Το νόημα της απλότητας..

..του χρόνου, του δρόμου,

 της χαράς,της λύπης, 
της αξίας και της ουσίας της Ζωής

στο χωριό της Καρδιάς μου

Η εκπομπή Δια...κρητικά υποδέχεται ένα γνήσιο εκφραστή της μουσικής της Ανατολικής Κρήτης, τον Βαγγέλη Βαρδάκη. Τον Ιεραπετρίτη βιολάτορα με τον αδιάπτωτο μουσικό χαρακτήρα που συγκινεί με το ύφος και την τεχνική του λεπτότητα στο βιολί αλλά και τη χρωματική του εκφραστικότητα στις μαντινάδες.Με την Βούλα Νεονάκη συναντήθηκαν στο χωριό Ανατολή, το χωριό της γιαγιάς του της Δέσποινας που τον όπλισε από παιδάκι με την αγάπη για τις παραδόσεις του τόπου του. Ο ίδιος θυμάται στιγμές που έζησε στο χωριό πλάι στους μεγάλους καλλιτέχνες του τόπου του και μιλάει για το πάθος του να αναζητά τις γνώσεις της μουσική τους. Κάπως έτσι άνθισε και η δική του μουσική επιδεξιότητα. Κατόρθωσε με τα χρόνια να διασώσει σκοπούς, μελωδίες μα και να καλλιεργήσει μια ιδιαίτερη καλλιτεχνική φυσιογνωμία που χαίρει ιδιαίτερης εκτίμησης όχι μόνο στην Ιεράπετρα αλλά σ ολόκληρη την Κρήτη. Στη μουσική του παρέα για τα Δια...κρητικά ήταν ένας σπουδαίος μουσικός και συνεργάτης του Βαγγέλη Βαρδάκη, ο Κωστής Αβυσσινός ενώ με την κιθάρα του, τους συνόδεψε ο Νίκος Μαστοράκης.

Δεν τραγουδιέται η ομορφιά..

Είδα ένα όνειρο απόψε 

και θέλω να στο πω.

Ήτανε λέει δεν ξέρω που 

σε μια χώρα  μαγική

που οι άνθρωποι 

μιλούσαν με ματιές κι είχανε

λέει στη θέση των αυτιών 

κάτι τεράστιες καρδιές

απ'όπου ακούγαν καθαρά 

ακόμη και τη σκέψη.

Είδα ένα όνειρο χθές.

Πως σ'είδα,τάχα,να μ'ακούς

καθώς στα μάτια σε κοιτούσα 

και σού'λέγα τα χίλια δυό 

χωρίς να βγαίνει λέξη...

Είδα ένα όνειρο χθές.

Πως πήρες λέει ένα γράμμα

και πως τυλίχτηκες μ'αυτό 

σα να 'ταν των χεριών μου χάδι.

Σταύρος Απέργης

Αφιερωμένο: σε όλους

όσους μπορούν ακόμη να

 φλυαρούν με τη σιωπή

να κοιτάζονται στην ψυχή

σιγοτραγουδώντας

τρυφερά

με  νοτισμένα απο συγκίνηση

βλέφαρα της καρδιάς

την αυθεντική αλήθεια

αυτής της μαγικής στιγμής

που μας ενώνει.

Ο Δρόμος ο λιγότερο Ταξιδεμένος...

O Χρόνος Σύμμαχος,ο Πόνος Ψυχής καύσιμο 

και ο Δρόμος ανοίγεται περπατώντας.

Έτσι φτάνουμε  στην Πηγή της Ζωής

δίπλα στο ποτάμι μα αντίθετα 

με της κοσμοσυρροής τη ροή.

Ο δρόμος, ο λιγότερο ταξιδεμένος 

της μοναχικότητας, της σιωπηλής προσφοράς 

και της επίμονης υπομονής οδηγεί 

στης Αγάπης το Φως.

"Κάποια στιγμή αναλογίζεσαι 

πόσο μακρύς και μοναχικός 

υπήρξε ο δρόμος της ζωής σου,

παρόλο τον κόσμο τον πολύ τριγύρω. 

Στον δρόμο εκείνο που ξεκίνησες να βαδίζεις, 

δεν γνώριζες ούτε την αρχή, αλλά 

ούτε και το τέλος του. 

Στο διάβα του υπήρχαν 

ολόασπρες λαμπάδες, πυρωμένα ιδεώδη,

φωτεινές αξίες ιερά στοιχεία 

ενός ολοζώντανου συστήματος αξιών,

αλλά στην γωνιά του μονοπατιού 

καραδοκούσε το άγνωστο. 

Βαθύ σκοτάδι επικρατούσε 

στο σταυροδρόμι, 

αλλά το φως σκόρπιζε το σκότος

 και έφερνε τις σταγόνες ευτυχίας. 

Βαδίζεις σε αυτόν τον δρόμο, 

που επέλεξες εσύ και δεν στον επέβαλαν,

τήρησες την προσωπική σου

 συμφωνία με την καθαρή σου συνείδηση .

Βαδίζεις τον δρόμο τον « λιγότερο ταξιδεμένο » 

και βαδίζεις  πάνω από όλα ελεύθερος .!" 

Σκοτ Πέκ

Χρώματα κι Αρώματα....

Στον παράδεισο επι γης 

δεν μπαίνεις με αντικλείδι 

αλλά με τη ματωμένη σου ψυχή 

που στηρίζει 

με σθένος το είναι σου.

Όταν η Καρδιά χτυπά δυνατά 

στα απλά πράγματα 

με βαθύτερο νόημα

τότε ακόμη κι αν δεν την συναντάς 

την Άνοιξη..οπως λεει ο Ελύτης 

την φτιάχνεις μέσα σου 

και έτσι μόνο 

σε αγκαλιαζει η ζωή εν τέλει.

Aνατολή ~ 3.3.2013

Επανεκκίνηση....

Tόσοι πολιτισμοί τόσοι αιώνες ιστορίας ...

Πόσο απογοητευτικό είναι να ζούμε σε ένα νεο μεσαίωνα.Γιατί σαν ανθρώπινο είδος είμαστε κοντόφθαλμοι..όλα περιστρέφονται γύρω απο τον μικρόκοσμο μας..γύρω απο το εγω μας ,γύρω απο τους ανθρώπους μας..γύρω απο τις καταστάσεις που βιώνουμε..ενω οφείλουμε να βλέπουμε και μακρύτερα..πάνω και πέρα απο εμάς.....

....Για να γίνει αυτό όμως πρέπει να βρούμε μέσα μας εκείνο το μικρό παιδί που εγκαταλείψαμε...να το ακούσουμε τι μας λέει και να το αγκαλιάσουμε τρυφερά...κανείς μα κανείς άλλος δεν υπάρχει περίπτωση να το κάνει αυτό για μας...

Δεν είναι εύκολο...αλλα αξίζει . Για να φτάσουμε στο ύψος της Ανθρωπιάς  oφείλουμε να φροντίζουμε νου ψυχή πνεύμα..και τελευταίο το σώμα.Όλη η ανθρωπότητα

ασχολείται με την ύλη..κι οσοι ασχολούνται με το πνευμα το κάνουν τόσο μα τόσο εγωιστικά που αλλού πατούν κι αλλού βρίσκονται..Τόμοι ολόκληροι σοφία αιώνων..ποτάμια μελάνι..για κάτι τοσο απλό...

Γνωρίζεις τον εαυτό σου μέσα απο τον άλλον..δοκιμάζεις το είναι σου στα δύσκολα..και εννοείται δεν τρομάζεις να καταδυθείς μέσα σου....Δεν υπάρχει τέλος..μονο αρχή.Μου τη δίνουν οι άνθρωποι που λένε πως όλα είναι κύκλος..αηδίες..μια ευθεία είναι..απλά επιλέγεις την κλίση της..οι άνθρωποι που επιλεγουν λεωφόρο αργούν...κολλάνε στα φανάρια της πλάνης...οι άλλοι που επιλέγουν ανηφορικά ξεκινώντας πιστευουν στην κορυφή...ανεβαίνοντας όμως μετά απο κανα δυο πτώσεις καταλαβαίνουν πως η διαδρομή ειναι ολη κι ολη η υπόθεση.Ανεβαίνοντας σε αποζημιώνει η θεα....αυτό ειναι όλο.

Το νέο δεν είναι οτι εμείς φεύγουμε ούτε οτι διαιωνίζουμε το είδος ουτε οτι η ιστορία επαναλαμβάνεται...το νέο είναι η εσωτερική η δική μας αναγέννηση μετά απο μια βραδυά βουβού πόνου...το νέο είναι οτι συνεχιζουμε να βαδίζουμε μπροστά ως την ουσιαστικότερη αρχή...εκεί που η ψυχή αφήνει ένα άχρηστο όχημα το σώμα και αρχίζει το σημαντικότερο ταξίδι της.

Απο τότε που ο Διογένης ήταν μέσα στο πυθάρι κι έψαχνε ΑΝΘΡΩΠΟ μέρα μεσημέρι με το φανάρι αναμμένο..τι άλλαξε ως εδώ;

Η Ανθρωπιά δεν γνωρίζει χρώματα σύνορα

και χάρτες...οσο κι αν την κομματιαζουν

τόσο πιο κραταιά θα αναγεννιέται

όσο θα προσπαθούν να τη διαιρέσουν

τοσο θα πολλαπλασιάζεται

και όσο θα προσπαθούν να τη φιμώσουν

τόσο θα λάμπει δια της ταπεινα

σιωπηλής αλήθειας της.-

Το Πυρ το εσώτερο....

Eπι Ορατού

μα και

Αοράτου....

όπως λέει και ο Λεό...

Oι Λέξεις.. 

ειναι απλως 

η αποδειξη της ζωης.

Εαν η ζωη σου 

καιγεται σωστα 

οι λέξεις ειναι 

    μοναχά η στάχτη....

Γι'αυτό...Σιωπηλά

ας παραμένει 

Επαναλαμβάνω:

Τον παράφορο άνθρωπο 

δωσε μου..αυτον που  

γυμνωνει την επιθυμια  του 

αφοβα... 

να τον βάλω στην καρδια μου, 

στης καρδιας μου την καρδια..

Αφοσίωση....

Mε

και εκείνη τη στιγμή

ένας ολόκληρος κόσμος

ξεχασμένος   βαθειά   μέσα μου

Αγάπη   είναι 

ο  έρωτας

Θερμές Ευχές...

Ο απέραντος κόσμος και η αιωνιότητα

της στιγμής του όπως τον αντικρύζεις

όταν σου πρωτοφανερώνεται το βλέμμα

της αγάπης: Aυτη δεν είναι κατα βαθος

η μοναδική πατρίδα του ανθρώπου;

"Eίναι και γίγνεσθαι..

ότι μένει αλλάζοντας

και ότι αλλάζει μένοντας."

Κώδικας αληθινήςζωής

το 

Το τελος του κόσμου έχει ήδη συντελεστεί 

μέσα και γυρω μας οταν δεν νοιώθουμε αγαπη.

Θερμές ευχές σε όλους τους φίλους

και σε όλο τον κόσμο για μια νέα χρονιά 

γεματη υγεία ,χαμογελο κόντρα σε καθε δυσκολία

αγάπη και  δύναμη ψυχής.

Οι ανατροπές θεμελιώνουν κάθε νέα αρχή.

Η οικονομική κρίση είναι μόνο η αρχή..

δεν είναι όμως ικανή να λυγίσει την ψυχή.

Ο επαναπροσδιορισμός μας αναγκαίος και

καθοριστικός..εχουμε την ελευθερία επιλογής.

Ολιγάρκεια 

απλότητα 

μοιρασμένες στιγμές

και ταπεινόφρονη ευγνωμοσύνη

στο δώρο που λέγεται

ΖΩΗ.

Αφύπνιση...

Xoρεύεις;

Με ρωτάς  τρυφερά.

Σου δίνω το χέρι μου σιωπηλά

δεν ορίζω βήματα βαριά πια

"απο χρόνο ώρες στιγμές

και αναπάντεχες ταυτίσεις"

Ζωή δεν είπαμε πως είναι 

το  πιο ανυπότακτο όνομα της αλήθειας; 

ΥΓ.  Κατάφερες το ακατόρθωτο.

Ο μόνος δρόμος...

Το παν είναι η ρότα σου 

κόντρα στην κοινωνία ετούτη.

Που λέτε:ο μόνος δρόμος 

είναι η ανατολή!

Σε όλα τα δέντρα 

θα πρέπει να υπάρχει 

το όνομα κείνο που σε 

ένα μόνον άπαξ εχάραξες.

Oδυσσέας Ελύτης.

Καρδιά μου.

Aυθεντικά  Ελεύθερα και Ταπεινά
μπροστά στο αναλλοίωτο
της μόνης Αλήθειας.

Ανεξίτηλα...

Δεν είμαι ο πιο εύκολος άνθρωπος επι γης..

όχι δεν είμαι...:(

ομολογώ την ενοχή μου..

στριμμάδι το ρημάδι.

Ομολογώ όμως και την αλήθεια μου.

Aναφέρω συχνά τον τελευταίο καιρό

 την έκφραση Σε Περιέχω.

Δεν την ήξερα..πέρασα όλα τα στάδια μύριων

συναισθημάτων απο το μωβ του πιο άσπλαχνου πόνου

ως το γκρί της απαντοχής απο  το βαθύ μαύρο

της πικρής οργής που έκρυβε εννοείται πίσω της

βαθιά θλιψη χωρίς  ίχνος κακίας ως το πορφυρό

του καρδιακού παλμού που με επανέφερε στα ίσα μου.

Έτσι ένοιωσα τι σημαίνει σε περιέχω..μετά το 

ανελέητο αυτοσαρκαστικό μου αυτοκομμάτιασμα

ήρθε η ώρα της δικής μου αλήθειας.

Δεν αναρωτιέμαι πια...

Που είσαι..

Είσαι στα μύχια της Ψυχής 

και στα κατάβαθα

της Καρδιάς μου.

Ένα μικρό παιδί πάντα 

θα μετρά τ'άστρα και 

στο καθένα απο αυτα 

κάθε νύχτα θα αφήνει 

και ένα σ'αγαπάω 

να στο φέρνει η μέρα

με χαμόγελο αληθινής ζωής 

γιατί είσαι ο μόνoς άνθρωπος 

που με έκανε να Δακρύσω 

απο χαρά.

και Όχι

δεν χάνεται.!!

Πρόσφατα έμαθα και κάτι πολύτιμο

στην πράξη..όχι στα λόγια

απο μια μεγάλη Ψυχή που

κινείται  γράφει φτερουγίζει

στη μικρή διαδικτυακή γειτονιά μας..

Πως Δυνατός  δεν είναι αυτός που ζητά

συγνώμη αλλά αυτός που τη δίνει

με όλη την ψυχή του.

Και πλημμύρισε η ψυχή μου

με περισσότερο Φως.!!

Τόσα χρόνια στο σκοτάδι

είμαι ευγνώμων στη ζωή

που με οδήγησε ως εδω

σε ενα παρόν

οπου κοιτω καταματα

την πραγματικότητα

επιτέλους  χαμογελαστά.

Σε διάλεξα...μου είπε

Βρήκα τη χώρα μου...

δεν τη σημάδεψα σε κανένα χάρτη...

ήρθε εκείνη και με τράβηξε από το μανίκι.

Κακοπαθημένη, 

με μια στάλα αίμα στον κρόταφο 

και μ' ένα τεράστιο χαμόγελο στολισμένη, 

από κείνα που έχουν μόνο όσοι ριζώσανε στη Γνώση!

Βρήκα τη χώρα μου, άδεια από κατοίκους,

με μια βαθιά γρατζουνιά στην αριστερή παλάμη,

εκείνη που είναι στο μέρος της καρδιάς

και γι' αυτό αρνείται να απλωθεί σε επαιτεία...


"Σε διάλεξα" μου είπε 

και μετά δεν μίλησε καμιά μας....

Αφιερωμένο: στην Ηρώ και το Γιάννη

που απάλυναν την πίκρα μου

στην αγαπημένη μου Αγγέλα και το Χάρη

και ειδικά στην Αναστασία που κέντησε με λόγια

ψυχής την αλήθεια μου και  χάραξε με Φως

την επιστροφή μου στο παρόν

που επέλεξα....

Για το μέλλον  το λέω και το εννοώ 

...δυάρα τσακιστή....!!   ;)

Let s    Πάμε...

:)

ένα Ρακόμελο ακόμα στην υγειά σας

έτσι ..για το δρόμο.!!

το ξέρεις μάτια μου πως δεν υπάρχει δρόμος
αφού το δρόμο τον ανοίγεις περπατώντας

Παρουσία

Aντίδωρο  Μοναχικότητας 

    η Σκέψη σου.

Η Απούσα παρουσία  είναι άρωμα χρώμα 

και συναισθηματική ουσία στη ζωή μας

ενώ η Παρούσα Απουσία Θάνατος αργός 

που απαξιώνει το είναι μας εκμηδενίζει 

τα θέλω μας και στην τελική σε κανέναν

δεν αξίζει να μένει μόνος μα 

και σε κανέναν να συμβιβάζεται

με οτιδήποτε λιγότερο απο εκείνο 

που του Αξίζει απο εκείνο

που μιλα στην Ψυχή του. 

Και τέλος η πιο παρούσα παρουσία

στη μικρή ζωη μας είναι αυτός 

ο άλλος ο ξένος μας ο εαυτός

που ένα και μόνο μας ζητα..

να μην τον χάσουμε απο τα μάτια μας

και να μην γερνάμε δίπλα σε ανθρώπους ξένους.

και αγαπώ βαθύτατα όλους όσους το ζούν

αλλά περισσότερο όλους εκείνους που

δεν κατάφεραν  να το πλησιάσουν

όχι απο εγωισμό αλλά απο μια βαθιά

ανυπότακτη περηφάνια κοινώς στριμμάδα

δηλαδή.

Ευλογημένη να  ειναι στους αιώνες

των αιώνων η ρημάδα.!! 

Αφιερωμένο σε όλους σας 

απο ενα Αδέσποτο που αγαπά

το δρόμο της ζωης 

και που διαρκώς μαθητεύει.