Στον Ασκιανό του είναι μας..

Τρίδυμα γεννοβόλησε η Νύχτα δίχως πόνους

Ο Ίσκιος βγήκε πρώτος , ψηλός , μελαχροινός

Ο Ύπνος ακολούθησε και έκλαψε στους Χρόνους

έπειτα , βγήκε ο Θάνατος μα…γέλαγε αυτός!

#

Η μάνα Νύχτα αγκάλιασε , τα φάσκιωσε με ανθρώπους

οι άνθρωποι ντυθήκανε με ύπνους και σκιές

μα τούτος δω ο Θάνατος δίχως καθόλου τρόπους

τα ρούχα όλα ξέσχισε κι έβαλε τις φωνές

“Mάνα εγώ δε ντύνομαι με τούτα τα κουρέλια

δώσμου βροχή για να ντυθώ , χαλάζι να φορώ

θεριά κι αγρίμια να χω γω για ζώνη ασημένια

όρνια για υποδήματα να τρέχω , να πετώ..”

Η Νύχτα του αγρίεψε , τον πέταξε στην άκρη

τον Ίσκιο έντυσε άνθρωπο να μοιάζει με εμάς 

τον Ύπνο έντυσ`όνειρα που είν`τ` ανθρώπου δάκρυ 

μα ο Θάνατος τη γύμνια του με φύλλα απ΄της καρδιάς...

#

PS: Ξένος ο άλλος μου εαυτός

με φλόγα θα πληγώνει τις σιωπές του...

Στιγμές....

"Η αλήθεια αγαπά τα όρια της 

γιατί εκεί συναντά το ωραίο...."

Λοιπόν...;

'Αφησε να κυλήσει αργά κάθε κόκκος πίκρας

εδώ είναι η πιο βαθιά αλήθεια 

όλης της μικρής ζωής σου...

Κρατάς στα χέρια σου

κλειδί..

τόσα χρόνια  έτσι νόμιζες

σκυμμένη πάνω στα βιβλία...

όμως...

Το Τραγικό;

Στους αιώνες...

Πόρτα   δεν υπάρχει....

Εκεί....

Γύρισε αργά στο σπίτι

μετά τα μεσάνυχτα

και κουρασμένος

απ΄τον κάματο της μέρας.

Σαν την αντίκρισε

η κούραση εξανεμίστηκε

θα μπορούσε να τη βλέπει

και να περιμένει

μέχρι το χάραμα

μόνο και μόνο

για να μην ταράξει

τη γαλήνια αμεριμνησία της.

Δεν το πήγαινε η ψυχή του!

Όρθιος απολάμβανε

τα κλειστά της βλέφαρα

και την πουπουλένια ανάσα της

απ΄τα μισάνοιχτα χείλη της.

Είχε αποκοιμηθεί

στην αγαπημένη της πολυθρόνα

εκεί,στο σαλόνι τους

κάτω απ΄τη σκιά

της ασφυκτικά γεμάτης

βιβλιοθήκης τους

ενώ απ΄ το ραδιόφωνο

ακούγονταν ανάλαφρες

κι απαλές νότες

μεταμεσονύχτιας μουσικής.

Απομάκρυνε προσεκτικά

το βιβλίο απ΄την αγκαλιά της

χάιδεψε με τα χείλη

τα ξέπλεκα μαλλιά της

κι έριξε πάνω της, τη σκέπασε

με το αγαπημένο της

γαλάζιο σεντόνι

με το κόκκινο τριαντάφυλλο

στη μέση ακριβώς.

Πατώντας στις μύτες των ποδιών

έκλεισε αθόρυβα την πόρτα

και προχώρησε 

για την κρεβατοκάμαρά τους.

Καθώς έφευγε

ένιωσε τα μισόκλειστα χείλη της

να του χαμογελούν

από ικανοποίηση 

για την έγνοια του.

Στο διπλό κρεβάτι, μόνος του
και με μισή καρδιά
μάτι δεν μπορούσε να κλείσει
μέχρι που ένιωσε το χέρι της
περασμένο στη μέση του
την πνοή της στο πλάι του
και τον ψίθυρο της σιωπής
απ΄τα χείλη της, στο λαιμό του.

Εκεί 

σ'εκείνη τη μεγάλη Νύχτα 

που άκουγα την "ανάσα σου"

Εκεί

στο τελος του μεγάλου Πουθενά

και στην αρχή ενός δικού μου

Πάντα.

Δευτερόπριμα αρμενίζω.....

Ψυχή μου Νύχτα

τι να σου μολογούν

στόματα ήλιοι....

H αλήθεια δεν έχει λόγο να σιωπά..
αλλά αν δεν αρθρώνεται απο ψυχής
είναι η πιο παρούσα απουσία και το
μεγαλύτερο κενό στην ψυχή μας.
"Ρώτα με ότι θέλεις..κι όσα φοβάσαι να ρωτήσεις
χορεύουν μέσα μου γυμνές όλες οι απαντήσεις.."

Μονάχα.....

Στην Υπεραστική Γραμμή της Αλήθειας.....

Στην υπεραστική γραμμή της αλήθειας
τοποθετείς επίμονες συνομιλίες.
Η εποχή κατά προτίμηση χειμώνας
εξαντλεί τις σημασίες.
«Χορεύεις ακόμα σαν παλαβό;» ναυαγούν οι απορίες.
Ωστόσο επιπλέουν λίγοι τσαλακωμένοι στίχοι
σαν αυτοσχέδιο σκάφος
κι ένα γιατί αναπάντητο.
 

Καιρός για καμιά αυταπάτη.
Στο τίποτα δεν πρόκειται να ενδώσω.
Θ'Ανυψωθώ κι ας σαρωθώ.
Άς είναι το Φως.
Άς είναι το Σκοτάδι.
Άς είναι κάτι. 

Άγης Μπράτσος

 

Για σένα Λία Μου η αποψινή εγγραφή. :))

Μη ρωτας το Γιατί..Νιώσε μόνο
την αλήθεια σου κι αγκάλιασε το
Πρώτο Φως.

                        










                

Ξέρω...

Ξέρω πως είσαι μέσα μου

κι ωστόσο

θαρρώ πως απ' τον έξω κόσμο θα 'ρθεις

Ακούω τα βήματά σου να πλησιάζουν

από τα βάθη μακρυνού διαδρόμου

Άλλοτε λυπημένα με κοιτάς

μέσ' απ' το φως φανταστικής οθόνης

μου δείχνεις ένα πέτρινο πηγάδι

κι ένα παιδί στο φιλιατρό

να κλαίει

Κάποτε σκοτεινιάζεις και γεμίζεις

τον ύπνο μου κεριά και μαύρα ρούχα

και σε φοβάμαι μέσα στην αγάπη

και σε φοβάμαι

μέσα στην ελπίδα

Όμως

καμιά φορά

χαμογελάς

με τόση τρυφερότητα με τόση

παιδική μνήμη

που άξαφνα

διακρίνω - κάπου στα βάθη των

διαλογισμών

κάπου στα μάκρη ενός

χαμένου κόσμου -

πρόσωπα που εξαγνίζονται στο φως

πράγματα που εξαχνίζονται

στη δόξα

Σαν να 'χει κάπου ο χρόνος σταθεί

Σαν να 'χει κάπου κι ο Θεός

πατρίδα

Oρέστης Αλεξάκης







 

Πετώντας Ταξιδεύω την Ψυχή

Ριζιμιό

    Γιάννη μού λείπεις...δε μετρώ την

    απουσία σου με το χρόνο που πέρασε ή

    που θα συνεχίσει να κυλά αλλά με την

    ψυχή...Εξακολουθώ να νιώθω 

    μεγάλη μοναξιά μέσα στα δήθεν και

    σ'όλους τους νεκροζώντανους που

    με περιβάλλουν.Θυμάμαι καλά,το πρώτο

    πράγμα που ρώτησα μετα το σοκ της είδησης

    ήταν ενα.Ήταν ακαριαίο; Kαι είπαν Ναί.

    Πόνεσα.Γιατι ξέρω καλά πως ένιωσες.

    Η βίαιη έξοδος της ψυχής απο το σώμα κόβει

    σαν δίστομη λεπίδα. Κι η ενσυναίσθηση

    του μάταιου το ίδιο.Μ'έχει στοιχειώσει

    μου'χει ρημάξει την ψυχή.Θυμάμαι όταν

    μου ζήτησες την τίγρη..ήθελες να τη δεις

    σε βίντεο.Ανέτρεψες τους δισταγμούς μου

    κι έτσι το έφτιαξα με δέος αλλα και με

    μια ανησυχία..Ήταν το τελευταίο που είδες.!

    Η Τιγρης δαμάζεται Γιάννη μου.Με μικρές

    καθημερινές επίπονες προσπάθειες και με

    ανάσες ακριβές.Συμφιλίωση με το μέσα μας

    σκοτάδι και μάχη για την έξοδο στο Φως.

    Δυστυχώς προηγήθηκα..31-1-1993 κι επέστρεψα

    τέλη Φεβρουαρίου της ίδιας χρονιάς.

    Δεν στο είπα ποτέ.Δεν πρόλαβα..όπως δεν

    πρόλαβες και σύ να κεράσεις το βαρκάρη.

    Είσαι μέσα στην ψυχή μου σαν ένα ατόφιο

    κομμάτι πολύτιμο ζωής κι έτσι θα παραμείνεις.

    Έχουν αλλάξει πολλά.Θραύσματα αλήθειας πια

    άφοβα κι οριακά πάντα στην κόψη της στιγμής

    με όλα όσα φέρνει και παίρνει καθως κυλά...

    Μου λείπεις με την βαθύτερα υπαρξιακή έννοια

    και ομολογώ την αδυναμία μου:

    Δεν Αντέχω Άλλες Απώλειες.Κι ας ξέρω ότι

    είστε καλά εκει κι ας νιώθω τη γαλήνη σας.

    Κάπου Κάποτε Κάπως θα ανταμώσουν ξανά

    οι ψυχές μας.Στων Αστεριών το Φως Λοιπόν.!!!