Τρίτη, 4 Ιανουαρίου 2011

Παραμύθι απο χώμα και νερό......



Το παιδί σηκώθηκε και άπλωσε τα χέρια του ψηλά
για να το πιάσει.Τότε η Χιονάτη είπε
 στον Κοκκινοσκουφίτσο σχεδόν ψιθυριστά.

Χαίρομαι που είσαι Εσύ.Ο Κοκκινοσκουφίτσος.
Ούτε πρίγκηπας,ούτε βάτραχος,ούτε και τα δυό μαζί.
Μα όνειρο αγαπημένο,χαμένο μες στα όνειρα που
οι εφιάλτες μου είχαν καταπιεί.

Το περιστέρι κατέβηκε και κάθισε στο χέρι του παιδιού.
Έτριψε το κεφαλάκι του ανάμεσα στα δάχτυλα του.

- Κοιτάξτε,γιατρεύτηκε η φτερούγα του,δεν είναι πια σπασμένη,
φώναξε χαρούμενη η Χιονάτη.

- Γιατρεύτηκε; Πως γιατρεύτηκε μανούλα;

- Bρήκε σπόρους της αγάπης κι έφαγε,άγγελε μου.

- Που τους βρήκε;

- Eίναι σπαρμένοι σε όλα τα παραμύθια των ανθρώπων.
Κι αν δεν πέσει κεραυνός στη γή που τους βλασταίνει 
κι άν οι άνθρωποι δεν ξεριζώσουνε τα αδύναμα βλαστάρια τους,
τότε φυτρώνουνε παντού και κάνουν κι άλλους σπόρους.
Τους σπόρους που τρώνε τα περιστέρια και θεραπεύουν
τις πληγές τους.

Το παιδί χάιδεψε απαλά το περιστέρι κι εκείνο έτριψε 
ξανά το κεφαλάκι του στα δάχτυλα του.
Ύστερα έκανε δυό κύκλους στον αέρα,και πέταξε μακρυά,
έξω απο το ανοιχτό παράθυρο.

Κι ύστερα ονειρεύτηκαν πως έζησαν ειρηνικά....
όπως όλοι μας θα θέλαμε να ζούμε.



Οι ήρωες των παραμυθιών,ζούνε ακόμη ανάμεσα μας.
Τους συναντάς καθημερινά στους δρόμους,στις πλατείες,
στα χωράφια,στο γραφείο,στο γιαπί,στη λαική.
Μένουν στο διπλανό διαμέρισμα, ή σε χώρα ξένη,μακρινή.

Γι'αυτό,αν τύχει και σταθεί στο παραμύθι σου 
περιστέρι πληγωμένο, ψάξε στον κήπο σου να βρείς
τους σπόρους της αγάπης και τάισε το.
Πως θα τους βρείς;
 Πέρασε το χέρι σου πρώτα απ'τη φωτιά κι ύστερα
σκάλισε το χώμα.Άν ξαφνικά βρεθεί μπροστά σου 
ένας κλόουν, μη φοβηθείς.Ακόμη κι αν στο χέρι του
κρατάει ένα καθρέφτη στρογγυλό με ξύλινη λαβή.

Να φοβηθείς μονάχα,αν δείς μες στο καθρέφτισμα 
τα μάτια ενός μικρού παιδιού κι εσύ παραμείνεις θεατής.

Άν  δείς ποτέ στο δρόμο σου παιδάκια πεινασμένα,
ανθρώπους να ασελγούνε σε ανθρώπινες ψυχές,
ποτάμια αιματος να τα βαφτίζουνε Ειρήνη και πεις...
εμένα δεν με αφορά...,άλλαξε το όνομα σου.
Δεν σου αξίζει να σε λένε Γιάννη, Στέλλα, Μαρία,Παντελή.
Πες τους να σε φωνάζουν Κοντο-γιάννη,Κοντο-στέλλα,
Κοντο-μαρία,Κοντο-παντελή.

Και βιάσου.Γιατί σε λίγο τίποτα πια δεν θα σε αφορά.
Ούτε το όνομα σου. Όπως κι αν σε λένε....

Άν κάποια αυγούλα στην ακρογιαλιά ακούσεις μουσική
να έρχεται απ'τη μεριά που βγαίνει ο ήλιος,
χόρεψε ξυπόλητος πάνω στα χαλίκια.
Κι όταν τα πόδια σου γεμίσουνε πληγές,
κάνε σάλτο ως τον ουρανό και βάφτισε το Ελευθερία.

Όταν ξανα πατήσεις στη γη,θά'χεις στα χέρια σου 
μια ηλιαχτίδα.Ή ένα κομμάτι κεραυνό.

Κι αν πέσει κάποτε στα χέρια σου παραμύθι δίχως τέλος,
φύλαξε το κάτω απο τη μάλλινη φανέλα,κατάσαρκα 
στο στήθος σου και κάν'το φυλαχτό.
Γιατί, όπως κι εσύ, είναι και κείνο 
ζυμωμένο απο χώμα και νερό.


Και που ξέρεις; 
Iσως να είναι εκείνο,το δικό σου παραμύθι,
το χαμένο.





Λίτσα Καραμπίνη
Παραμύθι απο Χώμα και Νερό
Εκδόσεις Αρμός




6 σχόλια:

D.Angel είπε...

Πολύ όμορφο
μα δεν αξίζουν όλοι παραμύθια!
Είναι για λίγους, ελάχιστους
αλλά οχι μικρούς!
Φιλιά πολλά γλυκιά μου

liouska είπε...

"Και βιάσου.Γιατί σε λίγο τίποτα πια δεν θα σε αφορά.
Ούτε το όνομα σου. Όπως κι αν σε λένε...."

Αν παρασυρθείς στη "δίνη" του επιφανειακού...

Όσο αντιστέκεσαι όμως, όσο βλέπεις, ακούς και δεν μένεις αμέτοχος τότε το ζεις το παραμύθι και έχει πολλά χρώματα και ομορφιές.
Και γίνεσαι ο γίγαντας του παραμυθιού....
Τοοοοοοόσο μεγάλος....
Τοοοοοοόσα πολλά εισπράτεις χωρίς να τα ζητήσεις που γεμίζει, ξεχειλίζει η ψυχή σου...

Καλημέρα...
Πολλά πολλά φιλιά και
Καλή χρονιά με υγεία και πολλά αληθινά παραμύθια χωρίς τέλος..:)

Δημήτρης Μαχαίρας είπε...

πολυ ομορφο και αληθινο
Σαν την ψυχη σου...
Φιλία Μαρια!

AERIKO είπε...

Ax...Άγγελε μου..σε κανέναν δεν αξίζει το παραμύθιασμα..κι αν τα σημερινα μικρα παιδιά είχαν μια γιαγιά ή μια μάνα κοντά να τα κοιμίζει με ένα παραμύθι το αύριο δεν θα ήταν τόσο ζοφερό.Η μικρότητα και η κακία αναβλύζει απο μικρά παιδιά που δεν έχουν αγαπηθεί ποτε.Τι κι αν κρύβονται σε ενήλικα σώματα; H αλήθεια σ'αυτο τον φαύλο κύκλο είναι κακάσχημη ως συνήθως δηλαδή.

Καλησπέρα Χαμόγελο και Φιλί. :))

AERIKO είπε...

Ή...φτιάχνεις το δικό σου παραμύθι αλλοιώς την έβαψες..;) Είναι τρομερό κι όμως ολοι όσοι αγαπούν τα παραμύθια δεν ονειροβατούν και δεν παραμυθιάζονται...Μεσα σε κάθε παραμύθι κρύβεται μια μεγάλη αλήθεια ζωής.Και το ζήσαν αυτοί καλα..εξαρτάται απο εμάς και μόνο.

Η απεχθέστατη στα δικά μου μάτια barbie αντικατέστησε τον πητερ παν..όμως η χώρα του πάντα και του ποτέ δεν είναι ουτοπία.Υπάρχουν μέσα μας.

Ουτοπία και αυταπάτη ειναι ο αλκοολισμός τα ναρκωτικά και τα ψυχοφάρμακα που σιγα μην και καλύψουν το μέσα κενό της ανθρώπινης ψυχής.Καταναλωτικά άβουλα όντα θέλει η νέα εποχή..εξαρτημένα απο τα προσωπεία τους.

Παραμύθι δίχως τέλος είναι να έχεις πρόσωπο συνείδηση και με ψυχή και νου να μην πετάς τις αξίες και τα πιστεύω σου στα σκυλιά.

Παραμύθιασμα είναι να νομίζεις πως είσαι αθάνατος άήττητος και το κέντρο του κόσμου όλου.


Καλη Χρονιά αγαπημένη μου Λία.Με υγεια και πολλές χαμογελαστές επι της ουσίας στιγμές.Πολλά Φιλιά σου αφήνω. :))

AERIKO είπε...

Δημήτρη σε θερμοευχαριστώ καλέ μου φίλε. Να περνας όμορφα να δημιουργείς και να χαμογελάς κόντρα πάντα σε ότι ασχημο προσπαθεί να μας αφανίσει.:))