Στ' άγρια σοκάκια της ψυχής..

..απ'τις στάχτες των σιωπών μας

σπινθηρίζει  στης ζωής μας τη ρωγμή

της καρδιάς μας η αλήθεια.

Mη μου σκαλίζεις τη σιωπή..

..άστην να γίνει στίχος

Συλλειτουργεί Μοναχικότητα και Νύχτα..

Σιχαίνομαι αφάνταστα τη δηθενιά στους ανθρώπους.Εκείνο το τίποτε δεν είμαστε στις κηδείες και την επόμενη μέρα ο καθένας το χαβά του.. απεχθάνομαι τον ανθρώπινο φόβο για το θάνατο ενώ στην ουσία καθένας αρνείται ότι σαπίζει πολύ πριν πεθάνει απο εκατομμύρια συμβιβασμούς την κάθε μέρα..σιχαίνομαι τα ψευτικα τα λόγια τα μεγάλα..που ποτέ δε μάτωσαν για να γίνουν πράξεις.

Με θλίβουνε οι ερωτες που δεν αντέχουν να γίνουν αγάπη..οι άδειες αγκαλιές ..το Μαζί και μόνοι..τα τέλματα τα αδιέξοδα και οι δειλές προφάσεις κι αντιφάσεις..σιχαίνομαι τη ματαιοδοξία την κενότητα και τον εγωισμό που κάνει τις στιγμές αλλόφρονες, απαξιωτικές και όχι μοιρασμένες.

Aeriko  Winter 2016

Πώς γίνεται..

..από μια χαραμάδα 

να περνάει τόσο φως;

 όταν δεν περισσεύεις.

Καληνύχτα ξένε.

Σε ένιωσα πάλι σήμερα 

ανάμεσα στα χνάρια του μάταιου 

να κοιτάς στην ψυχή μου.

Σε θυμήθηκα.

Χαμένος μέσα σου ήσουν και τότε. 

Θολωμένο σε συνάντησα 

στην άκρη μιας αφερέγγυας υπόσχεσης 

να μουσκεύεις τη βροχή.

Στα πόδια σου μια πικραμένη απαντοχή

μάζευε ασυμβίβαστους νοτιάδες

Τίποτα δεν άλλαξε..Την ίδια χαρμολύπη 

κουβαλούν πάντα τα βήματα μου..

κι η επίγνωση επιμένει: 

Σαν μετρηθούν ξανά οι σιωπές

θα βγουν νομοτελειακές οι συντέλειες.