Λοιπόν..;

 Και Μαζί και Μόνος 

ίδιος είναι ο πόνος ;

ή εντελώς Μοναχικός 

κατ επιλογήν 

κι ας οπλοφορεί 

η αλήθεια άνευ αδείας; 

Kάθε Άνθρωπος και μια Ιστορία 

κάθε Ιστορία και μια Αλήθεια. 

Και Άξιον Εστι το Τίμημα 

και στις 2 των περιπτώσεων.

PS: Μπορεί η αξιοπρέπεια,

το βαθύ θέλω, η αλήθεια,

του καθένα μας να κοιμάται

δίπλα σε μια γυρισμένη πλάτη;

Eμένα οι κάθε είδους απώλειες

με δίδαξαν πως

κανείς άνθρωπος ως τώρα

δεν με αγάπησε αληθινά

έτσι όπως ακριβώς είμαι.

Κι ίσως γι αυτό

με αγκαλιάζει με τον τρόπο

της τρυφερά η ίδια η ζωή

αγαπώντας

το βαθειά ανυπότακτο μου. 

Κάθε στιγμή να ζείς του Κόσμου...

Αγαπημένε μου  Αυτοσαρκασμέ ...

απόψε δεν ησυχάζεις καθόλου...με ρωτάς

"Μετά τον αιώνα του σώματος 

ποιός ύπνος αναλαμβάνει τα όνειρα;"

Αδιαφορώ..πειράζει..;

Γουστάρω να ονειρεύομαι

με τα μάτια  της ψυχής ανοιχτά..

ρισκάροντας στη στιγμή...

διότι δικέ μου

για να δείς το θαύμα του μεγαλείου 

της απλής στιγμής γύρω σου 

πρέπει να το έχεις αφήσει 

να γεννηθεί μέσα σου πρώτα.

PS: Πάντα θα επαναστατώ

η χλιαρότητα δεν πλάστηκε

για μας..μεγάλη απέθαντη

και λυτρωτική η  εσωτερική σιωπή

που μας ενώνει δια της πηγαίας

αλήθειας της.

Ισόβια....

Δεν θέλω λέξεις

με παράπονο να βγάλω

και μου ξεφύγει πίκρα

    Κοχλάζουν οι σκέψεις

κοχλάζουν

μέσα μου βαθιά

αλλά αντέχω.!

Δεν ρώτησα ποτέ το γιατί

γνώριζα την απάντηση

μου την ψιθύρισε η ψυχη

απο τα γεννοφάσκια μου ακόμα

Ανίκητη η επέλαση της αλήθειας

κάθε φορά  αφήνει πίσω της

ανεκπλήρωτες επιθυμίες

και απραγματοποίητα όνειρα.

Ξημερώματα ...μιας ακόμα 

άσπλαχνης λευκής νύχτας και

η πόρτα της ψυχής αθόρυβα ανοίγει

προς τα μέσα.

Αγέρωχη  η  σκληρή πραγματικότητα

στέκεται στο κατώφλι.Τα πάντα μέσα μου σιγούν

Τα πάντα μέσα μου ματώνουν.

Σαν αιώνιο παράπονο στάζει ξανά 

μέσα μου  η αγρύπνια

αυτό είναι το τίμημα του να μην 

παραιτείσαι του να μην προσποιείσαι
του να μη συμβιβάζεσαι..

Τώρα πια ξέρω καλά πως...

Κάθε φορά που θα ανταλλάσω βλέμμα

με την αλήθεια  της μοναχικότητας μου

η μοναξιά θα χαμηλώνει νικημένη

πάντα πρώτη το δικό της βλέμμα.

Γιατι δεν νοιώθω μόνη πια..

Και ναι αυτή θα μένει πάντα μόνη

αφου  στο δρόμο για το άρρητο 

εγώ κι εσύ  θα είμαστε Ένα.

Ενιαίο κι αδιαίρετο

Της Ψυχής το βλέμμα.

Και πως της αγάπης  

και της αλήθειας 

και της ζωής το μέγεθος

να το χωρέσεις 

μέσα σε κουβέντες!

Οδυνηρός συνδυασμός.....

Ειλικρινής κι ευαίσθητη

   οδυνηρός συνδυασμός...

Θα μάθω...;

"Τι πολυτιμότερο απο ένα τρυφερό χάδι 

 χωρίς καμία προσδοκία; " 

Εκπεσών....θνητός

Άλλοι αγρυπνούν με λoγισμό

κι άλλοι κοιμούνται με όνειρο.

Ξημερώνει για όλους όμως και

 κάθε ξημέρωμα είναι μια  ευκαιρία

να ζήσουμε τη στιγμή όπως ορίζει

το βαθύ μας θέλω κόντρα

σε εποχες δυσκολίες και προβλέψεις

Υπάρχουν ψυχές που αντανακλούν το φως

ακόμα και στο σκοτάδι.Γιατι μπορούν 

να ξεχωρίζουν τη διαφορά.

Άλλο το σκότος της ψυχής  

και άλλο το σκοτάδι του πόνου.

Η Νύχτα υποκλίνεται σ'αυτούς 

που αγρυπνώντας αφουγκράζονται

την ψυχη τους σ'αυτούς 

που αντέχουν να διαβάζουν τους ίσκιους

να αγαπούν τα όνειρα 

και ν'αγκαλιάζουν την αγάπη.Μoνάχα αυτοί

γνωρίζουν την πηγή..οι άλλοι το ποτάμι.

H καρδιά δε μαθαίνει 

παρα μέσα απο την Οδύνη.

Η αλήθεια όμως της αγάπης 

δεν προσεγγίζεται παρα μόνο

μέσα απο την καρδιά.

Μια στιγμή μια μικρή στιγμή 

αρκεί να νοιώσεις  τι σημαίνει

εκπεσών... θνητός.

Ανοίγοντας τα μάτια 

της ψυχής μου σήμερα

αλήθεια και όνειρο ένα..!!

Πρωτή φορά ξύπνησαν 

πρίν απο μένα.

Ποιός να αγγίξει 

το "ξάστερο συναίσθημα"

μπορεί;

'Αλλες φορές όσο χρειάζεσαι 

και άλλες φορές όσο μπορείς

να χωρέσεις..την αλήθεια σου 

εκπεσών..θνητέ..

έσο μαχιμος 

σημασία δεν έχει η έκβαση αλλά

η μάχη

Το νόημα της απλότητας

Το νόημα της απλότητας 

του χρόνου του δρόμου 

της χαράς της λύπης μα

και ολόκληρης της ζωής

θρυμματίζεται μέσα
στη σιωπή 

όταν

δεν τολμούμε 

να αφουγκραστούμε
την αλήθεια
να μοιραστούμε την ψυχή.

Δεν είναι θέμα επιλογης

αλλά μοιραίας πορείας

οπτικής και ενσυναίσθησης