Όταν σώνεται το μελάνι..

 .. ξέρεις γιατί 

Ο άνθρωπος είναι το πιο τραγικό πλάσμα μέσα στο σύμπαν.

Ξέρεις και την αξία 

του να βρίσκεται πάνοπλος στην ακμή της Εξόδου 

και ανυπόδητος στην κόψη του σπαθιού. 

Ξέρεις και το Τίμημα 

του να ανθίζεις στη ρωγμή των βράχων

 και να αστράφτεις στο χάσμα της νυχτολαμπής. 

Δεν προσαρμόζεται..

  ..η βαθειά Ψυχή 

 

σε ρηχές πραγματικότητες.

Μια φορά κι έναν καιρό κι ας μην είναι παραμύθι..

 ..Τώρα θα σας πω κι εγώ ένα παραμύθι

που δεν θα έχει μέσα του κουκί, ούτε ρεβύθι

Τώρα θα σας πω  δικό μου παραμύθι

να’ χει βελόνα και κλωστή να  σου τρυπάει τη μύτη

Τα όνειρα μου μπλέξατε σε κόκκινη ανέμη

και τη ζωή μου δέσατε σε νόμους τυλιγμένη 

Είχαν κάποτε μια χώρα να χωρίσουν

και τα παιδιά ελεύθερα να μη μπορούν να ζήσουν

Ζήσαν αυτοί καλά μα τώρα να σωπάσουν

μία φορά κι ένα καιρό παιδιά να μην πεινάσουν

Κώστας Καλδάρας

Συλλειτουργεί Μοναχικότητα και Νύχτα..

Σιχαίνομαι αφάνταστα τη δηθενιά στους ανθρώπους.Εκείνο το τίποτε δεν είμαστε στις κηδείες και την επόμενη μέρα ο καθένας το χαβά του.. απεχθάνομαι τον ανθρώπινο φόβο για το θάνατο ενώ στην ουσία καθένας αρνείται ότι σαπίζει πολύ πριν πεθάνει απο εκατομμύρια συμβιβασμούς την κάθε μέρα..σιχαίνομαι τα ψευτικα τα λόγια τα μεγάλα..που ποτέ δε μάτωσαν για να γίνουν πράξεις.

Με θλίβουνε οι ερωτες που δεν αντέχουν να γίνουν αγάπη..οι άδειες αγκαλιές ..το Μαζί και μόνοι..τα τέλματα τα αδιέξοδα και οι δειλές προφάσεις κι αντιφάσεις..σιχαίνομαι τη ματαιοδοξία την κενότητα και τον εγωισμό που κάνει τις στιγμές αλλόφρονες, απαξιωτικές και όχι μοιρασμένες.

Aeriko  Winter 2016

Υπάρχουν στιγμές..

..που δε χωράνε σε λέξεις 

μα ούτε σε σιωπές

μόνο σε πράξεις.

κι όπως έλεγε κι ο δάσκαλος Καζαντζάκης

"Δεν υπάρχει πράμα πιο κοντά μας από τον ουρανό· 

η γης είναι κάτω από τα πόδια μας και την πατούμε·

 ο ουρανός είναι μέσα μας.

Μπούχτισα..

.. με την ηχορύπανση των ημερών

Η αλήθεια της ζωής ποτέ δε χάνεται 

στους ανεξερεύνητους δρόμους του δήθεν 

κι όλοι οι φευγάτοι απ΄τον κύκλο γαλαξίες 

αναστημένοι μου χαμογελάνε απόψε 

και για πάντα σε μια παράξενη 

συμπαντική απαλή ησυχία. 

Η αγκαλιά της σιωπής όταν ανοίγεται , 

οι στιγμές της καρδιακής απλότητας στην αγάπη ,

χάριτες γίνονται στον απέραντο ουρανό 

και στην εσωτερική προσφυγιά του καθενός αντίσκηνα, καταλύματα στήνονται. 

Στη μεγάλη σκηνή της παγκόσμιας ψυχής 

χωράνε όλα τα μικρά σημαντικά της ζωής 

και μένουν στην απέξω τα μεγάλα ασήμαντα. 

Όλοι οι καθημερινά αμετανόητοι πρόσφυγες εντός 

οι πιστότεροι στην αξιοπρεπή τους σιωπηλή αλήθεια, ταπεινόφρονα θα παραμένουν εσαεί ευγνώμονες 
στην ιερότερη της ζωής αλήθεια.

Ουδέν μονιμότερον του αυθεντικού

ψυχή μου.

Νόμιζε οτι..

..η ζωή είναι σκληρή 

μέχρι που κοιτάχτηκε στον καθρέπτη,

αλλά νόμιζε επίσης ότι ο χρόνος είναι άκαρδος 

μέχρι που θυμήθηκε

οτι ζεί πολλά χρόνια 

είχε πλανευτεί

d.k

Το σπουδαίο..

δεν είναι ν’ αλλάξουμε τη ζωή μας,

ονειροπολώντας μιαν άλλη πιο ενδιαφέρουσα,

αλλά να κάνουμε να λαλήσει τούτη η ζωή 

όπως μας δόθηκε

την καθημερινή, την ταπεινή, την ανθρώπινη,

όπου το καθετί που μπορούσε να γυρέψουμε

 πρέπει  μέσα μας να υπάρχει.

Γιώργος Σεφέρης  

Selfie..

..Μόνες μένουν οι ψυχές που δεν αρνούνται 

στο απέραντο της στιγμής,

 του παλμού τους το πάντα.

Oλοι οι άνθρωποι που "η ψυχή τους 

είναι βαθύτερη απ την πληγή τους "

ξέρουν πως

αλλα και ο μονος δρομος για  το ξεφωτο

της καρδιάς

Aeriko..2015

Κι εμείς, ανέστιοι..

..οφείλουμε να περιθάλψουμε τόση θλίψη

απ΄ το υστέρημα της καρδιάς μας

Έτσι, για να κρατάμε ζωντανό

Το μύθο

Της ελεύθερης βούλησής μας

\

Αρνούμαι να χορτάσω.

Να μοιραστώ 

Και να πεινάω πάντα 

Για ότι ελευθερώνει

Και να ταΐζω θέλω

Πεινασμένα περιστέρια

Απ’ το πιάτο μου.

Ανάγκη έχω

Ν΄ αποσυρθώ στη σιωπή.

ΧΡΗΣΤΟΣ Κ. ΛΟΡΕΝΤΖΟΣ 

Τρυφερή Ενδοχώρα..

Όλα ξεκίνησαν μετά από μια βροχερή νύχτα, όταν ένας Βρετανός βρήκε στο μπλακόνι του ένα μισοπεθαμένο πουλάκι, που φαινόταν νεογέννητο. Μόλις ανέπνεε, καθώς το ράμφος του ήταν γεμάτο μυρμήγκια, και ήταν εντελώς τυφλό. Το μάζεψε και το έβαλε σε ένα κουτί, όπου πέρασε την πρώτη του νύχτα.

Το πρωί μικρά τιτιβίσματα, σχεδόν άψυχα, ακουγόταν στο δωμάτιο, όταν ο φιλόζωος σκέφτηκε ότι το πτηνό την είχε γλιτώσει. Αποφάσισε, λοιπόν, να το ταΐσει, αλλά μάταια. Δεν έτρωγε τίποτα. Τότε σκέφτηκε να το βάλει δίπλα στο τζάμι, ανοίγοντας λίγο το παράθυρο. Εκείνο τιτίβιζε διαρκώς, όσο πιο δυνατά μπορούσε, για τουλάχιστον 3 ώρες.

Μέχρι που ένα δεύτερο σπουργίτι έκανε την εμφάνισή του. Ήταν ο πατέρας του που από εκείνη τη στιγμή και μετά του έφερνε τροφή και το τάιζε, κάθε 10-15 λεπτά. Και αυτό συνεχίστηκε για 2 εβδομάδες.

Το σπουργίτι μεγάλωνε αλλά δυστυχώς ακόμα ήταν τυφλό. Η επόμενη κίνηση ήταν να επισκεφθεί ο Βρετανός τον κτηνίατρο, ο οποίος έριξε μερικές σταγόνες στα μάτια του πτηνού.

Αυτό ήταν, το σπουργίτι συνήλθε. Άρχισε σιγά σιγά να κρύβεται πίσω από τις γλάστρες.

O πατέρας του πια, εκτός από τροφή, προσπαθούσε να του μάθει να πετάει στο χαμηλότερο σημείο από το παράθυρο. Και μια μέρα τα κατάφερε. Από εκείνη τη στιγμή και μετά ο «ιδιοκτήτης» του σκέφτηκε ότι ήρθε η ώρα να ανοίξει τα φτερά του και να φύγει.

Και έτσι έγινε το ίδιο βράδυ. Μόνο που ο καιρός ήταν πάλι κακός και η ανησυχία μεγάλη. Τρεις μέρες πέρασαν χωρίς νέα του.

«Μέχρι που την τέταρτη μέρα το πρωί τον βρήκα να αποκοιμιέται στις γλάστρες», λέει ο ίδιος. Αυτό συνεχίζεται για 2 χρόνια μέχρι σήμερα. Το σπουργίτι ελεύθερο, έρχεται και φεύγει. Και ξέρει ότι ανάμεσα στις γλάστρες βρίσκει ασφάλεια και θαλπωρή!

Στις γυναίκες της σιωπής..

..Η σιωπή τους

-που την φορούν σα ρούχο και σαν φώς-

ειναι ενα δέντρο με ρίζες που χάνονται ,

πιο κάτω απο τις λέξεις.

Γι αυτό ειναι αυτές οι ίδιες

ο Τελευταίος Λόγος

ο Αρρητος 

στης ζωής το μυστήριο.

Νικούν τη φτώχεια στα χαμόσπιτα.

Το φαί στο τραπέζι είναι ένα θαύμα 

χαμογελούν εκείνο το βαθύ χαμόγελο

και ιδού ξανά, οι πέντε άρτοι και οι δυό ιχθύες!

και είναι το θάρρος τους 

μια απίστευτη νίκη της μιζέριας και της απελπισίας.

και υπηρέτη του πονεμένου

κι είναι η συμπόνοια τους

μια απίστευτη νίκη

του εγωισμού και της αδιαφορίας.

η πιο σιωπηλή απο τη σιωπή 

- η μηδένα διδάξασα- 

που την φορούν σαν ρούχο και σαν φώς

η κρυφή τους δύναμη.

Κώστας Ψαράκης

Στους Άγιους Τόπους της Καρδιάς

οι άνθρωποι που μας γαλούχησαν

στα απλά ακόμη και τώρα

μας ψιθυρίζουν..

Ανοιχτή η Ψυχή σαν παιδί 

μπροστά στο ενδεχόμενο 

και στο πεπρωμένο

Να γιατί το σημερινό δεδομένο 

μέσα στην άσκοπη οχλοβοή του

δεν γίνεται να πνίξει 

το δικό μας ..

της  Καρδιάς 

το αυτονόητο.

Αχ ρε Καρδιά...

Nα Ζωγραφίζω στην ψυχούλα σου 

χωρίς μετανοιωμό τα θέλω των σιωπών μου

Αυτό ήθελα μόνο

αλλά εσύ στα καλά καθούμενα

βάλθηκες

να με σώσεις..

μου πήρε νύχτες αξημέρωτες

μάχες αιματηρές

με τα πελώρια γιατί μου

για να κατανοήσω

το βάθος της αλήθειας

πίσω απο τη "φυγή" σου.

Η Καρδιά ματώνει

όταν κατανοεί

πως "η πιο δύσκολη νίκη

είναι ενάντια στον ίδιο σου

τον εαυτό "

Τελικά έκανες την

Υπέρβαση..

με φυγάδευσες μέσα σου

σαν τραγούδι παλιό

κι αγαπημένο

Και

όσο με σιγο τραγουδάς

θα με μεθά 

η Αγάπη

Το Ανθρώπινο ανάστημα...

Όσο και αν εθελοτυφλούμε ...

η Ελλάδα αιμορραγεί απ'ακρη σ'ακρη πια.

Τα πράγματα θα ζορίσουν πολύ ακόμη..

Ο δικός μου ο Χριστός δε μίλησε για ελεημοσύνη 

αλλά για μοίρασμα.

"Ο έχων δυο χιτώνας, δότω τον ένα" 

Γι' αυτό Συν Έλληνες..

ας περάσουμε στην πράξη πια..

μην βγαζετε τα αποφάγια σας στους κάδους..

επαναπαύοντας ετσι για λίγο τη συνείδηση σας..

αλλα ανοίξτε το εστω φτωχότερο πια κελάρι σας 

και δωστε αθόρυβα και σιωπηλά 

απ' τις 2 κουβερτες σας τη μια..

απο τα 2 χαρτιά μακαρόνια το ένα..

απο το ενα ψωμί το μισό κοκ.. 

σε οποιον συνάνθρωπο νομιζετε εσεις 

οι ίδιοι πως το χρειάζεται.

Αυτό είναι το ανθρώπινο ανάστημα...

η ψυχή φωλιά..να κουρνιάζει 

το βαθύ της αλληλεγγύης 

κι απο κει και πάλι σιωπηλά να κόβεις

 άρτο καρδιάς και να τον μοιράζεσαι 

στο τραπέζι της ζωής 

με τον ξένο τον άλλο σου εαυτό 

δηλ με της ζωής τα ψυχοπούλια.-

Iεροκρυφίως....

Μένεται μια

παράξενα βουβή  

σπαραχτικά σιωπηλή βροχή

μέσα στο όνειρο της ανθρωπιάς 

μα έτσι ανέκαθεν δεν ποτιζόταν και δεν

άνθιζε το δέντρο της ψυχής μας..;

Tώρα ξύπνησαν και οι ιθύνοντες 

να βγάλουν τα βιβλία τους

να το βάλουν θέμα πανελληνίων 

να γεμίσουν τον κόσμο

για την επικινδυνότητα 

και για τον εθισμό στο ίντερνετ.

Μια χαρά είναι το ίντερνετ..

εμείς το αποτελούμε εμείς το χειριζόμαστε..

εμείς είμαστε η πρώτη φουρνιά

ενηλίκων που αξιωθήκαμε 

να ζήσουμε με όλη τη συνυπευθυνότητα μας

την τραγικότητα του όλου θέματος.

Ξυπνάς ένα πρωί η στη χειρότερη 

είσαι μέσα και βλέπεις

τις αλλαγές έτσι στο ξεκάρφωτο 

χωρίς καμία επι μέρους ειδοποίηση..

υπέρ της ομοιομορφίας.

Επιβάλλουν διότι ανήκεις σε μια

ομάδα πρέπει να ακολουθείς 

κανόνες και μάλιστα με συνοπτικές

διαδικασίες..αμεεε..

Αυτό θέλουν  και

επι της πραγματικότητας.

Απόλυτη υποταγή,απόλυτη ομοιομορφία 

απόλυτη ισοπέδωση ,απόλυτη αποβλάκωση.

όταν σου λέω οτι  κάτι μας ψεκάζουν...

είπε χθες ο φίλος μας ο Μπάμπης..

ανεγκεφαλίτιδα φίλε..

ο απόλυτος συμβιβασμός

αυτό μας ψεκάζουν.

Κι εμείς τι κάνουμε..; Στο ίδιο έργο θεατές..

εντός και εκτός Οθόνης

και όταν πέσει η αυλαία 

δεν θα υπάρχει κανείς μας 

σε αυτο το χωροχρόνο

να χειροκροτήσει αυτοσαρκαστικά έστω 

αυτό το θέατρο του παραλόγου

Μεγαλώνοντας μαθαίνεις 

πως ωριμάζω χωρίς να σαπίζω 

σημαίνει  δεν ασχολούμαι 

με τα φτηνά..διότι 

η συναισθηματική  νοημοσύνη  μας 

αντιστοιχεί σε όλα αυτα 

που μας κοιτούν

κατάματα ..ευάλωτα..

ανθρώπινα και ειλικρινά.

Ζούμε την κακαθλιότητα μιας πραγματικότητας

που απαξιώνει κυριολεκτικά το μεγαλείο 

του ελληνικού λουσμένου με επίγνωσης Φως

και με αυτο  θυσίας αίμα παρελθόντος μας

η πιο τραγική επιλογή μας

δεν κοιτάμε πια ούτε πίσω

μα ούτε και μέσα μας

για να πάρουμε φόρα

να κάνουμε εκείνο

το πολυπόθητο άλμα

το πιο γρήγορο απ τη φθορά

Είμαστε πιο τρωτοί απο ποτέ

γιατί  δεν

προσφέρουμε λουλουδάκι ψυχής

στο ιερό της Καρδιάς μας κόντρα

στο χειμώνα των καιρών

γιατί

ξεχάσαμε πως

ο μόνος δρόμος αληθινης ζωής

είναι η αυτογνωσία και η ενδοσκόπηση

ο σεβασμός στη διαφορετικότητα

η αλληλοπεριχώρηση

και η ταπεινή προσέγγιση

στα απλά των στιγμών μας

    Iεροκρυφίως....

..εάν αξιωθεί 

να βλέπει ετσι η ψυχή το υπέρλογο..

τι να την κάνει 

την κοινή λογική φίλε  μου ;  

Συνοδοιπόροι

στην εύλογη ξενητεία 

μεσα στην ερημία των καιρών που ζούμε..

και τελικά οι άνθρωποι 

που αγκαλιαζουν τη στιγμή

της μεγαλοσύνης του απλού 

αναγνωρίζονται ευκολότερα μεταξύ τους.

Η Ελευθερία 

του να ξενιτευτείς μέσα σου,

του να αρνηθείς την ευκολία

είναι αυτό που κάνει 

στο δρόμο της ανθρωπότητας

τα venceremos της ανθρωπιάς

να ανθίζουν αμάραντα

 Καλημέρα και Καλό Σ/Κ

σε όλο τον κόσμο.!

Για Όλα...

Τελικά 

οι Άνθρωποι δίχως  Κυριακές

είναι διπλά  γενναίοι..

Γιατί άραγε;

"Αυτό που θα ήθελα απόψε,

είναι τη ζωή μου πίσω.

Αλλά δεν ξέρω 

από ποιόν να τη ζητήσω.

Τόσο τη σκόρπισα,

τόσο τη χαράμισα,τόσο τη δάνεισα,

τόσο την ξερίζωσα.

Από ποιόν να τη ζητήσω τώρα...

Και τι ωφελεί...

Αυτό που θα θελα απόψε,

τελικά,είναι ένας ώμος,

να γείρω πάνω του να κλάψω.

Να κλάψω πολύ.Με λυγμούς.

Να κλάψω για όλα.

Για όσα αγάπησα.

Γιά όσα ονειρεύτηκα.

Για όσα ένιωσα.

Για όσα περίμενα 

και ποτέ δεν ήρθαν.

Για όσα με πρόδωσαν.

Για όσα με χαράκωσαν.

Για όσα με θανάτωσαν.

Για όσα μ ανάστησαν.

Για όλα....

Να γείρω στον ώμο κάποιου 

και ν ακούσω τη φωνή του,

να μου πει ψιθυριστά: 

"Μην κλαις" .

Μόνο αυτό.Τίποτε άλλο.

Μην κλαις.Μόνο αυτό."

Αλκυόνη Παπαδάκη 

"Στο ακρογιάλι της ουτοπίας"

PS: Φωτεινή..

Ευγνωμοσύνη.!!