαρακτήρα που συγκινεί με το ύφος και την τεχνική του λεπτότητα στο βιολί αλλά και τη χρωματική του εκφραστικότητα στις μαντινάδες.Με την Βούλα Νεονάκη συναντήθηκαν στο χωριό Ανατολή, το χωριό της γιαγιάς του της Δέσποινας που τον όπλισε από παιδάκι με την αγάπη για τις παραδόσεις του τόπου του. Ο ίδιος θυμάται στιγμές που έζησε στο χωριό πλάι στους μεγάλους καλλιτέχνες του τόπου του και μιλάει για το πάθος του να αναζητά τις γνώσεις της μουσική τους. Κάπως έτσι άνθισε και η δική του μουσική επιδεξιότητα. Κατόρθωσε με τα χρόνια να διασώσει σκοπούς, μελωδίες μα και να καλλιεργήσει μια ιδιαίτερη καλλιτεχνική φυσιογνωμία που χαίρει ιδιαίτερης εκτίμησης όχι μόνο στην Ιεράπετρα αλλά σ ολόκληρη την Κρήτη. Στη μουσική του παρέα για τα Δια...κρητικά ήταν ένας σπουδαίος μουσικός και συνεργάτης του Βαγγέλη Βαρδάκη, ο Κωστής Αβυσσινός ενώ με την κιθάρα του, τους συνόδεψε ο Νίκος Μαστοράκης.

Mε του Καρούζου τη μιλιά..

..Νικόλας Ευαντινός, 

Διάλογος με του Καρούζου τη μιλιά.

Δυο μεσήλικες άνδρες, όμοιοι σαν δυο σταγόνες νερό μα όχι ίδιοι, κάθονται στο παγκάκι κάποιου πάρκου. Είναι πρωί και οι διαβάτες που τους προσπερνούν δεν είναι λιγοστοί. Οι άνδρες δεν κοιτιούνται. Έχουν το βλέμμα στραμμένο εμπρός. Ο ένας ρίχνει πού και πού λίγο ψωμί στα περιστέρια. Ο άλλος κρατά μιαν αδειανή μπουκάλα. Ξαφνικά μετά από ώρα σιωπής, ξεκινά μια στιχομυθία σχεδόν ακατάπαυστη. 

Η εξής:

-Ξένος είμαι στο σπίτι μου ξένος 

στους δρόμους με λένε Γιάννη 

δεν έχω τίποτα δικό μου

-Σαν βγεις στον πηγαιμό για το ρυάκι να μην εύχεσαι τίποτα μόνο το νεράκι να  ξαναδοξάζεις.

-Τι είν’ η τόση λογική; 

-Ο ήλιος είναι τ’ ουρανού κι η σκέψη του ανθρώπου

 -Δεν είναι μια πετυχημένη παραφροσύνη;

- Καταλήγω πως η μια αλήθεια είναι το χιούμορ της άλλης.

-Να ιδούμε αν η Άνοιξη θα συνδράμει τα όνειρά μας.

-Είμαι ένα ερείπιο που διαρκώς λουλουδίζει

-Η Ιστορία τελικά συναναστρέφεται αγάλματα. Έτσι δεν είναι;

-Εννοείται! Η ιστορία δεν μας περιμένει στη στάση του τρόλεϊ.

-Η εξουσία είναι της Ιστορίας η ευκοιλιότητα.

 -Στο χωριό μου τη λένε γλεντοκώλα.

-Μπορείς όμως να κόψεις ένα τριαντάφυλλο απ’ τη λέξη τριανταφυλλιά;

-Τι αφλογιστία να γράφουμε ποιήματα!

-Κι ο ποιητής τι κάνει θα μου πεις;

-Αυτός κοιτάζει να στερέψει τις πηγές της τρέλας.

-Ο Ποιητής γυμνάζει τη σκέψη σε απογύμνωση.

-Ας είχα λίγες λέξεις αλλιώτικες να άλλαζα τα επώνυμα της αγωνίας να πήγαινα πιο πέρα 

κι απ’ του σκύλου την απλότητα 

για να ’χτιζα κι αλλιώς το πεπρωμένο

-Να φύγου να φύγου απ’ τη γλώσσα.

 -Εβγάτε όξω ρε μανάρια από τις λέξεις, 

εβγάτε όξω δίχως πουκάμισα, 

στους μεγάλους αγώνες της ορατότητας.

 -Να φύγου να φύγου απ’ τη γλώσσα

-Τραυλίζοντας οικουμένη καθώς η πραγματικότητα χωλαίνει.

-Είμαστε ακόμη στην προϊστορία του χιούμορ

-Η ζωή μας προτρέπει σταθερά να το ρίξουμε στα ανέκδοτα

-Είμαστε όμως τυχερά απελπισμένοι

-Έχουμε γαλάζιο αντικλείδι

-Μες στην ορμή της ερημιάς γινόμαστε διάφανοι

-Μη συναρμόζεις πια φωνήεντα και σύμφωνα, έβγα στη βρύση της λαλιάς με ένα τίποτα....

-........με το ευρύχωρο βλέμμα σου νοικιασμένο στο θάνατο

(με μια φωνή)

          Η γραπτή ποίηση σωριάστηκε στο στήθος μου σαν ένα τίποτα!

-Η αγωνία μου υψώνεται ως τα εδελβάις άνθη

-Τραγουδώ τους πεσμένους προπάτορες

-Είμαι των άστρων ο σκύλος

-Με τα μάτια κοιτάζω ψηλά

-Με τα χέρια γιορτάζω τη λάσπη

(με μία φωνή)

         Έγραψα ποίηση – με άλλα λόγια Συνεργάστηκα με το μηδέν.

Η στιχομυθία αυτή δεν ακούστηκε παρά μονάχα στις ανάσες και τις σιωπές των δυο αντρών. 

Μάλιστα διήρκεσε, όσο χρόνο χρειάστηκε να ειπωθούν τα παρακάτω λόγια, 

τα μόνα που ακούστηκαν από τους δυο άντρες:

-Δε σε βλέπω απόψε καλά. Τι έχεις;

 -Έχω ύπαρξη. Εσύ;

Καληνύχτα ξένε.

Σε ένιωσα πάλι σήμερα 

ανάμεσα στα χνάρια του μάταιου 

να κοιτάς στην ψυχή μου.

Σε θυμήθηκα.

Χαμένος μέσα σου ήσουν και τότε. 

Θολωμένο σε συνάντησα 

στην άκρη μιας αφερέγγυας υπόσχεσης 

να μουσκεύεις τη βροχή.

Στα πόδια σου μια πικραμένη απαντοχή

μάζευε ασυμβίβαστους νοτιάδες

Τίποτα δεν άλλαξε..Την ίδια χαρμολύπη 

κουβαλούν πάντα τα βήματα μου..

κι η επίγνωση επιμένει: 

Σαν μετρηθούν ξανά οι σιωπές

θα βγουν νομοτελειακές οι συντέλειες.

Κάθε στιγμή..

.. αυτής της ζωής , η ψυχή οφείλει να εφημερεύει.

Να αγαπά το απλό

 να επιλέγει το μοιρασμένο

να πιστεύει το ανθρωπίνως δυνατό 

και να υπηρετεί 

το αυτονόητο.

PS: Eπιστρέφω και δεν θα'μαι χιλιάδες

απλά ο έκπτωτος εαυτός μου.

Η απογύμνωση του Θέλω..

.. είναι η ανάσταση 

του Μπορώ.

Όταν η καρδιά αιμορραγεί 

η ψυχή δικαιούται να σωπαίνει 

μπαίνοντας σε καταστολή..

τότε μιλά ο πόνος..

και αν και αμείλικτος 

είναι η μόνη δύναμη 

που ανασυνθέτει το είναι μας

πάντα νύχτα με άγρυπνα βλέφαρα.. 

διασχίζει η αντοχή 

 το απόκρημνο του είναι μας 

μόνο τότε στρώνει η μοναχικότητα 

τα άστρα  της καταγής για να ξυπνήσει 

 της Καρδιάς η αλήθεια

Aκολουθώ το βαθύ μου χτυποκάρδι

Aπ’ το πουθενά πλησιάζει, 

συστήνεται σαν πόνος

 και ενοικιάζει το καλύτερο δωμάτιο 

του εγκεφάλου μου, 

σκόνη είναι παγιδευμένη στη γωνία, 

κύκνος και θάνατος αργός, 

έχει τη γεύση κάποιου γλυκού, 

μη με ρωτάς τι γλυκό, 

έχω ξεχάσει αυτή την αίσθηση, 

λειτουργώ μόνο με το συναίσθημα

αφήνει προκαταβολή δυο νοίκια μπροστά, 

δεν έχει οικογένεια μόνο μια τσάντα αλλαξιές 

για τα σαββατοκύριακα, φορά μαύρα κάτι θα πενθεί 

νομίζω δεν είμαι σίγουρος, κρατά στα χέρια του ρίζες,

 μια γλάστρα πλαστική και ένα ξύλινο παράθυρο δίχως τζάμια, 

δεν μιλά, ωραία λέω, ήσυχος φαίνεται, του δίνω τα κλειδιά, 

τον ξανακοιτώ, κάποιον μου θυμίζει...

παίρνει τα κλειδιά λίγο βιαστικά, 

ανοίγει την πόρτα, πριν μπει στο δωμάτιο 

τον ακούω να ψιθυρίζει, κάτι σαν τραγούδι έμοιαζε, 

σκέφτηκα τι είδους πόνος είναι αυτός που τραγουδά, 

αλλά πάλι το τραγούδι είναι κι αυτό ένας πόνος ,

 ένα μοναχικό παιχνίδι στην τράπουλα του χρόνου, 

το τραγούδι απαλύνει τον πόνο, στην έσχατη περίπτωση 

σε συμφιλιώνει με τον πόνο, για δες τώρα μήπως θέλει 

να γίνουμε φίλοι και μου το λέει έτσι γιατί ντρέπεται,

γυρίζει σαν να κατάλαβε τι σκεφτόμουνα και μου λέει:

– « …ο έρωτας είμαι…»!

Ενας αρχαίος μύθος αναφέρει:

..Αφού οι θεοί δημιούργησαν τον κόσμο, 

φοβήθηκαν ότι ίσως κάποτε 

ο Ανθρωπος τους επισκιάσει...

Θέλησαν λοιπόν να κρύψουν 

κάπου το μυστικό της Αθανασίας,

ώστε ο άνθρωπος να μην το βρει ποτέ 

και να παραμείνει θνητός και αδύναμος...

Ακούστηκαν πολλές απόψεις...

Η πιο σοφή ήταν να το κρύψουν 

μέσα στην καρδιά του Ανθρώπου 

γιατί εκεί δεν θα σκεπτόταν να ψάξει ποτε...

Ετσι και έγινε.

Εκτοτε ο Ανθρωπος αναζητα 

το κλειδί της αθανασίας 

οπουδήποτε αλλού εκτός από μέσα του...

Ο άνθρωπος δεν είναι σώμα.

Η καρδιά ,το πνεύμα ,είναι άνθρωπος.

τίποτε σε ολόκληρο το φως της φύσεως 

δεν μπορεί να του είναι κρυφό

Χωρίς υπεκφυγές..

.. χωρίς υποκρισία, 

χωρίς προσχήματα

Ελεύθερος είναι εκείνος 

που μπορεί να ζει 

χωρίς να λέει ψέματα 

είπε η φωνή 
Albert Camus
που με συντρόφεψε

άξια όλα τα εφηβικά μου καλοκαίρια

και όχι μόνο..

Και ζήσανε αυτοί καλά στην παραμύθα

της νέας ελληνικής πραγματικότητας 

και μεις στ'αρχίδια μας..

διότι το σύμπαν

μας εδωσε ψυχή, 

ελεύθερη βούληση και κότσια..

μαλακιστείτε άφοβα 

συν έλληνες 

καποιοι απο εμάς ελάχιστοι 

μείναμε πια  θα Αλητεύουμε Αναιδώς 

τα θέλω μας

κόντρα σε κάθε πρόβλεψη

τα ψυχοπούλια της ζωής ξέρουν 

πως δραπετεύεις απ την ασχήμια

του φαίνεσθαι καιρών και ανθρώπων...

όταν δεν προδίδεις το είναι σου.-

PS:

Αυτή είναι η αλήθεια...

όταν τη λες..όταν την περιέχεις

ορθώνονται τοίχοι, 

κλείνουν πόρτες

 μπαίνουν εμπόδια..

Αλλά τότε εσυ ήδη πετάς..

στα ύψη της πνευματικής

αξιοσύνης σου

που αγκαλιάζει 

τη μοναχικότητα σου

 Αυτό είναι το στιχάκι

το τραγουδάνε οι τρελοί 

και οι αλήτες καταραμένη είναι φυλή

με μιαν εξόριστη ψυχή 

σ’ άλλους πλανήτες

 αυτο είναι

το ποίημα

που λεν Ζωή

και δεύτερη

δεν έχει.-

Θέλω να έρθει μια ζεστή νύχτα..

να πάρω τους δρόμους με τα πόδια. 

Να περπατήσω τους γνώριμους παλιούς 

αλλά και τους καινούργιους.

Στους παλιούς θέλω να σταθώ.

Να περάσω σαν αερικό σε σκηνές που έζησα, 

να διορθώσω διαλόγους, 

να πω αυτά που δεν ξεστόμισα ποτέ....

Να πω ευχαριστώ για πράγματα 

που θεωρούσα δεδομένα. 

Να αφήσω τα δάκρυα

να τρέξουν όπου ζορίστηκα 

και εκεί που έκλαψα να πάω 

να μου τα σκουπίσω και να μου πω 

"Μη κλαις, το γιατί θα το καταλάβεις αργότερα".

Το τώρα μου είναι το αργότερα του τότε. 

Τώρα, ξέρω τι έπρεπε να είχα κάνει 

κάθε δευτερόλεπτο του τότε, 

μα αυτή η γνώση δεν μου έδωσε 

τη σοφία να μην κάνω λάθη στο τώρα μου.

Όταν σταματάνε ένα αυτοκίνητο 

στην άκρη του δρόμου 

για να κόψουν μια στραπατσαρισμένη 

παπαρούνα και να σου την προσφέρουν, 

χαμογέλασε και ξέχασε αυτό 

που σε είχε ενοχλήσει.

 Δεν θα το ξαναζήσεις, 

ίσως σου αγοράσουν λουλούδια, 

ίσως να σου κόψουν κιόλας, 

μα ποτέ δεν θα ξανασυμβεί 

σε εκείνο τον δρόμο 

και ποτέ δεν θα ξαναβρεθεί 

η ίδια παπαρούνα.

Πόσα λουλούδια νομίζεις 

ότι σου αναλογούν;

Θα πήγαινα σε εκείνο το δρόμο,

που ήμουν τόσο προβληματισμένη 

που ξέχασα το λόγο που είχα βρεθεί εκεί, 

θα μου έβαζα τα χέρια 

στα αυτιά μου να με προφυλάξω 

από αυτά που θα άκουγα, 

θα με έπαιρνα από το χέρι 

και θα μου ψιθύριζα στο αυτί 

" Πάμε κοπέλα μου κάπου 

να χορέψεις, 

κάπου που θα γελάς".

Θα πήγαινα σε όλους 

τους δρόμους 

που δεν είχα θέση και 

θα με έπαιρνα μακρυά.

Τους καινούργιους 

θα τους περπατήσω με χαρά.

Με χαρά γιατί πάντα υπάρχουν 

καινούρια πράγματα να ζήσεις, 

να ακούσεις, να αισθανθείς. 

Σε κάποιους δρόμους θέλω 

να έχω ένα χέρι στον ώμο μου, 

σε άλλους ένα χέρι μεσα 

στο δικό μου και μερικούς 

θα ήθελα να τους περπατήσω μόνη.

Να μυρίσω νυχτολούλουδα, 

πορτοκαλιές ανθισμένες, 

να κοιτάζω τα φωτισμένα παράθυρα 

και να φτιάχνω 

ιστορίες που θα συμβαίνουν εκεί, 

μέσα στα φώτα. 

Να κλέψω ένα λουλούδι 

από μια γλάστρα 

και να μου το χαρίσω. 

Να χάσω την ανάσα μου, 

να αλλάξω τέμπο. 

Να την ξαναβρώ και να συνεχίσω.

Όσο και να περπατήσω 

στους παλιούς δρόμους, 

όσο και να προσπαθήσω νοερά 

να διορθώσω λάθη, 

δεν μπορώ να υποσχεθώ 

ότι δεν θα κάνω τα ίδια

 και στους καινούργιους. 

Θα θυμάμαι όμως 

να σου χαμογελώ κάθε τόσο.

 Δεν ξέρω αν θα υπάρχουν 

σε κάποια γωνιά 

στρωμένα ροδοπέταλα 

η αν θα περιμένουν δεινά. 

Μα δώσε μου την ευκαιρία 

να το διαπιστώσω. 

Δώσε μου καινούργιους δρόμους 

να περπατήσω. 

Δεν ξέρω αν μπορώ να αλλάξω 

το τρόπο που περπατάω, 

αλλά ειναι μια καλή αρχή 

ότι για χάρη σου μπορώ 

να βάλω καινούρια παπούτσια 

για να τους περπατήσω. 

Αρκεί να είσαι εκεί. Πλάι μου.    

Μαρία Μαυρογεωργίου 

Λέξη Καμία...

Η αγάπη καρπίζει ελεύθερα 

στης σιωπής τις οάσεις

μονο ετσι 

γραφονται 

μέσα μας

αλήθειες ζωής

Στο βάθος του πόνου..

 η πιο ουσιαστική 

κατάδυση 

εκεί που σπάς

γιατί δεν λύγισες

εκεί που 

αγγίζεις μέσα σου

το Φως.

Εκεί που άγγιξα

κι εγώ πρώτη φορά

στο πιο ερημικό

της απώλειας κενό

το δικό μου ανεξίτηλο

Τίποτα που επιβάλλεται

δεν με ενδιαφέρει

δεν με συγκινεί

και δεν με αφορά.

Ούτε και να με

προστατέψει

τίποτε μπορεί

απ της ψυχής μου

τα γκάζια.

Όσα τρένα και αν χάσω

όσους σταθμούς και αν

απαρνηθώ

διψώ και ονειρεύομαι

 αυτόν που θα αποκόψει

το βαγόνι απο το συρμό

και "όσες λύπες

κι αν μας ψάχνουν

άνεργες θα θρηνούν."

Αυτόν που δεν θα αρνηθεί

το χάδι της χαράς

και που δεν θα επιτρέψει

να μας προδώσει 

η μυρωδιά της Φωτιάς.

Αξίζει φίλε να υπάρχεις για ένα όνειρο…

Πραγματικότητα..η μέσα μας φλόγα 

που λέει πως η ψυχή 

γίνεται λουλούδι όταν αγαπά.

Το λουλούδι γίνεται καρπός 

όταν η αγάπη γίνεται υπέρβαση.

Τα όνειρα ειναι κόκκινα 

γιατί είναι γεννημένα

απο τη φλόγα της ψυχής 

και της καρδιάς το αίμα

Το όνειρο στον άνθρωπο 

είναι κι αυτό σαν πάθος,

πληγή που'ναι ανεξίτηλη 

σαν πάει κάτι λάθος

Μα...

Με ένα όνειρο θα ζω 

που τελειωμό δεν έχει

ειν' η ζωή μας πρόσκαιρη 

και κάθε μέρα τρέχει.