Κυριακή, 9 Οκτωβρίου 2011

Απ'την αρχή...ξανά..!!




Υπάρχουν δέντρα άνθρωποι και δέντρα ερπετά. 
Yπάρχουν δέντρα θηρία και δέντρα θηριοδαμαστές. 
Υπάρχουν δέντρα θρησκείες και δέντρα εκκλησίες. 
Υπάρχουν δέντρα Θεοί και δέντρα δαιμονισμένα, 
ξερά κλαδιά πάνω σε βουνά ακατοίκητα.
Δέντρα που κονταροχτυπιούνται με τον αέρα, 
γυμνά κορμάκια στις πλαγιές, 







Υπάρχουν δέντρα που ζουν παράνομα 
είναι τα δέντρα που δε γνώρισαν 
ούτε πατέρα ούτε μητέρα.






τυλιγμένα μέσα στο μυστήριο, 
αν και κανείς δεν ξέρει 
πόσο θα προτιμούσαν μια ήσυχη ζωή 
σ' ένα εύκρατο κλίμα. 
Tα προικισμένα δέντρα βέβαια 
είναι δέντρα υψηλών προδιαγραφών. 

Έχουν έναν τεράστιο αφαλό 
στο μέτωπό τους και μια 
περήφανη χαίτη πάνω απ' το λαιμό. 
Ανεβαίνουν στο βουνό 
και στους μεγάλους βράχους. 
Γελούν δυνατά και το ίδιο 
δυνατά κλαίνε, 
γιατί τα δάκρυα δεν είναι μόνο 
για να ποτίζουν τη γη, 
αλλά και για να πίνονται
 στις μεγάλες γιορτές.
Υπάρχουν δέντρα όπως ας πούμε 
η μανόλια των Ιμαλαϊων 
που αργούν εκ προθέσεως 
να δείξουν το πρώτο τους μεγάλο λουλούδι. 




Πρέπει να περιμένει κανείς μια ζωή 
για να δει ένα τέτοιο μεγάλο θαύμα.







Και άλλα όπως για παράδειγμα τα φλαμίνγος, 
τα δείχνουν όλα με το πρώτο. 
Χαίρεται κανείς  την αδιαντροπιά τους.

Δέντρα γίγαντες και δέντρα θάμνοι, 
ψηλά κι αλύγιστα 
σαν τις κολόνες των ναών. 
Σχηματίζουν αψίδες ή γέρνουν 
σε διαφορετικές κατευθύνσεις. 






Κανένα δέντρο δεν έγινε 
"καθ' ομοίωσιν" κανενός. 
Το ρολόι χτυπά στο ρυθμό 
της καρδιάς τους.








Η ζωή μιλάει στην ψυχή του καλού δέντρου. 
Είναι αυτό που έχει την όψη της αθανασίας. 
Το κακό δέντρο πεθαίνει γρήγορα, δεν έχει 
λουλούδια και δεν έχει σπόρους. Δεν έχει φίλους, 
δεν έχει αγαπημένους. Μαραζώνει και χάνεται.
Όπου δέντρο καλό, χίλιοι άγγελοι γύρω που ψάλλουν 
με τα μικρά κλαδιά, περιμένοντας την άνοιξη 
ν' ανέβουν ψηλότερα.

Το μεγαλύτερο δέντρο που είδε ποτέ 

το φως της ζωής ήταν ένα πουρνάρι. 
Ένα δέντρο που δεν προσπάθησε 
να ξεπεράσει κανένα άλλο.  

Ένα μοναχικό πουρνάρι σε μια μεγάλη κοιλάδα 
που μεγαλώνει σιγά σιγά χωρίς να βιάζεται. 
Παρακολουθεί τους ανθρώπους να το προσπερνάνε 
Κι όταν κατά τύχη πλησιάσουν πολύ κοντά 
η συμπόνια του γι` αυτούς γίνεται δάκρυ 
και στάζει πάνω στο δέρμα τους.  

Ένας απλός ναός είναι. 
Ένας τόπος λατρείας. 
Ένα δέντρο που κανείς 
δεν το ζηλεύει και 
κανείς δεν το πλησιάζει 
αν δεν είναι σοφός. 
Ένα δέντρο που μοιάζει 
τραυματισμένο σε πόλεμο. 

Ένας μικρός ήρωας που δεν 
παραπονιέται και δεν καυχιέται.  
Φουντώνει μ` ένα σπόρο δίπλα 
στα καμένα κλαδιά του 
το δέντρο της ζωής που μεγαλώνει 
κάτω από το χώμα 
και πάνω απ` τα νέφη 
θ` απονείμει κάποτε δικαιοσύνη. 

Οι φονιάδες θα κρεμαστούν 
κι αυτό θα τους λυπηθεί. 
Και θα κλάψει. Κι ο ιερός κορμός 
θα βγάλει λουλούδια. 


θ` αγκαλιάσει το σύννεφο 
πάνω απ` το δέντρο 
και θα τραγουδήσει. 
Θα προλάβει να πιάσει το φως 
μέσα από τα κενά του παιχνιδιού.
Ακόμα ένα βήμα, ακόμα ένα πήδημα 
από δέντρο σε δέντρο και το μικρό παιδί 
θα κατακτήσει το δάσος. 

Ακόμα ένας ουρανός, ακόμα ένας ήλιος, 
ακόμα ένας θεός, ακόμα ένας άγγελος, 
ακόμα μια αγάπη ακόμα ένα δέντρο. 

Και το παιδί θα μεγαλώσει. 

Και το παιδί θ` αρχίσει 








12 σχόλια:

Ανώνυμος είπε...

Ετσι.... πάλι απ την αρχή!
Γιατί σημασία δεν έχει πόσες
φορές θα πέσεις! Αλλά πόσες
θα βρεις τη δυναμη να ξανασηκωθείς!
ΕΤΣΙ!!!!!

Καλή Κυριακήηηηηηηηηηηηηηηη

Φιλιά πολλάαααααααααααααα

D.Angel

thalassaki είπε...

Με συγκίνησε πάρα πολύ η εγγραφή και η μουσική σου, αγαπημένο Αερικό. Η κάθε λέξη κι η κάθε νότα σταγόνα βάλσαμου πάνω στις πληγές της ανθρώπινης ερημιάς. Να είσαι όσο γίνεται πιο καλά, πιο δυνατή, πιο ευτυχισμένη - πάντα από μέσα προς τα έξω. Αγκαλιά ζεστή, φιλιά πολλά :*

~reflection~ είπε...

Ήθελε να φύγει,
όμως μία μικρή,
απειροελάχιστη,
σχεδόν αμελητέα λεπτομέρεια της φύσης
το Απαγόρευε:

Ήταν Δέντρο...

~Οδυσσέας Ξένος~

............
............

Και στο τελείωμα του στίχου εμφανιστηκε Η απο μηχανής Θεά...
Έσκαψε γύρω από κάθε τριχοειδή ρίζα...
απαλα κι όμως με πυγμή....
την προστατευσε από το νυστερι....
την ξεριζωσε τρυφερά....

Άφησε σε κάθε πιθανη πληγη ενα φιλι για δύο λόγους:
1. για ίαση
2. για θρεπτικά συστατικά, όσο δε θα υπήρχε ο χωματινος μανδυας να θρεφει το Δεντρο...

Μετα από μήνες Παραμυθικών Αιώνων ολοκληρωσε το εργο της...

Το δεντρο ΔΕΝ ειχε πια ριζες... ειχε ΠΟΔΙΑ....

πηρε στα κλαδια την Νεράιδα...
μια αιωρηση προς τον αιθερα, Αγκαλιας Ευχαριστω.....

και μετα αρχισε να περπατα....
σαν βρεφικό αναθάρρισμα στον Οριζοντα των Ονειρων....

και σιγα σιγα πιο γρηγορα...
και μετα αρχισε να τρεχει....
και να τρεχει .....
στο Διαδρομο των Παραμυθιων....
του Μυαλού μου....
πανω στο Διαδρομο της Ανάγνωσής σου...
και αγγιξε α-συνορη Φυγη....
Αγγιξε Πύλη Ονειρου...

ποιο?...

ΤΟ ΔΕΝΤΡΟ...
το δεντρο εκεινης της μικρης λεπτομερειας του Υπεροχου Οδυσσέα Ξένου...

Κοιτα τι συμβαινει, σαν αρχισει να ξετυλίγεται η Κοκκινη Κλωστη των Παραμυθιων!...

-Και μετα?... ρωτησε το παιδι.....

Το "μετα" είναι δική σου υποθεση, ματακια μου.....


-Συμπλήρωσέ με... αποκρίθηκε το παραμυθι....



ΠΑΡΑΜΥΘΙ η ΖΩΗ μας....

AERIKO είπε...

Φοβάται ο βρεγμένος τη βροχήηη..; Τωρα που είπα βροχή σημερα ηταν η καλύτερη μου...το απολαυσα ..τσιτα τα γκαζια και στο βουνό....:)

Λατρευω τις πτώσεις μου...και ξανά και ξανά αγγελούδι μου μέχρι ο ήλιος να πάψει να ανατέλλει..!!

Πολλά Φιλια και μια ήρεμη νεα εβδομάδα.!! :))

AERIKO είπε...

Σήμερα Ελένη μου ...με την εγγραφή σου έπαθα πάλι το κατι τι μου...;)

Eίμαστε πρόσφυγες εντός πάει και τέλειωσε..δε λυγάνε τα ξεράδια ψυχή μου όμορφη..

Έχεις τη σκέψη και την αγάπη μου σταθερά.Χαμόγελο και Φιλί τρυφερό σου αφήνω. :))

AERIKO είπε...

Όποιες ψυχές αντέχουν να περπατούν στο μονοπάτι των παραμυθιών μη αρνούμενες τα παιδικά τους πρωτολόγια
αγγίζουν το άφθαρτο..

Και μετα...δεν έχει μετά.!

Και ζήσαν αυτοί καλά κι εμείς καλύτερα..διότι δηλώνω ευθαρσώς..εαν δεν προστάτευα τον κηπο της ψυχής
με τις δικές μου μικρές φυγές στη χώρα του δικού μου πάντα το παραμύθιασμα ανθρώπων και καιρών θα
είχε κάνει κάρβουνο μια ολόκληρη ζωή.Παραμύθι η ζωή μας ναι..γιατι εμείς ζωγραφίζουμε συνθήματα στους τοιχους των ονείρων δεν μουτζουρώνεται η αλήθεια μας..και γιατι όπως λεει και ο αγαπημένος Σταύρος Σταυρόπουλος είμαστε απο καλή γενιά...και όταν νοιωθουμε πως πιο Νύχτα δεν γίνεται..αμετανόητα γράφουμε κομμάτια Ζωής...δεν κάνουμε τη ζωη μας κομμάτια.!!


Τρυφερό φιλί και Χαμόγελο ολόφωτο για σένα Κάκια μου. :))

ΜοναδικήΤριανταφυλλιά είπε...

Καλησπέρα!!!

Με άγγιξες εκεί βαθιά στις Ρίζες μου!
όχι καταγωγής (μιας και μας τρέφει περίπου το ίδιο χώμα).... αλλά Ψυχής!

Μου άρεσε έτσι όπως και η Κάκια το έπλεξε το "παραμύθι" της Ζωής Μας!

Να είστε καλά όλοι
καλό ξημέρωμα να έχουμε!

AERIKO είπε...

Kαλημέρα Τριανταφυλλένια μου και καλή εβδομάδα.Όποιος δεν γυρίζει πλάτη στο όνειρο ριζώνει στην αλήθεια του.Kαι κανείς άνεμος δεν ξεριζώνει της ψυχής του το δέντρο.

Φιλί Άθραυστο σου αφήνω.:)

Thech®sennone™ είπε...

μου αρέσει/

AERIKO είπε...

Και εμένα που επέστρεψες κοντά μας και μπορείς αέναα να βλέπεις την πηγή και όχι απλά το ποταμι της αληθειας και της ζωης.

:))

tatoo buster είπε...

Τίποτα δεν ακολουθεί την λογική, τα πάντα ακολουθούν απλά την πορεία τους.
Μέσα σε αυτό το θέατρο οι αλήθειες είναι σχετικές και όλοι παίρνουν την κανονική τους θέση χωρίς επιλογή (λογική).

AERIKO είπε...

"Εκεί που ο άνθρωπος δε θέλει
παρά να 'ναι ο άνθρωπος
Μόνος του και χωρίς καμιά Ειμαρμένη!"

Εκεί φτάνεις μόνο αθωώνοντας τον εαυτό σου που αρνείται πεισματικά να φορέσει μάσκα να οικειοποιειθεί ρόλο και να μετέχει στο θέατρο του παραλόγου αυτου του καιρού.

Κάθε άνθρωπος και μια αλήθεια κάθε άνθρωπος και μια μοναδικότητα ..επιλέγουμε ναι..το περιθώριο που επέλεξα απο πολύ νωρίς δεν έχει λογική μόνο παλμούς καρδιάς και ψίθυρους ψυχής ανένταχτης.

Εννοείται δεν επιλέγουμε την ημερομηνία λήξεως μας...εννοείται δεν είμαστε αθραυστοι κι όμως αυτο δίνει ομορφιά και αξία στο κάθε βήμα μας..

Αξιοσύνη είναι να μην αφήνεσαι σαν φύλλο στον άνεμο αλλά να ριζώνεις στα βαθύτερα σου θέλω.

Να τρως τα μούτρα σου ..και να γελάς..και να ξεκινάς απο το μηδέν
και απλά να περπατάς..χωρίς αποσκευές.Όταν για καύσιμο έχεις ψυχή δεν φαντάζεσαι ως που μπορείς να φτάσεις.!!

Καλημέρα με Χαμόγελο anyway..!! :)