Ανωγειανό μου Γιασεμί...

Όσο η  γεωγραφία της καρδιάς θα

χαρτογραφεί επώδυνες αλήθειες...

τόσο η στιγμή θα  φλερτάρει με τις λεπτότερες 

των συναισθηματικών αποχρώσεων 

του αυθεντικού.

PS: Ανωγειανό μου Γιασεμί ✿⊱╮ Ευχαριστώ σε.-

Φαίδωνας Θεοφίλου ~ Για μια Αλήθεια...απλή.-

Πόσους δρόμους 

πρέπει να διασχίσεις

για μιαν απλή αλήθεια;

http://theofilou.blogspot.gr/2012/05/blog-post_10.html

Απλότητα Ήθος  Ισσορροπημένος Λόγος

και ευαίσθητη Ανθρωπιά..

Παράθυρο στο Φως της Ζωης

και της αλήθειας της.

Με τον αγαπημένο  ποιητή

και Άνθρωπο

Φαίδωνα Θεοφίλου

απλά συνεχίζεται το αφιέρωμα

στους φίλους  της Καρδιάς.

✿⊱╮

Αντώνης Μυκονιάτης ~ Ίχνος

Mε παλμούς Καρδιάς και 

προσευχές  Λέξεις

 το ανοχύρωτα 

    αληθινό

ας παραμείνει 

αιώνια  αμετάφραστο.

 ✿⊱╮

Ψαράκης Κώστας ~ Μορφές του Χρόνου...

.... άλλο είναι να πετάς 

και άλλο να πέφτεις.

Ο χρόνος μας δίδαξε 

τη συμπόνια..

η ομορφιά μας 

δίδαξε τη μοναξιά

το τραγούδι των ανέμων 

στους έρημους τόπους.

http://psarakis-k.blogspot.gr

Τι να πω για τον Άνθρωπο που 

κρατα άφθαρτο μεσα και γύρω του

το περηφανα αδουλωτο και το 

απλα ουσιαστικό της Ψυχης..;

Oι λέξεις του τα λένε όλα..

Σαν κελαρυστό νερό οταν κοιτάς απλά

μα με υπόκωφη βοή  η αλήθεια 

της ροής των αιώνων 

οταν βλέπεις απ'τους

καταρράχτες των γκρεμνών των

    Αστερουσίων...

η μελωδία της αληθινής ζωης

αυτης που συντροφεύει

την κάθε ανθρώπινα παράτολμη

Ψυχή να αντέχει το βαρύ φορτίο

μιας καθημερινής μα ασυμβίβαστης

επίμονης επιμονής...στο δρόμο

της απόλυτης ενσυναίσθησης του μάταιου

με  την αξιοσύνη του  πνεύματος 

που περιέχει τον κοσμικό παλμό.

Καποιες ψυχές 

θα  ισσορροπουν άξια 

στην Κόψη της στιγμής

αψηφώντας κανόνες 

και Τίμημα.

                                              ✿⊱╮

Κάκια Παυλίδου...Περπάτα Σιωπηλά... ;)

Περπάτα Σιωπηλά γιατι...

πατάς πανω στα κομμάτια μου..

κάπως έτσι σε συνάντησα μέσα

εδώ πρίν καιρούς και ζαμάνια..

αυτοσαρκαζόμενη και αρνούμενη

να υποταχτώ στα ακατανόητα.

Κύλησε πολύ νερό στο αυλάκι

για να γίνω επιτέλους καλά..

Με το χέρι στην Καρδιά

ενα εχω να πω για σένα...

Είσαι μια όαση..μεσα 

στην έρημο των καιρών

όπου οι αντικατοπτρισμοί

αφθονούν...

Μια όαση για όσους

μπορούν να Δούν.

Κοριτσάκι..

μην Αλλάξεις..!!

Φιλί ατίθασα

αυθεντικό...

Καλοτάξιδο 

το Θηλυκές οι Θηλιές

του Κόσμου.

 ✿⊱╮ 

mηχανικά Μολύβια

Εγχάρακτη 

  η καθε συλλαβή 

στη φλέβα 

 της Ψυχής..

Τα Καστρα της Ανθρωπιάς

είναι τα στερνά καταφύγια

της αξιοπρέπειας της ανδρείας 

της βαθιας αγάπης 

της παράφορης τρέλλας

και της καθαγιασμένης 

αλητείας των ενοικων

και άγρυπνων φρουρων τους..

ποτέ δεν κατακτώνται 

γιατί δεν ειναι απλως οχυρά..

Ανοχύρωτη η δυσκολια τους

ανυπερβλητη η αξια τους

ακομα και ερειπωμενα εν καιρω

αδούλωτα  χλευαζουν το αιώνιο..

Ένα τσιγάρο δρόμος 

ο ενεστώτας διαρκείας 

για τα απλά στιχάκια 

της ζωης.

PS. Τα λόγια δεν μπορούν 

να εκφράσουν  το τι σημαίνουν

για μένα οι Φίλοι της  Καρδιάς.

Και βέβαια

δεν Υπερβάλλω...

Αυτή είναι η Αλήθεια...!!

Όσοι την μοιράζονται

με καθαρή καρδιά

αγγίζουν την διάρκεια

αιώνων...

✿⊱╮

Με του παλμού το αίμα.....

‘Παιδιάστικα πράγματα’

μου είπες κάποτε

τα ποιήματα

αλλά τι να κάνουμε

ματώνουμε ακόμη

του αόρατου…

http://blackrose-nimertis.blogspot.com

Γι'αυτό

 Oφείλουμε στη Ζωή

να δημιουργούμε αλλα

και να βιώνουμε 

την κάθε στιγμή

με  του παλμού το αίμα.!

Η Σκιά μου κι Εγώ δηλ..η Αλήθεια μου

Aγαπημένε μου Φλοίσβε..


http://iskiamoukiego.blogspot.com


έτσι σε λέω Ελένη μου εδω και
4 χρόνια..όταν βρίσκω τη δύναμη
να αφήσω σχόλιο στις μοναδικές
εγγραφές σου.


Άλλαξα..δεν ξοδεύομαι πια σε αδιέξοδα
δεν τρομάζω να κάνω τα γλυκά πικρά
και ναι συνεχίζω να ονειρεύομαι 
χωρίς να ονειροβατώ.


Κάποιες Νύχτες είναι κομματάκι δύσκολες
κι έτσι θα παραμείνουν ευτυχώς για εμάς
τους πρόσφυγες εντός μα αυτο θαρρώ 
σημαίνει πολλά για μας.

http://routes2roots-thalassaki.blogspot.com

To πόσο κοστίζει το γνωρίζεις καλά.!!
Το πόσο Αξίζει δεν το διαπραγματεύτηκες ποτε
κι αυτο μας έφερε κοντά.







Μαθήτευσα μεσα στις λέξεις σου..ανάσανα
εξ αρχής Δυναμη Ανθρωπιά Αξιοπρέπεια
και μια ομορφιά Ψυχής Άλλων Εποχών.


Χθες βράδυ ειλικρινά συγκινήθηκα.Είχα
έτοιμη τούτη εδω την εγγραφή όταν είδα
τη δική σου.Είπα παλι με τις ίδιες σκέψεις
θα ξημερωσει και για τις δυο μας.
Να ήξερες..
πόσο πολύτιμο είναι για μένα αυτό.


Με ή Χωρίς στο μονόδρομο του είναι σου
δε λέει  να αντιφάσκεις λέω στον εαυτό μου
πάντα αυτοσαρκαστικά.


Κοιτάζω συχνά γύρω μου και με αρρωσταίνει
αυτο που οι συνανθρωποι μου ονομάζουν ΜΕ
και ΜΟΥ...οπότε ένα ΧΩΡΙΣ το προτιμώ αφου
παραμένω Αγύριστο Κεφάλι.


"Το να κοιμάσαι κάτω απ' τον ίδιο ουρανό 
μα να βρίσκεσαι πολύ μακριά, 
στο ερημονήσι που λέγαμε, με σένα μόνο. 
Χωρίς Εμάς."


Τι να το κάνω ενα Εμείς αλλότριο έξω απο εμένα;

Συ είπας::)


Η δύναμη που δε φαίνεται με γυμνό μάτι 
- ακόμη και με το δικό σου ολόγυμνο μάτι - 
και που για να τη βρεις πρέπει να ψάξεις 
στα έγκατα των δυνάμεών σου. 
Είναι αυτή που κάποιες φορές 
σου φανερώνεται απ' το πουθενά, 
απρόσμενα, εκεί που οι υπόλοιπες δυνάμεις 
σ' έχουν εγκαταλείψει. 
Αυτό το κάτι παραπάνω, ενέργεια 
που λανθασμένα ονομάζουν έξω από σένα, 
όμως είναι τόσο απόλυτα εντός σου - 
ο εαυτός σου.  


Ε Ναι Ελένη μου.
Όσο δεν προδίδεις αυτο που είσαι
τόσο πιο μακρυα φεύγεις κι όσο πιο μακρυά
φτάνεις τόσο πιο μέσα σου επιστρέφεις.


Και ξέρεις τι; To αυτονόητο καταντησε Ουτοπία
αλλά εμείς δεν εγκαταλείπουμε.


Αυτονόητο η αγάπη,η σύμπλευση,η συντροφικότητα
η Φιλία,η ανιδιοτέλεια,οι μικρές απλές στιγμές
που κάνουν την ψυχή να ανασαίνει.


Ουτοπία τα καταντησαν οι άνθρωποι όλα αυτα
το γιατι είναι πάντα μια παραπάνω δοκιμασια.



Όμως...

"Ο κόσμος όλος μια αρτηρία που πάλλεται, 
ένα φαράγγι που χάσκει, τεντώνεται και μαζεύει 
- φωνητική χορδή της πιο μοναχικής κραυγής. 
Ένας κόσμος έτοιμος να καταπιεί αν τον αφήσεις. 
'Αμα σ' αφήσεις."


Έτσι Ακριβώς.!! Αυτές τις στιγμές λοιπόν
αυτα τα δύσκολα 4 χρόνια όποτε κουραζόμουν
όποτε πληγωνόμουν όποτε ένοιωθα σε απόσταση
αναπνοής τον κίνδυνο να με αφήσω έμπαινα
στο Η Σκιά μου κι Εγώ και  δυνάμωνα.
Με δάκρυ ή με χαμόγελο οι εγγραφές σου όλες όμως
ηταν και ειναι δύναμη για μένα.


Ξεδιψώ με το νόημα και την Ουσία των Λέξεων
απο πολυ νωρίς και το ξέρεις.Αλλά το να ακούω
τη φωνή σου να έχεις τα δικά σου και να ανησυχείς
για μένα..να μου λες τη γνώμη σου..να μου προσφέρεις
την αγκαλιά και την αγάπη σου το χαμόγελο 
και την ενθάρρυνση σου αυτο δεν ειναι Ουτοπία Ελένη μου
αλλά μια απο τις πιο όμορφες πραγματικότητες 
της μικρής ζωής μου.

Δεν χρειάζομαι άλλες παρούσες απουσίες στη ζωή μου
δεν χρειάζομαι "γίγαντες" μετρίου αναστήματος
δεν χρειάζομαι διαπραγματεύσιμα συναισθήματα και
πικρούς συμβιβασμούς..δεν χρειάζομαι άλλους βαρετούς
μονόδρομους τυραννίας..


Ο Εφιάλτης έχει όνομα και λέγεται Συμβιβασμός.
"Απ' αύριο", του είπε ήσυχα, "συνεχίζεις χωρίς εμένα." 
Και χύθηκε η απορία στο πάτωμα, 
σαν το κρασί από την πρόποση των ποτηριών τους. 


Το πρωί κατέφθασε λίγες ώρες αργότερα μέσα 
σ' εκτυφλωτικό φως. 

Να μην αλλάξεις...΄Όμορφη Ψυχή μου.
Την Αγάπη και τη Φιλία μου
Αδιαπραγμάτευτα σε βάθος Χρόνου.


Καλημέρα Ελένη μου.!!  :))

Σε άλλους είναι δύσκολο να δείχνονται 
και σε άλλους πανδύσκολο να κρύβονται.
και να Υποκρίνονται.Και φυσικά δεν είναι ματαιοπονία
και φθορά να κυνηγάς τις χίμαιρες της ψυχής σου.
Μα η Αλήθεια δεν είναι Χίμαιρα.Όταν σκοντάφτεις
πάνω της η σύγκρουση είναι τόσο οριακή που
απογυμνωμένος πια αρνείσαι κάθε προσωπείο.
Μέσα στη Στάχτη και την οδύνη της γεύσης αυτής
της συνάντησης υπάρχει η σπίθα και η ανάσα που
αναζωπυρώνει τη φλόγα του ονείρου όλων των
σημερινών αυτοεξόριστων ψυχών...

Των Εναπομείναντων Ανθρώπων δηλ.!! 

Νικόδημε...Απόψε..!!!

Eνα βράδυ που το παρόν μου 

με κερνούσε κώνειο..και βάφτιζα

τα πάνω κατω και τους πυθμένες

ουρανούς..με το που μπήκα

στο νετ το 2007 πληκρολογώντας

καποια δυσκολη λέξη βρέθηκα μπροστα

σε αυτή τη Φωτο μέσα στο ιστολόγιο σου.

Στο μέσον της ερήμου ξεχνάς τι σημαίνει

αρχη ξεχνάς τι ειναι τελος...ετσι ημουν

τότε...δεν θα ξεχάσω όμως ποτε εκεινο

το βράδυ.Ειχα χάσει τη γιαγια μου προσφατα

και η Αιμιλία ηταν ολόιδιααα..!!! 

με αφορμή λοιπόν αυτη τη φωτο ξέσπασα

σε λυτρωτικό κλαμα..αποδεχτηκα τη φυγή της

και γνωρισα τον πρωτο μου φίλο μέσα εδώ.

Νίκο μου..σημερα που εψαχνα μεσα στο ιστολογιο σου


http://tera-amou.pblogs.gr

να πάρω φωτο και κειμενο για το βιντεο ενοιωσα και

πάλι το αδιόρατο το ασύνορο που ενώνει καποιες ψυχές.

Απο το Λίβα της ερήμου ως την αρχή ενος ξέφωτου

ο χρόνος και ο δρόμος δεν χαρίζονται 

και η διαδρομή ειναι οριακή.

4 Χρονια..γεμάτα εντονες στιγμές..

συμπλευσαμε μελωδικα διαφωνησαμε εντονα

αλλα απεδειξες με πραξεις  οτι

τα άξια δεν χανονται η ανθρωπια δεν τελειωνει

η απλότητα δεν αλλάζει κι ο χαραχτήρας

στα δύσκολα φαινεται.

Ζω σε εναν κόσμο που δεν μπορω να αποδεχτω

τα τερτιπια του.Οι ισορροπιστές

ειναι ασυμβίβαστα απροσάρμοστοι σε ότι δηθεν

σε ότι ψευτικο σε οτι συμβατικό.

Θέλει Κότσια ΝΑΙ.Και αντοχές περίσσιες.

Κρατω τα λογια σου Πυξίδα.!!  Θυμάσαι;

"Κάθε φορά που η ψυχή λαχταράει ένα τόπι, 

κυλιόμαστε στις αλυκές του παρελθόντος.

Στο παρόν, αντίθετα, μας έμαθαν 

πως μόνο αυτός που στέκεται στα δυο του 

πόδια είναι αληθινός μαχητής. 

Στα πέλματα φθάνουν ριπές από νερό, 

χώμα ή άσφαλτο.

Κάποτε μάλιστα πετάμε με περίσσια χάρη 

το παλιό μας ένδυμα, όπως ακριβώς 

κάνουν τα ερπετά.

Για το μέλλον πάλι, δίνουμε όλα τα γκάζια. 

Γαντζωνόμαστε με νύχια και με δόντια 

κι επιθυμούμε όνειρα μικρά και όνειρα μεγάλα.

Τώρα αν αυτά βρίσκονται πολύ ψηλά, 

αν νιώθουμε ίλιγγο στην ταράτσα ενός ουρανοξύστη, 

αυτό είναι άλλο θέμα. Κι αν μας τρομάζει 

επικίνδυνα το ύψος ή το τεντωμένο σχοινί 

μιας επιθυμίας, βουτάμε στο κενό 

να πάρουμε στα χέρια εκείνο το ξεχασμένο τόπι 

σε κάποιο χαρτοκιβώτιο Νουνού 

ή στα σχέδια ενός μπλοκ ιχνογραφίας...

Θα μας κατηγορήσουν για παλιμπαιδισμό. 

Το ξέρω και το ξέρεις. 

Πάντα κατηφορικός δεν ήταν 

ο δρόμος προς τη θάλασσα; 

Πάντα κατηφορικός ο δρόμος 

απ' τις επάνω αλάνες του παρόντος."

Θυμάμαι ...Mαρία μη στενοχωριέσαι άλλο

έχει ο Θεός...

Μαρια μην καπνιζεις τοσο πολύ..


"α σε φάει θέλει  ο τσιάρος.."

Μαρία πρόσεχε μέσα εδω δεν ειναι 

η αυλή του σπιτιού μας...Μαρία συγκεντρώσου...

Θυμαμαι..τι σου ειπα πριν την εκδοση

του πρωτου σου βιλίου..Νικόλα δηλ..τωρα

που θα γινεις διασημος δεν θα μας μιλας πια ε..;

Χαχαχαχα...ακομα εχω στα αφτια μου τον εξάψαλμο

που άκουσα ...:) 

Σε Καμαρώνω σε χαίρομαι γιατι το ηξερα..

τα λέγαμε τα λεμε..οι άνθρωποι δεν αλλάζουν

δεν γίνεται να σε αλλοιώσει τίποτε..να σε πικράνει

Ω Ναι...συνηθισμένα τα βουνά απο τα χιόνια..

αλλά ειλικρινα σε χαίρομαι.!!!

Αγαπάς αυτο που κάνεις..δεν προδίδεις αυτο που είσαι

και συγχωρείς αυτούς που άθελα τους σε πληγώνουν.

Ανοίχτηκες δοκιμάστηκες..γνωρισες επώνυμο κόσμο

που αγάπησε την απλότητα σου μα δεν αλλοιώθηκες.

Κάθε φορα που χτυπά το τηλέφωνο μιλώ με το Νίκο

που ξέρω ενα Νίκο που όταν τον πίκρανα ε ναι...

αλήθειες λέμε..μπορει να στενοχωρήθηκε πολύ αλλα

έψαξε τα αίτια..δεν εμεινε στα γεγονοτα..εκτίμησε

την ψυχή το μοίρασμα και ξέρεις τι;

M'άρεσε ο τρόπος που εκφράστηκες...εκείνη τη στιγμή

Με λέξεις τόσο δυνατές..τόσο καίρια αληθινές...

Είδα τα λάθη μου κατάματα...ολα μαζι και το καθένα

χωριστα..και ναι..η ανθρωπιά κι η καλοσύνη

επιτρεπουν δευτερες ευκαιρίες που όμως δεν τριτώνουν.

Γι' αυτο ειναι πολύτιμες.!!

Μένω στην ουσία Νίκο μου...με τον καιρό να'ναι

ΚΟΝΤΡΑ..!!!!

έχει τιμή σαν πετάς να μένεις μόνος

μα αξιζει..γιατι ..

Τι θα ωφελήσει τον άνθρωπο 

αν κερδίσει όλο τον κόσμο 

και χάσει την ψυχή του; ...

Όσα βιβλία και αν γραψεις...όσο διάσημος

και αν γίνεις εγω μένω στην τερα αμου..για

λόγους που ξέρεις καλά..και ευχομαι μεσα

απο την καρδιά μου αυτη η φιλία που δοκιμάστηκε

τόσο και εμεινε άθικτη 

να ζεσταίνει τις ψυχές και των δυο μας

για πολλά χρόνια ακόμα...οι χειμώνες βάρυναν

Νίκο οι εποχές άλλαξαν αυτο που μας κρατα

μάχιμα ανθρώπινους ειναι αυτο το μικρο κομμάτι

που κρατήσαμε ανέπαφο απο τα παιδικά μας χρόνια.

 Τι είπε Ο ΥΨ Ο Τυπογράφος; :)

"Καλή είναι η σιωπή, 

αλλά στον άνεμο 

αρέσει να σκέφτεται φωναχτά.

Γιατί υπάρχουν παιδιά 

που ζουν μέσα σε ορισμένους 

ενήλικους σαν λαθρεπιβάτες. 

Επειδή γνωρίζουν καλά ότι τα έχεις 

όλα μόνο αν ζητήσεις 

ό,τι πρόλαβες να δεις 

στη διάρκεια μιας αστραπής".

Αυτο που μας κανει να αντιστεκομαστε να γραφουμε

να μιλαμε να  ουρλιάζουμε οταν χρειαστει

στο αυτι του χρονου..ειναι...πως θα κάνουμε τα παντα

στον επιλογο του βιβλιου της ζωης να γραφει

          Άνθρωπος.!!

Απόψε Νικόδημε...

Eχω ανάγκη της παρουσίας 

κάποιου στο κατώφλι του σπιτιού μου.

Για μια απλή καλησπέρα ή, 

στην καλύτερη περίπτωση, 

να πούμε δυο κουβέντες για τη θάλασσα 

που τελευταία είναι συνεχώς αγριεμένη. 

Δεν αεροβατώ, δεν τρέφω φρούδες ελπίδες. 

Μπορεί απλώς να με περιμένει η λάσπη 

της απογευματινής μπόρας. 

Για άλλους οι πλακόστρωτοι, 

φρεσκοπλυμένοι δρόμοι για μένα ετούτο 

το λασπωμένο σκαλοπάτι. Δεν παραπονιέμαι, 

όχι. Θα ήταν τουλάχιστον αχαριστία 

από μέρους μου.

Απόψε ίσως καταφέρω να ψηλαφίσω 

κάτι στις παρυφές της ψυχής. 

Κάτι που να ανοίγει δρόμους προς το κέντρο της. 

Συχνά, στην τσέπη της ψυχής μου, 

βρίσκω μικρούς βόλους αλήθειας, 

βόλους εύθραυστους μα αιχμηρούς, 

όπως η αλήθεια. Ακούγεται αστείο, 

μα με τη βοήθειά τους προσπαθώ κάτι 

να χτίσω, κάποιο σύνορο να διαβώ.

Απόψε δε θα σου πω ούτε ένα ψέμα. 

Δε θα σου κρύψω πως κάτι τέτοιες νύχτες 

παρακολουθώ στα τζάμια τις στάλες της βροχής. 

Καμιά φορά κάτι τόσο απλό είναι αρκετό. 

Έπειτα παρατηρώ για ώρα τα μικρά ρυάκια, 

την αναπόφευκτη ένωσή τους σε κάτι που 

αυτοανακηρύσσεται δυνατότερο 

ή έστω πιο μαχητικό από μένα.

Σχεδόν αμέσως μετά ακολουθεί 

πάντα κάποιος κτύπος στην πόρτα. 

Φαίνεται πως κάποιος αψήφησε τη βροχή 

κι ήρθε να με συναντήσει.

Απόψε, θα μείνει μαζί μου, 

μόλις το υποσχέθηκε. 

Μη με ρωτήσεις τ' όνομά του.  

Σε παρακαλώ, κατάλαβέ με. 

Δεν έχει σημασία ποιος είναι 

ή τι κρατά στα δυο του χέρια. 

Πού ξέρεις! Μπορεί να έφτασε 

με την καρδιά γεμάτη διαδρομές. 

Ίσως σταθεί εμπρός μου με τη βεβαιότητα 

της δύναμης που κρύβει 

η ανάγκη για ένα φιλί. 

Όλα τα περιμένω. 

Ακόμη και το καλά 

κρυμμένο μαχαίρι στην πλάτη.

    Έλα, πέρασε κι εσύ, 

μη στέκεσαι άλλο στη βροχή. 

Υπάρχει ζεστή σοκολάτα και 

μια γωνιά δίπλα στο παλιό τζάκι.

    Σε εμπιστεύομαι. 

Το μαχαίρι τελικά ίσως να μην 

είναι καν φόβητρο, αλλά το μέσο 

με το οποίο θα κόψουμε μαζί κάτι 

απ' το γκρίζο της βαρυχειμωνιάς. 

Εκείνης της μακράς βαρυχειμωνιάς 

που ενέσκηψε και χαμήλωσε 

απειλητικά το φως του κόσμου

H Φιλία είναι ΦΙΛΙΑ...

δες εδω..σπάω κάθε αντικατοπτρισμό..

Και σου χαρίζω με όλη μου την αγάπη

μια εικόνα απο το μέλλον...

εννοειται..θα με ξεχωρίσεις...

ενα πλάσμα μόνο βγάζει τη γλώσσα

έξω θρασυτατα αμετανόητα

εντος και εκτος νετ..

στο χρόνο στο δρόμο και στα δύσκολα..!!!

Η Μαρία της βορειότερης πόλης

της Αφρικής...!!  ;)

Σε ακούωωωω...!!! 

Μαρία ..συγκεντρώσου;

Δε Σφάξανεεε..!!!!  :)))