Μαρία Χρονιάρη ~ η Σκιά μου κι Εγω..

Χάραμα θέλω να `ναι

..κι εγώ να ξαγρυπνώ, 

σαν όλους που πονάνε

 με σπίρτο και καπνό

PS.

Forget what hurt You

but never ever Forget 

what it taught You..

Όλα παίρνουν την εκδίκησή τους όταν τα φιμώνεις.

Θυμό με γέμιζε ο διάλογος. 

Βασανιστικός. Μονότονος. Αδιέξοδος. 

«Μα δεν θέλω να κοιμηθώ σου λέω!», 

«Δεν πειράζει. Κλείσε τα ματάκια σου 

κι ας μην κοιμηθείς». Και περίμενες, 

και περίμενες να κυλήσει 

ο πιο αργοκίνητος χρόνος του χρόνου. 

Και όσο περίμενες, το έσκαγε 

το μυαλό από το σώμα... 

Πόσο ατίθασο το μυαλό! 

Πάντα θα βρει την άκρη. 

Κι έκοβε βόλτες και γυρνοκόπαγε 

και γυρνοκόπαγε. Και πού δεν πήγαινε!   

Η γενιά μου μεγάλωσε με τα δικά της βάσανα... 

Το μουρουνόλαδο. Η πέτσα στο γάλα. 

Ο μεσημεριανός ύπνος. Ιδίως αυτός! 

Η ιερότητα του μεσημεριανού ύπνου των μεγάλων. 

Το «μην ακούσω κιχ!». Το σκεφτόμουν σήμερα. 

Με ανάποδη φορά της αξίας του πια. 

Σαν ευλογία. Εκείνο το «μην κάνεις τίποτα. 

Κλείσε μόνο τα ματάκια σου». Το «τίποτα» 

που υπομειδιά στην πληρότητά του 

και παίρνει τη δική του εκδίκηση. 

Γιατί το τίποτα δεν είναι ποτέ τίποτα. 

Το τίποτα μπορεί να είναι και χώρος 

στη σκέψη. Ένας λευκός καμβάς 

για να καταγράψει ο καθένας 

το δικό του κάτι. Να τρέξει το μυαλό 

στα δικά του λιβάδια... Ελεύθερο. 

Πόσο στερήσαμε τη ζωή μας από τίποτα, 

στο κυνήγι του «τα πάντα»! 

Πώς εξολοθρεύσαμε το τίποτα.

Πόσα και πόσα μεγαλειώδη 

χρωστάει η ανθρωπότητα 

σε ανθρώπους που σε πρώτη ματιά 

«κάθονται και δεν κάνουν τίποτα».

Αφού, για μια ολόκληρη εποχή, 

προσκυνήσαμε όλα τα απόλυτα τίποτα ως κάτι, 

μήπως ήρθε ο καιρός να αφήσουμε χώρο 

ν' ανθίσει μέσα στο «τίποτα», 

όπως αφελώς το ορίζουμε, το κάτι του καθένα; 

Το τίποτα μπορεί να είναι και το transit της σκέψης.

Αγαπημένοι μου, μη φοβάστε το τίποτα. 

Και η ζωή ένα τίποτα είναι.  

ΥΓ.: Εκείνα τα μεσημέρια διαβάζαμε Λούκι Λουκ, 

Καπνισμένο Τσουκάλι του Ρίτσου, 

Ένα παιδί μετράει τ' άστρα του Λουντέμη, 

Ασκητική του Καζαντζάκη 

και μια Μαλβίνα Κάραλη στο περιοδικό Γυναίκα. 

Xρόνια μετά συνειδητοποιήσαμε πως 

όλα ζούν αν τα θυμάσαι..αλλα και 

Όλα παίρνουν την εκδίκησή τους όταν τα φιμώνεις.  

Ρέα Βιτάλη

Σαν προσευχή..

..που ψιθυρίζεις

 

μόνος

Αφού  Ζωή είναι 

                                                             κάθε στιγμή

                                           το θαύμα της συνύπαρξης

Δεν έχω ανάγκη..

να ελπίζω για να επιχειρώ, 
ούτε να επιτυγχάνω για να επιμένω.

Συνήθως οι άνθρωποι ψάχνουν 

για το άλλο τους μισό, τον άνθρωπό τους, 

τον έρωτα της ζωής τους ή 

έναν σύντροφο για να παίζουν μπιρίμπα. 

Εγώ ήθελα το αλλο μου ολόκληρο

να απαλύνει μερικά τραύματα από σχέσεις-ναυάγια, 

οικογενειακά δράματα και αρκετά 

πηγαινέλα σε νεκροταφεία. Βασικά περίμενα 

έναν μάγο που θα μπορούσε να γιατρέψει 

την πλήξη μου αλλά δεν πίστευα καθόλου 

στη συνταγή Κοέλιο.

Τι να κεράσω είπε και ζήτησα ένα αχλάδι 

που μου κάθισε στο λαιμό όταν με ρώτησε 

«που γύριζες όλα αυτά τα χρόνια;».

Συνήθως οι άνθρωποι ρωτάνε το όνομά σου, 

την ηλικία ή το ζώδιό σου, αυτός έκανε 

κατεβασιά από τις λίγες κι έτσι όπως 

τον έλουζε ένα περίεργο φως, του είπα 

τα σημαντικότερα για μένα.

Ήταν Ιούλιος  κι ένιωθα να πλησιάζει ένα τέλος, 

ήθελα να κλείσω μερικές πόρτες 

και να κρατήσω την αναπνοή μου 

μέσα στο νερό μετρώντας αργά μέχρι το 60. 

Τότε εκείνος είπε «μα δεν χρειάζεται να μετράς... 

χάνεις τη στιγμή σου όσο μετράς».

Ο ταξιδιώτης  της ερήμου δεν μετρούσε ποτέ 

και δεν υπολόγιζε τις απώλειες. 

Ήξερε να κάνει χαλαρουίτα και μεγάλες παύσεις, 

μακρινούς περιπάτους και τέλεια μακαρόνια με κιμά. 

Ήταν ο ιδανικός τύπος για να πας μαζί του 

κόντρα στον άνεμο, το κύμα και τον χρόνο. 

Μου έμαθε να ακούω το χιόνι και να μη φοβάμαι τη βροχή, 

με πήγε σε άγρια ύψη και είδαμε μαζί 

τις «Τρεις ταφές του Μελκιάδες Εστράδα». 

Ύστερα κατάλαβα πως θα 'ναι πάντα εδώ. 

Ακόμη κι όταν λείπει.

Ο Ταξιδιώτης της ερήμου λείπει συχνά.

Ταξιδεύει σε πόλεις και χωριά 

σε ολόκληρο τον κόσμο, 

δίνοντας διαλέξεις για τη χαρά 

της μοναχικής ζωής και τη γοητεία 

της συντροφικότητας που αντέχει τις απορρίψεις. 

Ταξιδεύει πάντα με τον σκύλο του 

κι ένα ψάθινο καπέλο που άλλοτε 

τον προστατεύει από τον ήλιο κι άλλοτε 

το κάνει καλάθι για να μου φέρνει εξωτικά φρούτα 

που στεγνώνουν τα δάκρυα.

Με δοκιμάζει καθημερινά για να εκπαιδεύομαι 

στο με και στο χωρίς, για να είμαι αυτάρκης και πολυτελής, 

να μην κάνω τσιγκουνιές όταν πρόκειται για μένα, 

να μην κλέβω τον εαυτό μου και να παραμένω 

γενναιόδωρη με όσους το αξίζουν.

Έχει τον τρόπο του. 

Τον ακούω καθαρά να μου λέει

Σταματάς να μετράς! 

Κυρίως, αυτά που σου λείπουν.

Γκίζα

Aπ'του μυαλού μου γύρισα την εξορία..

..δεν είναι μόνο που ο καιρός 

μας χρωστάει το καλοκαίρι...

Είναι τα καλοκαίρια 

που χρωστάμε στο είναι μας.

Ένα ταξίδι μακρινό..μες στην ψυχή μου εχω.

Πως γίνεται..

..μια ολόκληρη πολιτισμένη κοινωνία

να ζεί και να εξ~ελίσσεται 

πνίγοντας το αυτονόητο 

στo βάλτο της συν-ένοχης σιωπής; 

Καμιά εμπιστοσύνη στον κόσμο 

που κληρώθηκες να ζήσεις

μόνο

ο συλλαβισμός του είναι σου

στην περιπέτεια του απέραντου

της απλής  στιγμής.

Δεν έχω..

..αποσκευές
  Παράθυρο θέλω.. 
Στον καημό μου.
Στην ψυχή σου..

Στο βυθό μου.

Mε το δικό σου πόνο

για δύναμη
ψυχής  φωνή