Ηδονή κι οδύνη είναι αδελφές,
ο πόνος να με κρίνει, όχι δικαστές,
αχ, αδρεναλίνη, άνοιξε και μπες.
Ο Χρόνος τρέχει πάει μπροστα
γι'αυτό οτι κι αν λένε ,νοιώσε με
το πιο παράξενο τραγούδι
σα μοναχικό λουλούδι
άνθισε εδώ στη ρωγμή του χρόνου.
Πότε Βούδας πότε Κούδας
έχω καταλάβει ήδη πως
αυτός που έχει δύναμη
Μοιραία μπροστά στη δοκιμασία
μαθαίνει πως τίποτε δεν πάει χαμένο.
Κι αν ζούμε σε ψεύτρα εποχή
όταν βλέπεις κάποιο μόνο
ένα να λές
Παρακαλώ τη μοναξιά
γλυκά να μου `ξηγήσει
τί εν`ανθό στην ερημιά
τον έκανε ν`ανθίσει
αφού κανένας δεν περνά
να σκύψει να μυρίσει,
αυτός γλυκά μοσχοβολά
κι εμένα να σαστίσει.
Εντάξει σου να ζεις καλά,ζωή`ναι να τη ζήσεις
μα να γελά με την καρδιά,φωτιά`σαι και θα σβήσεις.
Μανώλης Ρασούλης
ο Άνθρωπος που συντρόφεψε
πολλούς απο εμάς στα δύσκολα
με στιχο χαρακίρι δίνοντας στο
ελληνικό τραγούδι αξία και όχι τιμή.
Ο Άνθρωπος γεννιεται και δεν γίνεται
καθρέφτης τα μάτια της ψυχής σου
που ψέμματα δεν λένε
Καλό Ταξίδι Μανώλη στη γειτονιά
των αστεριών σε περιμένει
η υπέρτατη γαλήνη.
Και όχι Δεν Φοβάμαι..
